ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΣΑΝ ΧΩΡΑ ΤΙ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Μας αξίζει να είμαστε έρμαια των τοκογλύφων; Διαβάστε αυτήν την ανάρτηση και αποστηθίστε την! ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΣΑΝ ΧΩΡΑ ΤΙ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ

ΕΠΕΙΔΗ

Μας έχουν ζαλίσει οι δηµοσιογράφοι µε το ότι δεν παράγουµε τίποτα.
ΕΠΕΙΔΗ
Έχουν απαξιώσει οτιδήποτε κάνει αυτή η χώρα και οι άνθρωποί της.
ΕΠΕΙΔΗ
Μας παρουσιάζουν συνέχεια -και προσπαθούν να μας πείσουν- ότι είμαστε τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, κλέφτες και βολεψάκηδες.
ΕΠΕΙΔΗ
Μας λένε -και προσπαθούν να μας πείσουν- ότι ζούμε με δανεικά.
Διαßάστε εδώ εξαγωγικές ”πρωτιές” της χώρας:

Μαγνήσιο: Ο µαγνησίτης που εξάγει η χώρα µας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Αλουµίνιο: Εδώ και µερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουµίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουµινίου, µε χιλιάδες εφαρµογές.
Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η µεγαλύτερη ßωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ßωξίτης χρησιµοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, µεταλλικών κατασκευών και αλλού.
Σµηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσµο µετά τις Ηνωµένες Πολιτείες στην εξόρυξη σµηκτιτών, οι οποίοι έχουν µεγάλο εύρος εφαρµογών, όπως η διάθεση αποßλήτων, τα φάρµακα, τα καλλυντικά και άλλα.
Νικέλιο: H Ελλάδα είναι η µοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως µε σηµαντικά κοιτάσµατα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότηµα παραγωγής νικελίου, του µεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
Η Ελλάδα είναι 3η στην παγκόσµια παραγωγή ελιάς και λαδιού
Η Ελλάδα είναι 15% της παγκόσµια παραγωγής (ελιά-λάδι)
Η Ελλάδα είναι 3η σε παραγωγή κρόκου. (saffron)
Η Ελλάδα είναι 5η σε εξαγωγες σπαραγγιων
Η Ελλάδα είναι 7η παγκοσµίως σε εξαγωγές ßαµßακιού
Η Ελλάδα είναι 11η σε παραγωγή ßαµßακιού
Η Ελλάδα είναι 14η σε αφίξεις τουριστων. 18,2 εκ
Η Ελλάδα είναι 16η σε εξαγωγές τυροκοµικών προιόντων
Η Ελλάδα είναι 1η στην παγκόσµια ναυτιλία


Γιατί υποτιμόνται και αποσιοπούνται όλα αυτά;
Ποιοί τα έχουν πετύχει;
Ας σταματήσει η προσπάθεια αυτο-υποτίμησης !
Το μόνο που προσφέρει, είναι να δείχνει άλλους “καλύτερους” και να μας κάνουν τελικά αυτοί κουμάντο.
Γιατί τελικά παρόλα τα αρνητικά, μπορούμε και μόνοι μας !


Από τον Παπού

Πηγή: ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Σαν τον σχοινοβάτη

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Σαν τον σχοινοβάτη που προσηλώνει το βλέμμα του σ΄ ένα σταθερό σημείο για να μην πέσει , ο πιστός έχει το νου του διαρκώς στραμμένο στο όνομα του Ιησού και στη μνήμη του Θεού. Σε όλα τα πράγματα βλέπει τον σκοπό του Θεού. Προσέχει μέσα στην καρδιά του να μη μπουν μάταιοι λογισμοί.

Σαν τον σχοινοβάτη που έχει διαρκώς στραμμένη την προσοχή του εκεί όπου βρίσκεται και σ΄ αυτό που κάνει, ο πιστός έχει διαρκώς το νου του στο Θεό. Ο Θεός είναι ο οδηγός του, η καταφυγή του, η δύναμή του, η προστασία του, ο κριτής του.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει πως πρέπει πιο συχνά να θυμούμαστε το Θεό από ό,τι παίρνουμε την αναπνοή μας (μνημονευτέον ή αναπνευστέον). Οι Ρώσοι λένε πως δίχως το Θεό, ούτε ένα βήμα έξω απ΄ το κατώφλι. (Νε μπόγα, νε πιρόγα).

