ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ "Ν"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Όσο να μάθουμε καλά τον σχετικό κανόνα της νέας γραμματικής, για το πότε διατηρείται και πότε κουτσουρεύεται το τελικό "ν", ας προσέχουμε λίγο την προφορά κι ας το διατηρούμε, όταν γίνεται χασμωδία ή να το κουτσουρεύουμε όταν δεν υπάρχει κίνδυνος χασμωδίας.

Δεν μπορείς να κόψεις το τελικό ¨ν" και να πεις "πάω στη Αθήνα". Βέβαια για να αποφύγουν τη χασμωδία οι νεόελληνες κόβουν ολόκληρο το άρθρο "πονάει κεφάλι,κόβει κεφάλι" κι ακούς εκείνα τα φριχτά "πάω Αθήνα" ή "είμαι Αθήνα".

Αλίμονο , όμως , το πράγμα δεν είναι τόσο απλό. Το τελικό "ν" πολιτικοποιήθηκε και κανείς δεν μπορεί να είναι προοδευτικός ή δημοκρατικός ή "ιν" χωρίς να καταδιώξει μέχρι θανάτου το μισητό ¨ν" και κανείς δεν πρέπει να ελπίζει ότι τα παιδιά του θα βρουν μια θέση στον ήλιο, αν δεν μισήσει το τελικό "ν".

"Λαός που ξέχασε την ετυμολογία της γλώσσας του, θα χάσει και την πατρίδα του" (Κομφούκιος)
Σαν τους νεοέλληνες, που όχι μόνο ξέχασαν την ετυμολογία της γλώσσας τους, αλλά ούτε και τη διδάσκουν καν στα παιδιά τους.

Γιατί πονάω τη γλώσσα; Λες κι είναι δική μου αποκλειστικά και δεν είναι κοινή σε όλους. Δεν μπορώ να καταλάβω την αδιαφορία για τη γλώσσα. Η αδιαφορία, έλεγε ο Σεφέρης, είναι ύπνος. Μήπως νομίζουν ότι η γλώσσα είναι του ελληνικού κράτους. Η γλώσσα είναι του λαού, που έχει το προνόμιο να έχει μητρική του γλώσσα την Ελληνική!

Η ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Η ενδυμασία είναι σκέψεις. Ακόμα και μια πτυχή σ΄ ένα φόρεμα ή ένα κουμπί είναι σκέψεις. 'Οτι η ενδυμασία είναι σκέψεις φαίνεται στις περιπτώσεις που κάποιος δεν έχει τη δυνατότητα να σκεφτεί,όπως όταν πάσχει κάποιος από σοβαρή διατάραξη των πνευματικών του λειτουργιών. Στις περιπτώσεις αυτές ο άρρωστος κυκλοφορεί μισόγυμνος και καμιά φορά και εντελώς γυμνός.

Μια άλλη απόδειξη ότι η ενδυμασία είναι σκέψεις που πήραν τη μορφή ενδύματος είναι ότι ο άνθρωπος γυμνός μοιάζει με νήπιο που δεν απέκτησε ακόμα την ικανότητα να σκέφτεται, το ίδιο και ο πρωτόγονος πριν γίνει σκεπτόμενος (homo sapiens).

Μια τρίτη απόδειξη είναι ότι τα ζώα που δεν έχουν πνεύμα είναι γυμνά. Θα μου πείτε ότι είναι γυμνά γιατί δεν μπορούν να κατασκευάσουν ενδύματα. Είναι αυτό αλήθεια; Δεν μπορούν να κατασκευάσουν ενδύματα; Είδατε τί μπορούν να κατασκευάσουν στις φωλιές τους και δεν μπορούν να κατασκευάσουν ενδύματα; Η ενδυμασία είναι σκέψεις και τα ζώα δεν σκέφτονται.

Συμπέρασμα: από το είδος της ενδυμασίας μπορεί να δει κανείς και το είδος της σκέψης αυτού που την κατασκευάζει κι αυτού που την φοράει. Ο γυμνός δεν ξεχωρίζει από νήπιο. Είναι εκπληκτική η ομοιότητα του γυμνού και του νηπίου, που απορεί κανείς πως το γυμνό ενός μεγαλόσωμου ενήλικου μοιάζει με το γυμνό ενός νηπίου.

Με τη σύγχρονη ακαλαίσθητη γυναικεία ενδυμασία αναρωτιέται κανείς σε τί οφείλονται οι τόσο κακές σκέψεις των σχεδιαστών ενδυμάτων για τη γυναίκα.

Τα δεινά της ελληνικής γλώσσης

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Η ελληνική γλώσσα αφότου  μπλέχτηκε στα γρανάζια της πολιτικής υποφέρει τόσο  η ίδια όσο  κι ο λαός που αγαπάει τη γλώσσα του. Οι πολιτικές παρατάξεις προσφέρουν στο λαό μια κακοποιημένη ελληνική γλώσσα ως δώρο, εις ένδειξιν φιλίας.

