Πότε γερνάμε;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Λένε ότι ο άνθρωπος γερνάει όταν ασπρίζουν τα μαλλιά του. Αλλά σε πολλούς τα μαλλιά ασπρίζουν από τα νιάτα τους. Άρα δεν γερνάμε όταν ασπρίζουν τα μαλλιά μας. Τα γεράματα αρχίζουν όταν ασπρίζουν τα γένια. Η λαϊκή παροιμία λέει: " Θ' αφήσω γένια και μαλλιά για να με λένε γέρο."

Όταν έχουν ασπρίσει τα μαλλιά και τα γένια λέμε ότι δεν γεράζουμε όταν ασπρίζουν τα μαλλιά και τα γένια, αλλά όταν ασπρίζουν τα φρύδια.Όταν ασπρίσουν κι αυτά, τί άλλο μένει να πεις;

Αν σε ενδιαφέρει το πνεύμα και πιστεύεις ότι αυτό που προέχει είναι το πνεύμα, μπορείς να πεις, όπως κείνος ο Αμερικάνος χιουμορίστας συγγραφέας και σεναριογράφος (τα σενάρια στις περισσότερες από τις κωμωδίες με τους Αδελφούς Μαρξ, τα έγραψε αυτός): "Όσο μπορώ να κρατώ την πένα στο χέρι, δεν θα πω τον εαυτό μου "γέρο ταλαίπωρο".

Δεν ξέρω κανένα άλλο σημάδι που δείχνει ότι γερνάμε. Τα άλλα σημάδια μπορεί να υπάρχουν και σ΄ αυτούς που δε γέρασαν ακόμα. Ένα ακόμη σημάδι γηρατειών είναι να μιλάς σε όλους με οικειότητα σαν να είστε φίλοι από παλιά. Δεν γεράζεις αν κρατάς τους τύπους. Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να ακούω ένα γέρο να μου μιλάει με το "σεις" και με το "σας". Το πρώτο πράγμα που νιώθει κανείς όταν γεράζει είναι ότι κόβει το "κύριος". Κύριος μόνο ένας είναι.

ΟΙ βλαβερές συνέπειες της αμαρτίας

Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Αν είναι κάτι που πρέπει να ξέρουμε κι όμως το αγνοούμε, αυτό είναι οι βλαβερές συνέπειες της αμαρτίας. Ξέρουμε π.χ. ότι τα οψώνια της αμαρτίας είναι θάνατος, αλλά η θεωρητική αυτή γνώση δεν έχει καμιά επιρροή στο χαρακτήρα μας και στη ζωή μας, , σαν να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε την αμαρτία, εκτός αν είμαστε "θρησκόληπτοι", "παλιομοδίτες", "οπισθοδρομικοί", "αγράμματοι", "αμόρφωτοι" κ.α.

Περισσότερο μας επηρεάζει η ιδέα ότι η αμαρτία είναι γλυκιά κι ότι όλες οι χαρές της ζωής που αξίζουν είναι αμαρτία, ενώ οι άλλες χαρές είναι άνοστες σαν το νερόβραστο φαγητό. Θα ήταν πιο έντιμο, αν αυτοί που προπαγανδίζουν με κάθε μέσον και με κάθε τρόπο αυτή την ψεύτικη ιδέα, έλεγαν πως ό,τι δεν είναι αμαρτία δεν αποφέρει κέρδος. Αυτό συμβαίνει εν πολλοίς, ότι το καλό π.χ. το περπάτημα είναι δωρεάν.

Πιστεύω ότι για να πάθεις όλα τα δεινά που τραβάει ο κόσμος, πρέπει ν' αφήσεις την αμαρτία να εκμηδενίσει κάθε αξία σου. Το επόμενο βήμα είναι οι φοβίες, οι φόβοι, η απουσία νοήματος, το κενό, η ανία, η παθητικότητα οι ψυχοσωματικές ασθένειες, οι εκφυλιστικές ασθένειες και με ένα λόγο η λύπη που οδηγεί στο θάνατο.

Με αυτή την πίστη προσπάθησα να γράψω το βιβλίο μου "Ο Θερισμούς του Θεού".Γράφοντάς το ανακάλυψα ότι δεν υπάρχει πνευματική δημιουργία και πνευματικός δημιουργός, που αξίζει να γνωρίσεις, που να μην πιστεύει και να μην προβάλλει τη γνώση του που του δίδαξε η σοφία της ζωής, ότι αυτό που προέχει είναι το πνεύμα.

Με το κριτήριο αυτό επέλεξα να παρουσιάσω δεκάδες δημιουργούς (συγγραφείς και σκηνοθέτες του κινηματογράφου,) και τα έργα τους. Νομίζω πως είναι το βιβλίο που με εκφράζει πιο πολύ από ό,τι έχω γράψει.

