Η μάσκα προκαλεί σ' αυτόν που τη φοράει αυτολύπη και έλλειψη αυτοσεβασμού

  

Η μάσκα προκαλεί σ' αυτόν που τη φοράει αυτολύπη και έλλειψη αυτοσεβασμού. Οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί έχουν το καθαρό πρόσωπο, όπως και την καθαρή καρδιά, το κυριότερο μέλημα της ζωής τους.

Η Ελληνο-ορθόδοξη παράδοση είναι είναι αυτή η ίδια η προσοχή στο πρόσωπο. Ο Έλληνας χριστιανός ορθόδοξος έχει την προσοχή του στραμμένη στην καθαρή συνείδηση, δηλαδή στο καθαρό πρόσωπο και στην καθαρή καρδιά. Η μάσκα αποστερεί αυτόν που τη φορεί απ΄το σεβασμό προς τον εαυτό του,

Η προσοχή τους είναι πάντοτε στραμμένη στο πρόσωπο με το οποίο αντικρύζουν τον κόσμο. Η προσοχή αυτή είναι όρος απαραίτητος για την ύπαρξη και λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος του Έλληνος.

Προσβολή και υποτίμηση της αξίας του προσωπου εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ψυχική και σωματική υγεία και γι' αυτήν την ίδια τη ζωή του ανθρωπου.

Ο άνθρωπος είναι αξία αυτός καθ' εαυτόν και δεν λαμβάνει την αξία του από κάποιο άλλο ον ή από κάποιο σύνολο όντων (κοινωνία, οργάνωση κ...ά).

Κανένας δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον άνθρωπο ως μέσον για την επιδίωξη οιουδήποτε σκοπού.

Η μάσκα και ο καταναγκασμός της είναι αυτοϋποτίμηση και αυτολύπη. Είναι εξευτελισμός του ανθρώπου και αποστέρηση της αξίας του. Η μάσκα εξευτελίζει τον άνθρωπο και του στερεί την ανθρώπινη αξία. Η μάσκα εξευτελίζει τον άνθρωπο στον ίδιο του τον εαυτό.

Αυτό είναι "ραγιαδισμός", το να κάνεις κάτι από φόβο και δεν το θέλει ο Έλληνας που κάθε φορά μνημονεύει μόνο το φόβο του Θεού. Μόνο ο φόβος του Θεού δεν ντροπιάζει αυτόν που φοβάται. Στην Εκκλησία ακούμε στον Απόστολο τα λόγια αυτά να μας παροτρύνουν: "Αδελφοί, υμείς έστε ναός Θεού ζώντος (...) Καθαρίσωμεν εαυτούς, από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού."

Με τα νάματα της Εκκλησίας έχουμε μεγαλώσει οι Έλληνες που τραγουδάμε κι έχουμε τραγουδήσει στα δημοτικά τραγούδια και στις μαντινάδες μας την μεγάλη επιθυμία για την ελευθερία της πατρίδας:

Μεγάλη 'ναι η πατρίδα μας

το ριζικό της τό 'χει

να λέει πάντα στον εχθρό

Μολών λαβέ και Όχι.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ανησυχία προκαλεί στο λαό μας ο περιορισμός των ελευθεριών του ανθρώπου, που τώρα δε γίνεται μόνο από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπου γινόταν μέχρι τώρα, αλλά και από δημοκρατικά καθεστώτα.

‘Ένα προφητικό τετράστιχο του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού, μιλάει ακριβώς γι’ αυτό:

Γιατροί μου, σας παρακαλώ,

Αν τύχει ν’ αρρωστήσω

Να μη με εξετάσετε,

Αφήστε με να ζήσω.

Τί φοβόταν ο Σολωμός; Μήπως φοβόταν ότι οι εξετάσεις δεν είναι πάντοτε ασφαλείς πρώτον και δεύτερον δεν είναι πάντοτε αθώες. Το τετράστιχο αυτό μπορεί να είναι προφητικό, διότι υπονοεί , ότι δεν είναι η ιατρική εξέταση δικαίωμα του ανθρώπου. Ότι μπορεί η εξουσία να επιβάλει ιατρικές εξετάσεις σε ελεύθερους ανθρώπους.

Ως Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι είμαστε πάντοτε υπέρ της Ελευθερίας. Πεντακόσια χρόνοι σκλαβιάς δεν έκαμψαν τον Έλληνα που κράτησε άσβεστη τη μεγάλη επιθυμία της ελευθερίας στην ψυχή του.

Με την μαντινάδα αυτή ο τραγουδιστής της Καρπάθου τραγουδάει τη μεγάλη του επιθυμία της ελευθερίας:

Πολλών αιώνων όνειρο

τώρα εξηγείται

και νιώθω μέσ' στα πόδια μου

το χώμα να κινείται.