Η θεραπευτική αξία της θρησκευτικής γιορτής

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Σύμφωνα με το βιβλίο της Σοφίας του Σολομώντος όταν οι Ισραηλίτες θανατώνονταν από τα τσιμπήματα των φιδιών (είχε επέλθει «δεινός των θηρίων θυμός») σημειώνει κατά λέξη ο ιερός συγγραφέας, ο Θεός τους έσωσε με την ενατένιση ενός συμβόλου, που ήταν ένα χάλκινο φίδι.

Μια θρησκευτική γιορτή είναι επίσης ένα σύμβολο με θεραπευτική αξία. Η θρησκευτική γιορτή είναι επίσημη ημέρα, δηλαδή ημέρα με σημασία και με νόημα. Είναι ημέρα ειρήνης και δικαιοσύνης και χαράς. Για χάρη της εξαγνίζουμε τον εαυτό μας, εξαγιάζουμε τη ζωή μας. Τη φαιδρύνουμε και τη λαμπρύνουμε. Την απελευθερώνουμε απ΄ το κοινό, το ανούσιο, το ρηχό, το καθημερινό και το χυδαίο. Είναι κρίμα που ο σημερινός κόσμος κυνηγώντας σε όλα την υλική ωφέλεια έχασε την ουσία της γιορτής.

Η Εκκλησία μας συνδέει τις γιορτές με τη λατρεία του Θεού. Η γιορτή είναι ο καιρός να υπερβούμε την καθημερινή προσκόλληση στα πράγματα και να λατρεύσουμε όχι τη δημιουργία, αλλά το Δημιουργό. Οι θρησκευτικές γιορτές έχουν βαθύτερο νόημα. Μας αποκαλύπτουν αφ΄ ενός μεν το πρότυπο του αληθινού ανθρώπου και της αληθινής ζωής και αφ΄ ετέρου λειτουργούν ως θεραπευτικά μέσα,, με τα οποία θεραπευόμαστε απ΄ τις εσωτερικές συγκρούσεις κι απ΄ τις συγκρούσεις μας με τους άλλους.

Στη γιορτή της επιστροφής του Ασώτου π.χ. μπορούμε να δούμε πως η γιορτή θεραπεύει τις αναμνήσεις του πατέρα και του γιου της παραβολής.. Ο πατέρας του ασώτου ξεχνάει και συγχωρεί. Αντίθετα με το μεγαλύτερο αδελφό του ασώτου που παραμένει δέσμιος των αναμνήσεών του. «Ωργίσθη» λέει η παραβολή « και ουκ ήθελε εισελθείν». Δεν ήθελε να συμμετάσχει στη γιορτή.

Πράγματι δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε σε μια γιορτή, αν δεν ανακαινίσουμε το νου κι αν δεν έχουμε καθαρή καρδιά. Με τις καθημερινές εμπάθειες και τις μικρότητες είμαστε ξένο σώμα στη γιορτή. Προσκολλημένοι στη μνησικακία μας γινόμαστε αντιληπτοί απ΄ τον οικοδεσπότη , που μας διώχνει γιατί ήρθαμε στη γιορτή χωρίς γιορτινό ένδυμα, που είναι το σύμβολο της καθαρής καρδιάς.

Οι «γιορτές» της Νέας Εποχής και της Παγκοσμιοποίησης , οι γνωστές ανούσιες γιορτές για το καθετί είναι αποκομμένες απ΄ τη σύνδεσή τους με το θείον. Οι γιορτές αυτές χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς. Είναι ευνόητο ότι η αληθινή γιορτή δεν επιδέχεται ουδεμία εκμετάλλευση. Ή η γιορτή θα θεραπεύσει τους μετέχοντες απ΄ την κακία τους (προκαταλήψεις ,επιφυλάξεις, ψυχροί υπολογισμοί κ.α.) ή το πνεύμα της γιορτής θα εξαφανιστεί.