Η ηθική την οποία ο σύγχρονος κόσμος συγχέει με τους εξωτερικούς κανένας συμπεριφοράς, είναι η αιτία που των δεινών που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Θα είμαστε πιο κοντά στην πραγματική έννοια της ηθικής, αν θεωρούσαμε ως ηθική το ήθος του ανθρώπου ή αλλιώς το πνεύμα του.
Έχουμε ένα θησαυρό σε οστράκινα σκεύη, το πίστη.Χάρις στην πίστη βλέπουμε τη δόξα του Θεού στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Η πίστη μας φυλάει από την αυτοεκμηδένιση και την αυτολύπη. Δεν στηριζόμαστε στη δύναμή μας, αλλά στη δύναμη Εκείνου που μας αγαπάει. Έτσι θα γνωρίζουν ότι είσθε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας, είπε ο Ιησούς στους μαθητές Του.

Η αρετή (κι η αμαρτία) δεν είναι προσωπική υπόθεση

Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Τί αρέσει και τί δεν αρέσει στο Θεό είναι στην κρίση της Εκκλησίας. Δεν είναι στην κρίση του πιστού. Δεν θα προσαρμοστεί η Εκκλησία στις ιδιορρυθμίες μας. Ούτε η αρετή ούτε η αμαρτία είναι προσωπική υπόθεση.

Είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού, δηλαδή της Εκκλησίας και δεν κάνει καθένας του κεφαλιού του. Την Εκκλησία δηλαδή τους κληρικούς μας και τους λαϊκούς τους πονάμε.

Είμαστε φειδωλοί ακόμα και στις καλοπροαίρετες κρίσεις μας. Θυμηθείτε ότι ο πατέρας του Αγίου Σιλουανού του Αγιορείτη, για να κάνει μια παρατήρηση στο γιο του, περίμενε ένα ολόκληρο χρόνο. Εμείς δεν αφήνουμε να περάσει ούτε δευτερόλεπτο, όταν νομίζουμε ότι μας "πνίγει το δίκιο" ,, ακόμα κι όταν πρόκειται για την Εκκλησία και ουσιαστικά για την σωτηρία μας

Ο χιτών του Ιησού

Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Ο χιτών του Ιησού ήταν άρραφος από πάνω μέχρι κάτω. Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον γράφει επί λέξει: " ήν δε ο χιτών άρραφος, εκ των άνωθεν υφαντός δι' όλου" (ήταν δε ο χιτών χωρίς καμιά ραφή, υφαντός ολόκληρος από πάνω μέχρι κάτω.)
Τί συμβολίζει άραγε ο άρραφος χιτών του Ιησού, εκτός του ότι ανάγκασε τους στρατιώτες που μοιράστηκαν τα ιμάτια του Ιησού, να ρίξουν κλήρο για τον χιτώνα ποιος θα τον πάρει, γιατί τον λυπήθηκαν να τον σκίσουν σε μερίδια. Έτσι εκπληρώθηκε η Γραφή η λέγουσα "διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον".

Το Λεξικό των Αγίων Γραφών του Γ.Κωνσταντίνου γράφει για τον χιτώνα: " ΧΙΤΩΝ,το περί την σάρκα μετά χειρίδων πρώτον ένδυμα των ανδρών και γυναικών. Ο χιτών συνήθως έφθανε έως τα γόνατα. Ενίοτε δε και εις επίδειξιν πολυτελείας εφόρουν τινές και δύο χιτώνας διαφόρων υφασμάτων, ως ο αρχιερεύς , ,περί ου λέγεται "διαρρήξας τους χιτώνας αυτού".Μαρκ.ιδ΄63). Μετά τούτον προς τα έξω περιετίθετο η χλαμύς."

'Ηταν λοιπόν το ένδυμα που φορούσαν κατάσαρκα. Συχνά η Γραφή αλλά και η Υμνογραφία μας προτρέπουν να "ενδυθούμε το Χριστό". Δηλαδή ο Χριστός παρομοιάζεται με ένδυμα. π.χ. "Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύθητε."

Η ενδυμασία επίσης συνδέεται με τον αγώνα του χριστιανού να ακολουθήσει το Χριστό. "Η νυξ προέκοψεν. Η δε ημέρα ήγγικεν. Αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός."
Πιθανόν ο χιτών του Ιησού να συμβολίζει την σωτηρία του ανθρώπου με την ολοκληρωτική (σαν τον άρραφο χιτώνα) ένωσή του με το Θεό,
.

Αισθησιακές και πνευματικές χαρές

Του Μόσχου Εμμ.Λαγκουβάρδου

Γιατί αγαπάμε περισσότερο τις αισθησιακές χαρές και όχι τις πνευματικές που είναι ανώτερες και διαρκούν, ενώ οι αισθησιακές δεν διαρκούν παρά μόνο λίγες στιγμές, όσο διαρκεί η αίσθηση που προκαλεί τη χαρά μας;

Είναι πραγματική η διάκριση σε πνευματική χαρά και σε αισθησιακή ή μήπως κι οι πνευματικές χαρές δεν είναι παρά αισθησιακές που έχουν και λίγο πνεύμα, για να είναι πιο γλυκές, όπως οι κουραμπιέδες που τους πασπαλίζουν με άχνη ζάχαρης;
Κουραμπιέδες με μόνο τη σάρκα τους δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο κουραμπιέδες με περισσότερο ή με λιγότερη άχνη.