 

 

Ευφραίνεσθε δίκαιοι εν Κυρίω

 

 Ο προφήτης και βασιλεύς Δαβίδ μιλάει για τους δικαίους, διότι ,πριν το Χριστό , η συμφιλίωση των ανθρώπων με το Θεό,  γίνεται με την δικαιοσύνη, δηλαδή με την τήρηση του Νόμου του Θεού.

Μετά την ενανθρώπιση του Θεού, ο Ιησούς εκπληρώνει το Νόμο ο Ίδιος και συμφιλιώνει τον άνθρωπο με το Θεό. Ο άνθρωπος  πλησιάζει και ενώνεται με το Θεό , με τη χάρη του Θεού , όχι με τα έργα του.  Ο άνθρωπος δεν ζητεί από το Θεό να του αποδώσει το δίκαιό του,  αλλά ζητεί  το έλεος του Θεού. Πώς είναι δυνατόν να  ζητήσουμε τη δικαίωση, όταν η ανομία μας είναι ενώπιόν μας δια παντός;

Η μετάνοια και η συγχώρηση σβήνει την ενοχή, δηλαδή λύνει το δεσμό με την αδικία που διαπράξαμε,  αλλά δεν εξαφανίζει την πράξη, για να μην πέσουμε στην υπερηφάνεια, ότι η ένωσή μας με το Θεό, είναι έργο δικό μας  και ότι  ο Θεός οφείλει να μας σώσει, ενώ είναι έργο της θείας χάρης.     

 Αν μπορούσα θα έκανα μια συλλογή από χαρές και θα διάλεγα τις «χαρές εν Κυρίω». Να δω ποιες είναι. Για να το κάνω αυτό πρέπει πρώτα να ξέρω ποιους η Γραφή ονομάζει «δίκαιους». Η Εκκλησία μας ονομάζει δίκαιους, τους Προφήτες και τους Πατέρες, πριν το Χριστό, όπως είναι ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Μωϋσής και οι άλλοι Προφήτες. Οι δίκαιοι μετά Χριστόν , επειδή ο Χριστός με το αίμα του επλήρωσε πάσαν την δικαιοσύνην , δεν υπάρχουν δίκαιοι μετά Χριστόν  Ουδείς προφήτης (δίκαιος) μετά Χριστόν. Μετά Χριστόν δεν υπάρχουν «δίκαιοι» αλλά  άγιοι .  Ίσως διότι οι δίκαιοι προ Χριστού  δικαιώνονται με τα έργα του Νόμου του Θεού, ενώ οι Άγιοι δεν δικαιώνονται, αλλά αγιάζονται με τη χάρη του Θεού.

‘Αρα  τον στίχο αυτόν του Δαβίδ πρέπει να τον κατανοήσουμε με την έννοια της Εκκλησίας, και να τον μεταφράσουμε ως εξής:; «Να ευφραίνεσθε οι ελεηθέντες από τον Κύριον». Να χαιρόμαστε εμείς που δεχθήκαμε το έλεος του Κυρίου. Η χαρά του ελέους του Κυρίου, δεν μοιάζει με καμιά άλλη χαρά, επειδή είναι πρωτόγνωρη. Είναι η ίδια η χαρά, που νιώθουμε από το γεγονός ότι ο Κύριος μας γνωρίζει.

Δυο φορές στη Γραφή, μία στο Ευαγγέλιο και μία στον Απόστολο Παύλο, γίνεται μνεία της χαράς εν Κυρίω.

Στο Ευαγγέλιο γίνεται λόγος για τη χαρά, όταν γυρίζουν οι Μαθηταί του Ιησού και αναγγέλλουν, ότι και τα πνεύματα υπακούουν στο λόγο του Θεού. Ο Κύριος τους λέει, με χαίρεσθε που και τα πνεύματα υπακούουν. Να χαίρεσθε, που τα ονόματά σας έχουν γραφεί στον ουρανό.  Και τη δεύτερη φορά  υπονοείται η χαρά, για τον ίδιο λόγο, ότι ο Θεός μας γνωρίζει. Είναι μια ιδιαίτερη χαρά αυτή, όταν κάνουμε κάτι θεάρεστο, που χαιρόμαστε επειδή το ξέρει ο Θεός και δεν έχουμε ανάγκη, να το ξέρει άλλος κανείς.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Όποιος δεν έχτισε σπίτι

 

‘Όποιος δεν έχτισε σπίτι

Και δεν πάντρεψε

Παιδί, δεν είναι κύριος

Του οίκου του

Είναι στρατιώτης και η

Ζωή του εκστρατεία.

Λέει η ελληνική

Λαϊκή παροιμία

Οίκος στη γλώσσα

Τη συμβολική είναι

το σώμα του ανθρώπου.

Η μεγαλύτερη

Βρισιά ΄ναι στο χωριό μου,

«χαμένο κορμί».