Μη φοβού το θηρίον

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Πόρναι και τελώναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού»

Μη φοβού το θηρίον, αλλ΄ αυτούς που δεν αγαπούν. Αυτοί που δεν αγαπούν πρέπει να μπαίνουν στη φυλακή (!) για να μην κάνουν κακό και σ΄ άλλους ανθρώπους εκτός απ΄ τον εαυτό τους. Αυτό είναι το σκεπτικό της φυλακής, για να φυλάξει και τον φυλακισμένο και τους άλλους.

Ακόλαστοι δεν γίνονται αυτοί που αγαπούν, αλλά αυτοί που δεν μπορούν να αγαπήσουν. «Κόλαση είναι να μην μπορείς να αγαπήσεις» (Ντοστογιέφσκι).

Ο Δον Ζουάν κατακτούσε τις γυναίκες τη μια μετά την άλλη και τις εγκατέλειπε. Δεν το έκανε επειδή αγαπούσε τις γυναίκες, αλλά επειδή δεν μπορούσε να αγαπήσει. Τις ήθελε απλώς για επιβεβαίωση. Τις χρησιμοποιούσε ως μέσα, γιατί δεν μπορούσε να τις δει ως ανθρώπους.

Αυτοί που δεν αγαπούν πρέπει να μπαίνουν στη φυλακή, για να μην επεκτείνουν το κακό που κάνουν στον εαυτό τους και στους άλλους. Η αρρώστια, δυστυχώς είναι κολλητική όχι η υγεία.

Η Βαβυλώνα, η πόλη των εμπόρων και των πλουσίων όλης της Γης υπήρξε η πόλη της ακολασίας. Οι Βαβυλώνιοι έγιναν ακόλαστοι γιατί αντί να αγαπήσουν τον άνθρωπο αγαπούσαν τα χρήματα, τα αξιώματα, την εξουσία. Η Βαβυλώνα κατεστράφη από τους Μήδους, που όπως λέει ο Προφήτης Ησαϊας δε λογάριαζαν το αργύριον ούτε είχαν ανάγκη του χρυσίου. « Ιδού επεγείρω υμίν του Μήδους, οι ου λογίζονται αργύριον ουδέ χρυσίου χρείαν έχουσι.»

Ο Θεός έπλασε τη γυναίκα βοηθό του ανδρός, κυματοθραύστη του πάθους του, για να βρίσκει ο άντρας απάνεμο λιμάνι. Αυτοί που δεν αγαπούν πρέπει να μπαίνουν στη φυλακή. Έτσι θα υπάρχουν λιγότερες τσακισμένες καρδιές.

Η απόρριψη ισοδυναμεί με φόνο. Η έλλειψη αγάπης είναι αυτή που μας πληγώνει σε όλα τα πράγματα. Δεν κυνηγάμε πράγματα, αλλά την αγάπη. Tρέχουμε ξωπίσω της ως η έλαφος επί των υδάτων. Κρίμα που η Εκκλησία δεν αναγιγνώσκει το Άσμα Ασμάτων πιο συχνά.

Ο Χριστός ευλόγησε τον γάμον. Ο Επίσκοπος δίδει την άδειά του σε ανθρώπους που αγαπιούνται. Κάποιος σεβάσμιος Μητροπολίτης είπε, πως όταν διαπιστώσει ότι δυο άνθρωποι δεν έχουν κοινή πίστη (πιο καλά, όταν δεν αγαπιούνται) δεν τους δίδει άδεια γάμου.

Η εμπιστοσύνη στην αγάπη και στην καλοσύνη των ανθρώπων, παρόλα τα αντίθετα παραδείγματα, δεν κλονίστηκε ποτέ. Κάθε φορά που κάτι μας διαψεύδει απλώς σκεφτόμαστε, ότι η πορεία των ανθρώπων προς τα εκεί οδηγεί, με όλες τις παλινδρομήσεις της.