Η μεν Δεξιά προσφέρει ως δώρο τα μεταφρασμένα στην Ελληνική αγγλικά ή δε Αριστερά ως ένας γλωσσικός  προκρούστης προσφέρει την αποκρουστική ξύλινη γλώσσα της. Ποια να πρωτοθαυμάσεις;

Την τύχη της Ελληνικής έχει κι η Ορθοδοξία: Η Αριστερά την αντιμάχεται κι η Δεξιά την καπηλεύεται. Φυσικά δεν εννοούμε τις εξαιρέσεις αυτών που η Ελλάδα τους πληγώνει όπως λέει ο Σεφέρης. Εννοούμε αυτούς που ανταγωνίζονται ποιος θα είναι ο μεγαλύτερος φίλος του λαού ή αλλιώς, όπως λένε οι αγγλομαθείς, ποιος θα είναι ΙΝ , παράταξη, κόμμα , πολιτικός ή οπαδός.

Το επάγγελμα του φιλολόγου καθηγητή πρέπει να περιληφθεί στα βαρέως ανθυγιεινά επαγγέλματα. Οι φιλόλογοι υποφέρουν καθημερινά με τα δεινά  της Ελληνικής γλώσσης.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΟΦΙΑ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ο Σταυρός του Χριστού είναι η σοφία του Θεού και η δύναμη που θεραπεύει την ασθένεια του ανθρώπου.
"Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος".

Εκούσια είναι και τα δικά μας πάθη, με τη θέλησή μας σηκώνουμε το σταυρό μας,

Ο σταυρός που έρχεται παρά τη θέλησή μας είναι κι αυτός εκούσιος αν τον αποδεχόμαστε αγόγγυστα χωρίς να θεωρούμε υπεύθυνο το Θεό.

Θα μου πείτε, ποιά ανάγκη να κάνουμε επιλογή σταυρών: Είναι η θέλησή μας να είναι η ψυχή μας ελεύθερη από τον καταναγκασμό των αναγκών και την καταπίεση των παθών της.

Δεν φταίει ο Θεός που είναι δούλη η ψυχή μας στις ανάγκες και στα πάθη. Αν δεν θέλουμε ελεύθερη ψυχή, ας αποποιηθούμε το σταυρό μας. Και θα το κάνουμε χωρίς δυσκολία, αν δεν αγαπούμε τον Ιησού πάνω από όλα.

Η αποδοχή του Σταυρού της αποχής από την αμαρτία είναι δυνατή για την αγάπη του Ιησού. Η υπερέχουσα αγάπη του Ιησού βαστάζει όλο το βάρος της οδύνης μας από την αποφυγή της αμαρτίας. Γιατί η αμαρτία είναι γλυκιά κι η οδός της απωλείας ευρύχωρος, ενώ είναι στενή και τεθλιμένη η πύλη η άγουσα στη ζωή.

Αυτή η ανάγκη μας κάνει να σηκώνουμε το σταυρό μας με τη θέλησή μας.

Τίποτα δεν ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμο και στερηθεί την ελεύθερη ψυχή του.

Για μας τους ορθοδόξους δεν είναι όπως για όλους τους άλλους χριστιανούς και μη προορισμός του ανθρώπου η ευτυχία. .Για μας προορισμός του ανθρώπου είναι η ελευθερία.

"Ως αμνός εναντίον του κείροντος" (Ησ.53,7)

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού."

Πόση λύπη, πόσο θυμό και απελπισία θα γλίτωνα, αν είχα διδαχθεί απ΄ το παράδειγμα του Ιησού. Έμεινε άφωνος ως πρόβατο μπροστά σ΄ αυτόν που το κουρεύει.

Όταν ο άλλος σου φέρεται ως πρόβατο, δεν θ' ανοίξεις διάλογο μαζί του. Δεν θα βγει από τα χείλη σου, ούτε ένα ναί ούτε ένα όχι σ' αυτό το επίπεδο. Άφησέ τον να αισθανθή (ακόμα κι αν δεν είναι να αισθανθεί ποτέ) την πτώση του.

Η στάση σου αυτή είναι συμφιλιωτική. Ή συμφιλίωση ή έχθρα. .Αν προτιμάς τη συμφιλίωση ελπίζεις ακόμα και στο ανέλπιστο, να αισθανθή κάποτε την πτώση του και να αναθεωρήσει τη στάση του.

Ω, πόσο πόνο θα γλίτωνα αν ακολουθούσα το παράδειγμα του γλυκύτατου , του μόνου αξιαγάπητου Ιησού!