Θα μου πείτε η μουσική δεν είναι πνευματική χαρά; Ή η αισθητική απόλαυση από την ανάγνωση ενός ποιήματος ή από τη θέα ενός τοπίου δεν είναι πνευματική; Μήπως όμως και στις χαρές αυτές δεν χαίρονται κι οι αισθήσεις π.χ. της ακοής ή της όρασης;

Μετέχουν λοιπόν κι οι αισθήσεις. Άρα η βαρεμάρα στις πνευματικές χαρές μπορεί να είναι απ΄ τις αισθήσεις και όχι απ’ το πνεύμα. Στους κουραμπιέδες π.χ. είναι βέβαιο ότι η ανοστιά δεν είναι οπωσδήποτε από την άχνη. Το ίδιο και στην πνευματική χαρά, αν είναι βαρετή δεν φταίει το πνεύμα, αλλά η αίσθηση που μετέχει.

Όταν η γυναίκα του Φαραώ πρόβαλε την αισθησιακή της ομορφιά για να κάνει το Μωυσή να την ερωτευθεί, ο Μωϋσής της είπε, πως υπάρχουν πνευματικές χαρές ανώτερες απ΄ τη δική της αισθησιακή χαρά, που εκείνη δεν τις ξέρει.

Ω, Θεία απλότης!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Στο ταχυδρομείο η γυναίκα ρωτάει κάτι την υπάλληλο κι η υπάλληλος αντί απαντήσεως ,της δίνει τον τηλεφωνικό κατάλογο. Ο άντρας δίπλα της που δεν ξέρει γράμματα, χαμογελάει με μισάνοιχτο το στόμα του απ΄ το οποίο λείπουν σχεδόν όλα τα μπροστινά του δόντια. Η γυναίκα κρατάει ανάποδα τον τηλεφωνικό κατάλογο και προσπαθεί να διαβάσει.

-Σε ποιον θέλεις να τηλεφωνήσεις; τη ρωτώ ενώ ο άντρας συνεχίζει να χαμογελάει.
-Στην Ελένη,
-Σε ποια Ελένη;
-Στην Ελένη στο Συκούριο.
-Το άλλο το όνομά της δεν το ξέρεις;
-Όχι.
-Πώς να τη βρεις έτσι;
Σφίγγει τα χείλη της τραβώντας τα προς τα πάνω εις ένδειξιν αμηχανίας.

Φεύγω αφήνοντάς τους να στέκουν στη μέση της μεγάλης αίθουσας του ταχυδρομείου, σαν μικρά παιδιά που έχασαν τον πατέρα και τη μάνα τους. Σαν χαμένος νιώθω κι εγώ στην κίνηση του μεγάλου δρόμου, σαν ένα "παιδί που κουράστηκε να κλαίει ώρα πολύ", όπως λέει ο ποιητής.

"Νά ΄ναι, τάχα, τα τραγούδια των Ποιητών,
των ρωμαντικών ποιητών, των ξεχασμένων
που με βρίσκουν στο κρεβάτι μου, σκυφτόν
πάνω από βιβλίο, παλιό, κιτρινισμένο;
Θέ μου, ποια φωνή, σ΄ αυτό το στοιχειωμένο
σπίτι, ψιθυρίζει αργά και με καλεί,
που μ' αφήσανε; παιδάκι λυπημένο,
που κουράστηκε να κλαίει ώρα πολύ;.."
( Άρης Δικταίος: Η μπαλλάντα του φοβισμένου παιδιού)

Θυμάμαι το θλιμμένο διήγημα του Άντον Τσέχωβ "Στον παππού μου". Ο παππούς παραδίδει τον εγγονό του σε κάποιον συγγενή του, στην πόλη κι επιστρέφει στο χωριό. Ο εγγονός του που του λείπει ο αγαπημένος του παππούς και κακοπερνάει στο συγγενή στην πόλη, γράφει ένα γράμμα με παράπονα στον παππού του, το βάζει στο φάκελο , γράφει απέξω "Στον παππού μου" και το ρίχνει στο γραμματοκιβώτιο!
-

ΧΡΕΟΣ

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Μια λαϊκή παροιμία λέει "κανένα χρέος δεν ξεχρεώνεται με δανεικά". Η παροιμία αυτή έγινε πριν εφαρμοστεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, κατά το οποίο το χρήμα είναι χρέος.

Με το σύστημα αυτό, που ισχύει σήμερα, κανένα χρέος δεν ξεχρεώνεται ούτε με δανεικά ούτε με τίποτα. Αυτοί που εκδίδουν τα χρήματα ,εκδίδουν πάντοτε λιγότερα από το χρέος συν τους τόκους. Ποτέ το ρευστό δεν καλύπτει το χρέος συν τους τόκους.

Αυτός είναι ο σπουδαιότερος λόγος που δεν επιτρέπεται το εκδοτικό προνόμιο να περιέρχεται εις χείρας ιδιωτών.