Πιστεύουμε ότι το μέλλον ανήκει στο εκλεπτυσμένο. Αν ακόμα, η μεγάλη αυτή αλήθεια δεν γίνεται αποδεκτή από όλους τους ανθρώπους , δυο χιλιάδες χρόνια μετά το Χριστό, αυτό δε σημαίνει ότι το εκλεπτυσμένο δεν είναι ωραιότερο και ανώτερο, όπως το λουλούδι είναι το ωραιότερο μέρος του φυτού.

Το ίδιο με την αγάπη και την καλοσύνη. Δεν έχει σημασία αν δεν πιστεύουν όλοι σ΄ αυτήν. Η άγνοια, η πλάνη, το ψέμα απλώς εμποδίζουν την πορεία του ανθρώπου, προς τον αληθινό του προορισμό. Δεν είναι αυτά ο προορισμός του ανθρώπου.

Η βαβυλώνια αιχμαλωσία της εποχής μας

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Επί σοι, Κύριε, ήλπισα, μη καταισχυνθείην εις τον αιώνα. Γενού μοι εις Θεόν υπερασπιστήν.» (….) «Αλίμονο σ΄ αυτούς που εξουθενώνουν» ( Αμώς 6,1)

Η σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος ίσως δεν μοιάζει με καμιά άλλη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ποτέ δεν υπήρχε σε τόσο μεγάλη κλίμακα αυτή η σύγχυση, η παραλυσία, η αυθαιρεσία της εξουσίας , η μαζική βία, η συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου σε λίγους, η εξουθένωση των πτωχών..

Η μόνη ίσως περίοδος της ιστορίας της ανθρωπότητας η οποία παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά με τη σημερινή εποχή είναι η περίοδος της αρχαίας Βαβυλωνίας. Η ανθρωπότητα σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζει την βαβυλώνια αιχμαλωσία της.

Το αίσθημα του φόβου κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο είτε με την απειλή του λιμού είτε με την απειλή του πυρηνικού ολέθρου.

Η πόλη της Βαβυλώνας η πόλη των εμπόρων, με τους πλουσίους που συνέρρεαν από όλα τα μέρη της γης και με τη λατρεία της ακολασίας, η πόλη, που κατά τον προφήτη Ιερεμία «κατώκει επί υδάτων πολλών» είναι πράγματι μια εικόνα της σύγχρονης ανθρωπότητας που από πνευματική άποψη αλλά και στην κυριολεξία «κάθεται» επάνω στα ύδατα του ασυνειδήτου. Από τον απλό άνθρωπο έως τους άρχοντες που έχουν στα χέρια τους τις τύχες του κόσμου κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται, τι κάνει και γιατί.

Ο προφήτης Ησαϊας προλέγει την ερήμωση της Βαβυλώνας. Η Βαβυλώνα, γράφει, θα μείνει έρημος και δεν θα κατοικούν σ΄ αυτήν παρά φίδια και άγρια θηρία. Ο Θεός θα ταπεινώσει τους υπερηφάνους. Ο ουρανός θα θυμώσει και η γη θα σείεται εκ θεμελίων. «Ιδού επεγείρω Μήδους, οι ου λογίζονται αργύριον, ουδέ χρυσίου χρείαν έχουσι.»

Η προφητεία του Ησαϊα επαληθεύτηκε. Η Βαβυλώνα κατεστράφη από του Μήδους υπό τον Κύρον, μια νύχτα που οι κάτοικοι είχαν πέσει σε ακολασία ως συνήθως γινόταν μετά από κάθε γιορτή. Από τότε δεν ξανακατοικήθηκε ποτέ. Ο τόπος της είναι έρημος. Δεν μπορεί ούτε ένα βοσκός να αναπαυθή, ούτε Άραβες να διέλθουν.