Το χάρισμα των δακρύων

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Το χάρισμα των δακρύων στην ορθόδοξη παράδοση είναι ένα από τα στάδια της νοεράς προσευχής. Δίδεται με τη χάρη του Θεού, όταν ο πιστός φτάνει στη χαροποιό λύπη ή στο χαροποιόν πένθος, που είναι η λύπη από την επίγνωση της αμαρτωλότητας μπροστά στο Θεό.

Οι Πατέρες θεωρούν την επίγνωση της αμαρτωλότητας και τη λύπη που προκαλεί ,ενδείξεις της θείας χάρης. Βέβαια το τελικό κριτήριο της αγιότητος είναι ο θάνατος. Οι μοναχοί λένε "να δούμε πώς θα αποθάνει".

Όταν στις τελευταίες στιγμές του ο άγιος Σιλουανός ο Αγιορείτης ρωτήθηκε από τον υποτακτικό του γέρονται Σωφρόνιο, αν είναι έτοιμος να αποθάνει, απάντησε: "Δεν μετενόησα ακόμη".

'Ενα ακόμη γνώρισμα αγιότητας, όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες, στα πρόσωπα των Αγίων της Εκκλησίας μας , είναι η χαρακτηριστική έκφραση των ματιών των Αγίων. Θα ονομάζαμε τα μάτια των Αγίων "στοχαστικά μάτια" αν οι Άγιοι στοχάζονταν.Οι Άγιοι ούτε στοχάζονται ούτε θεωρούν το στοχασμό ως άσκηση του χριστιανού. Ο στοχασμός για τους Αγίους αποτελεί εμπόδιο στην προσευχή όπως και κάθε λογισμός, καλός ή κακός.

Θα μπορούσαμε επίσης να ονομάσουμε τα μάτια των Αγίων εκστατικά, αν οι Άγιοι αφήνονταν στην έκσταση, όπως έκαναν οι αρχαίοι, κι όπως κάνουν ακόμα και τώρα στη Δύση αλλά και στην Ανατολή, που θεωρούν την έκσταση ένωση με το Θεό και με το απόλυτο.

Αφορμή να γράψω αυτές τις σκέψεις μου έδωσε ένας παλιός μου φίλος, ένας λαϊκός που έχει και τα δυο αυτά χαρίσματα, χωρίς να το ξέρει. Ο φίλος μου, όταν σε κοιτάζει δακρύζει και σου δίνει την εντύπωση ότι όσο σε κοιτάζει δεν έχει αίσθηση του περιβάλλοντος. Γι' αυτόν δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο εκείνη τη στιγμή. Έχεις την εντύπωση ότι βλέπει σε σένα τον μοναδικό άνθρωπο στη γη. Την εμπειρία αυτή θα είχε ο Άγιος,που είπε το ρητό "είδες άνθρωπο, είδες το Θεό".

"Θεωρία, πράξεως επίβασις"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Σε άλλες εποχές, αν μιλούσε κάποιος νέος με κάποιον γέρο για το τί είναι η αλήθεια, ο γέρος θα τού 'λεγε, δίπλωσε τα σκεπάσματά του, βάλε τάξη στο τραπέζι σου ή κάτι παρόμοιο. Δεν θα μπορούσες να του κάνει τις ερωτήσεις που κάνει ο σημερινός νέος με τις σημερινές γνώσεις. Οι νέοι προχωρούσαν σιγανά και ταπεινά απ΄ την πράξη στη θεωρία όχι ανάποδα.

Δεν έκαναν αναγωγή στα πνευματικά ενώ δεν είχαν υλικό. Δεν πελαγοδρομούσαν στις γνώσεις και πληροφορίες γιατί το ζητούμενο δεν ήταν οι γνώσεις αλλά η Γνώση. Ο καιρός του νέου είναι να προσέξει τα απλά πράγματα, τις κοινές στιγμές και βέβαια την επιστήμη του, αν σπουδάζει κάποια επιστήμη.

Ο σημερινός νέος γνωρίζει συνήθως περισσότερα από όσα του χρειάζονται αυτόν τον καιρό. Πώς μπορεί να ξέρει ο γέρος εκείνα που πρέπει για να του δώσει τα "φώτα του". Δεν υπάρχει η σχέση που υπήρχε του παιδαγωγού με τον υποτακτικό του, όπως εξακολουθεί να γίνεται ακόμα στο μοναχισμό. Η Ορθοδοξία είναι της εμπειρίας. Οι γέροντες δεν δίνουν ποτέ γενικές συμβουλές που δεν τις έζησαν στο πετσί τους αλλά πάντα μιλούν για το συγκεκριμένο και το μοναδικό, όπως γίνεται πάντα όταν βλέπουμε κάτι με αγάπη.