«Χαμένα κορμιά» προορίζουν

οι νέοι νόμοι τον κόσμο.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Περί ευθύνης

Είναι αληθινός ηρωισμός ν' ακούσεις τα λόγια της σοφίας. Αντί γι' αυτά προτιμάς τα "μασημένα λόγια". Ξέρεις ότι δεν είναι αληθινές οι έννοιες των πραγμάτων και κάνεις ότι δεν ξέρεις. Φοβάσαι να ακούσεις ότι η δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία, οι ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι ελευθερίες και ανθρώπινα δικαιώματα οι ιοί δεν είναι ιοι, είναι βιολογικός πόλεμος, ότι ο φόβος και ο τρόμος δεν είναι έμφυτος, αλλά κατευθυνόμενος , η επιστήμη δεν είναι εξ ολοκλήρου με την ανθρωπότητα, αλλά είναι και με την καταστροφή της ανθρωπότητας.

Η μεσοβέζικη στάση στα πάντα, ακόμα και στην επιστήμη, στη βιομηχανία, στο εμπόριο, κάνει τον άνθρωπο να διστάζει, αν είναι πραγματικά υπέρ του ανθρώπου ή αν χρησιμοποιεί , όπως έκαναν οι ναζί, τον άνθρωπο σαν πειραματόζωο σε πειράματα, για τα οποία δεν είναι κανένας υπεύθυνος. Όλη η ευθύνη είναι του ίδιου του πειραματόζωου.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Νοερά προσευχή

 «Μακάριος  ος κρατήσει και εδαφιεί τα νήπιά σου προς την πέτραν. » Ψαλμ 136,9

Το φίδι που πάει να μπει στη σκηνή ,το σκοτώνεις  χτυπώντας το στο κεφάλι. Το ποντίκι προσέχεις να το δεις πριν μπει στην κατσαρόλα. Όταν μπει , πετάς όλο το φαγητό. Αν θέλεις το φαγητό να μην μαγαριστεί και  αναγκαστείς να το πετάξεις, να προσέχεις να δεις το ποντίκι πριν μπει στην κατσαρόλα. 

Η φράση «κρατήσει και εδαφιεί τα νήπιά σου προς την πέτραν. »  σημαίνει ότι κονιορτοποιείς την κακία, όταν ακόμα είναι νήπιο, Όταν ανδρωθεί είναι αργά.

Πώς χτυπάμε το νοερό φίδι στο κεφάλι, όταν πάει να μπει στο σπίτι;  Πώς προσέχουμε το νοερό ποντίκι , να το δούμε πριν μπει στην κατσαρόλα;

Με την νοερά προσευχή. Αγρυπνώντας με την νοερά προσευχή στα πάντα.  Στα πάντα προσευχόμαστε. «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε». «Αγρυπνείτε δεόμενοι εν παντί» «Διά πάντων χωρών πνευμάτων νοερών καθαρών»  Στα πάντα προχωρείς με πνεύμα καθαρό.

Μαντινάδες της Ολύμπου Καρπάθου, την ιταλική κατοχή.

ΠΗΓΗ: Νίκος Παυλίδης, Το Σαράντα της Ολύμπου

 

_____________________________________

Μέσα στου εξιταλισμού

Τη δύσκολη την πάλη

Κάστρα που δεν επέσασι

Εστάθητε, δασκάλοι!

 

(Στο δάσκαλο που τον έστειλαν οι Ιταλοί στην εξορία)

 

Δάσκαλε, χτύπα θαρρετά

Την πόρτα της φυλής σου

Κι αυτή θ’ ανοίξει με χαρά

Ν’ ακούσει τη φωνή σου.

 

 

Τετράγωνο του μηδενός

Μένει ένα κουάρτο

‘πο δω και πέρα το σχολειό

Θα μένει πάντα σκάρτο.

 

 

Γράμμα γράψε τη μάνα σου

Γραφή πως θα γυρίσεις

Ο ήλιος παίζει στα παραθύρια σου

Μαύρα ‘ναι τα μαλλιά σου

Μαύρα τα φρύδια σου.

 

 

(Στη γαλανόλευκη)

 

Τα κύματά σου θάλασσα

Άσπρα και γαλανά ‘ ναι

Κι αυτά τα δυο σου χρώματα

Πώς ήτανε θυμάμαι.-

 

 

Κάτω στα Δωδεκάνησα

Μπροστά στις εκκλησίες

Στάθηκ ‘ η γαλανόλευκη

Με αίμα και θυσίες.

 

 

Μεγάλ’ είναι η πατρίδα μας

Το ριζικό της το ‘χει

Να λέει πάντα στον εχθρό

Μολών Λαβέ και Όχι.

 

 

Οι κλέφτες κι οι αρματωλοί

Θα ξαναζωντανέψουν

Κι όσο στρατό κι αν φέρουσι

Θε να τον σακατέψουν.

 

 

Φαίνεται δε διαβάσασι

Καθόλου, καθόλου ιστορία

Η χώρα που πατήσασι

Δεν είν Αβησσυνία .

 

 

(Αναντεύοντας την ελεύθερη Κρήτη)

 

Να ‘χα κι εγώ τη χάρη σου

Ηλία μου προφήτη,

Απού ξυπνάς κάθε πρωί

Και χαιρετάς την Κρήτη.