«Ου κατοικηθήσεται εις τον αιώνα χρόνον, ουδέ μη εισέλθωσιν εις αυτήν διά πολλών γενεών, ουδέ μη διέλθωσιν αυτήν Άραβες, ουδέ ποιμένες ου μη αναπαύσονται εν αυτή. Και αναπαύσονται εκεί θηρία, και εμπλησθήσονται αι οικίαι ήχου. (Μήπως σου θυμίζει κάτι αυτός ο ήχος που γέμισε τα σπίτια, ευγενικέ αναγνώστη, ή οι πόλεις στις οποίες δεν μπορεί να αναπαυθεί κανείς , ή να περάσει από αυτές χωρίς θανάσιμο κίνδυνο;)» Και συνεχίζει την προφητεία του ο Ησαϊας: «και αναπαύσονται εκεί σειρήνες,» (αυτό πάλι τι σου θυμίζει;) και δαιμόνια εκεί ορχήσονται (περίπου όπως γίνεται στις τηλεοράσεις σε κάθε σπίτι), και ονοκένταυροι (ποιοι είναι οι ονοκένταυροι;) εκεί κατοικήσουσιν, και νοσοποιήσουσιν εχίνοι εν τοις οίκοις αυτών. (Κάτι δηλαδή με τους ιούς που γεμίζουν με αρρώστιες τον κόσμο εξαιτίας της ανθυγιεινής ζωής του στις σύγχρονες νεκρές πόλεις).

Είναι η προφητεία του Ησαϊα μια παραβολή για μια νέα βαρβαρότητα;

«Αχρείοι δούλοι του Θεού εσμέν»

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Διάβασα στο ιστολόγιο «Ορθόδοξη Μπλογκόσφαιρα» για έναν γερο-ιερέα που μνημόνευε χιλιάδες ονόματα στην «Προσκομιδή». Για να μπορεί να μνημονεύσει όλα τα ονόματα πήγαινε στην Εκκλησία 3-4 ώρες νωρίτερα.

Ο ιερέας αυτός μου θύμισε ένα φίλο μου από τα θρανία του γυμνασίου, τον Λ.

Είμαστε από τα νεανικά μας χρόνια αγαπημένοι φίλοι. Εγώ τον θαύμαζα για την πρωτότυπη σκέψη του κι εκείνος δεν έκρυβε τη χαρά του να διαβάζει τα άρθρα μου στην εφημερίδα, αν και με κατηγορούσε ότι πάντα γράφω τι λένε οι άλλοι και ποτέ τι λέω εγώ. «Πότε θα πετάξεις τις πατερίτσες σου;» μου έλεγε κάθε φορά που βλεπόμαστε.

Εκτός από αυτό υπήρχε μεταξύ μας μια σοβαρή διαφωνία για κάτι που αφορούσε την πίστη στο Θεό. Για τη διαφωνία μας αυτή καυγαδίσαμε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης φιλίας μας, πότε στο δρόμο, πότε στο καφενείο, πότε στην παραλία. Κάποτε επιστρέφοντας από τον Πλαταμώνα στη Λάρισα με το αυτοκίνητο κινδυνέψαμε να σκοτωθούμε , καυγαδίζοντας για το ίδιο πράγμα.

Ο φίλος μου δεν ήθελε να πιστέψει ότι ο Θεός ασχολείται με τον άνθρωπο. «Τι είναι ο άνθρωπος για το Θεό; Ένα τίποτα. Δεν μπορώ να φανταστώ το Θεό να κρατάει ένα μπακαλοδέφτερο και να γράφει τα ονόματα του καθενός για να παρακολουθεί και να σημειώνει τις πράξεις και τις σκέψεις του κάθε ανθρώπου».

Ύστερα από χρόνια, όταν πια και η διαφωνία μας αυτή είχε ξεπεραστεί κατά κάποιο τρόπο ο Λ. μου εκμυστηρεύτηκε κάτι, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Αν δεν είχαν προηγηθεί τα μαλώματα δεν θα πίστευα σ΄ αυτά που μου είπε με κανένα τρόπο. Μου είπε ότι έρχονται στο νου του τα ονόματα των ανθρώπων που γνώρισε σε όλη του τη ζωή και του ζητάνε να τα μνημονεύει! Είναι χιλιάδες αυτοί που έρχονται στο νου του και ζητάνε να μνημονεύσει τα ονόματά τους.

Ο φίλος μου είναι ένας λαϊκός, που σε κανέναν δεν μίλησε ποτέ για την πίστη του. Πίστευα πως είναι ένας τυπικός χριστιανός που εκκλησιάζεται από συνήθεια. Δεν ήμουν βέβαιος αν εκκλησιάζεται καν.

Μετά από αυτό δεν ξανακάναμε κουβέντα για το μπακαλοδέφτερο του Θεού. Θυμάμαι ότι κάποτε του είπα κάτι που ίσως τον επηρέασε. Του είπα «Ρε Λ. , αν αντί να κρατάει ο Θεός μπακαλοδέφτερο όπως το λες, κρατάει ο καθένας μας κάτι ανάλογο μέσα στην ψυχή του, όπου καταγράφονται τα πάντα; Γιατί η Γραφή λέει, ότι στην Κρίση, θα ανοίξουν βιβλία. «Βίβλοι ανοιγήσονται». Είκοσι εκατομμύρια πληροφορίες το δευτερόλεπτο εισέρχονται στο νου μας από κάθε μάτι, χώρια από τα άλλα αισθητήρια όργανα. Και όλες αυτές οι πληροφορίες τακτοποιούνται μέσα μας και ανακαλούνται στη μνήμη μας όταν χρειάζεται. Μήπως δεν έχουμε επίγνωση της μεγαλοσύνης του ανθρώπου. Μέσα στην ψυχή του υπάρχουν απέραντες εκτάσεις. Η ψυχή του ανθρώπου είναι ευρύτερη από ολόκληρο το σύμπαν. »

Ο Λ. δεν έθιξε ξανά αυτό το θέμα. Ούτε εγώ μίλησα ποτέ για το «θαύμα» της μνημόνευσης των χιλιάδων ονομάτων από έναν απλό λαϊκό, που είχε πολλές αμφιβολίες για την Πίστη.

Πιστεύω ότι η μνημόνευση των ονομάτων είναι αυτό που γράφει ο Άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος στην επιστολή του, ότι η ευχή υπέρ των άλλων θεραπεύει τις αρρώστιες μας είτε είναι αρρώστιες του σώματος , είτε είναι αρρώστιες του πνεύματος.

Ένας άγιος της Εκκλησίας μας λέει, να μην καυχιέμαστε που προσευχόμαστε για τους άλλους. Δεν έχει να κάνει με τη δική μας πίστη, αλλά με τη δική τους. Τελικά ό,τι και να κάνουμε δεν πρέπει να το αποδίδουμε στον εαυτό μας «Αχρείοι δούλοι του Θεού εσμέν,»

Κατά της ανωνυμίας

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Εν κρυπτώ ελάλησα ουδέν»

Ιωάν.18,20

“Τα δικαιώματα Κυρίου», λέει ο Δαβίδ, « ευθέα, ευφραίνοντα καρδίαν…αληθινά, δικαιωμένα αφ΄ εαυτών, επιθυμητά υπέρ χρυσίον και λίθον τίμιον πολύν και γλυκύτερα υπέρ μέλι και κηρίον». (Ψαλμ. 18,10-12).

Σχολιάζοντας τους στίχους αυτούς ο άγιος Ιωάννης του Σταυρού στο Πνευματικό του άσμα γράφει: « Για τούτο η ψυχή λαχταρά να βυθιστεί σ΄ αυτά τα διανοήματα, για να τα γνωρίσει σε όλο το βάθος τους. Σε αντάλλαγμα θα ήταν μεγάλη παρηγοριά και ευχαρίστηση για την ψυχή να υποστεί τα βάσανα και τις στενοχώριες του κόσμου, και κάθε τι που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μέσο γι’ αυτήν την γνώση, όσο δύσκολο και οδυνηρό να ήταν».

Οι σκέψεις αυτές μας βοηθούν να καταλάβουμε τη στάση που υπαγορεύει η πίστη στο Χριστό μπροστά στο τραγικό. Δεν ωραιοποιούμε την τραγικότητα. Η καρδιά μας είναι συντετριμμένη και ταπεινή. Έχουμε επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας και πιστεύουμε στο μέγα έλεος του Θεού. Γι’ αυτό σεβόμαστε τα ονόματα . Ο πνευματικός κόσμος αρχίζει από τη στιγμή που ο Αδάμ έδωσε ονόματα στα πράγματα. Αυτή είναι η στιγμή που αρχίζει η πνευματική ζωή.Τα ψευδώνυμα και η ανωνυμία δείχνει ότι κατά κάποιο τρόπο εγκαταλείπουμε τον πολιτισμό και καταφεύγουμε στην άγρια φύση, εξωτερική ή εσωτερική.

Ένα από τα ανησυχητικά σημάδια ότι η εποχή μας ίσως είναι η τελευταία εποχή του πολιτισμού και ότι αυτό που θα ακολουθήσει είναι η αγριότητα, είναι η καταστροφή των αληθινών σχέσεων, που στηρίζονται στην άμεση επαφή και στην ειλικρίνεια .

Η άγρια φύση, θα μας καταστρέψει, αν δεν μπορέσουμε να εγκολπωθούμε όσο είναι καιρός, όσο έχουμε δυνάμεις να επιστρέψουμε, το μέγιστο μάθημα ότι η ζωή και η ευτυχία είναι σχέσεις. Ότι η ευτυχία είναι αληθινή μόνο όταν την μοιράζεσαι και ότι όταν συγχωράμε, αγαπάμε. Κι όταν αγαπάμε το φως του Θεού λάμπει επάνω μας.

Ο άνθρωπος δίχως την εκ Θεού φώτιση δεν είναι αληθινός, Είναι μια σκιά ή μάλλον όνειρο σκιάς, «σκιάς όναρ». Με το φως του Θεού ελευθερώνεται απ΄ το φόβο και την αγωνία. Το πρόσωπό του λάμπει. Η καρδιά του είναι ειρηνική.

Ο μέγας ποιητής της αρχαιότητας Πίνδαρος γράφει στον όγδοο ύμνο του προς τον νικητή στην πάλη Αιγινήτη Αριστομένη: «Αλλ’ όταν αίγλα διόσδοτος ( όταν φώτιση του Θεού) έλθη, λαμπρόν φέγγος έπεστιν ανδρών ( λαμπρόν φέγγος λάμπει επάνω στους ανθρώπους) και μείλιχος αιών ( και η καρδιά τους είναι μειλίχια και ειρηνική).

________________________________

Υποσημείωση:

"Να ένας νεοεποχίτης, φιλοκυβερνητικός, γερμανόφιλος κ.α." , θα πει καλόπιστα ο ευγενικός αναγνώστης. Αν καλοσκεφτεί όμως -δεύτερες σκέψεις κρείττονες- θα πει ότι στους καιρούς που ζούμε , όπως και σε όλους τους καιρούς, εκείνο που προέχει είναι το πνεύμα. Η μεγαλύτερη συμβολή στο πνεύμα είναι το θάρρος της γνώμης . Δεν είναι ούτε η αποκάλυψη της αχρειότητος της εξουσίας ούτε η ενημέρωση του πολίτη. Η εξουσία δεν στηρίζεται στην αγάπη του λαού, αλλά στο φόβο του. Όσο τρέφουμε το φόβο και την ανασφάλεια τόσο καλύτερα για τον εξουσιαστή. Η εικόνα που θέλει να περάσει στον κόσμο είναι η εικόνα κάποιου που είναι ικανός για όλα. Το να κρυβόμαστε ενισχύει την εικόνα αυτή. Με αυτό το σκεπτικό καταφερόμαστε κατά της ανωνυμίας, πλήν χωρίς μίσος για τους ανωνύμους. Χρειάζονται κι αυτοί!