Τί βλέπουν τα μάτια μας;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ο άνθρωπος είναι και αυτό που βλέπουν τα μάτια του κι αυτό που ακούν τα΄αυτιά του. Τι βλέπουν τα μάτια μας και τι ακούν τα αυτιά μας; Πράγματα που πληγώνουν την ψυχή μας, καταστρέφουν την αίσθησή μας για το ωραίο . Φρίκη .Πολλοί απογοητεύονται απ΄ τους ανθρώπους και υπηρετούν σκύλους. Τι παράδειγμα δίνει ο σκύλος στον άνθρωπο; Ήξερα κάποιον που υπηρετούσε ένα ποντίκι. <<Ζουν οι γάτες ,ζουν οι σκύλοι, ζουν κι οι ποντικοί στις τρύπες>> Δεν ξαίρω αν γίνει ποτέ της μόδας να υπηρετείς τα ποντίκια. Ο Λένο τα λάτρευε. Το ίδιο κι ο γιατρός Ντουλίτλ, ο χαριτωμένος ήρωας του ομώνυμου έργου , ( Ο Λένο είναι ο πνευματικά καθυστερημένος ήρωας της νουβέλας του Στάιμπεκ <<άνθρωποι και ποντίκια>> ).…

Οπωσδήποτε το πιο δύσκολο είναι να αγαπάς και να υπηρετείς τους ανθρώπους.΄Ισως γιατί έχουν μεγάλη περιέργεια και ρωτούν για τα πάντα. . Είμαστε πράγματι στο έλεος της αισθητικής. Η αισθητική είναι της ψυχής και η ψυχή είναι άμεσα συνδεδεμένη με το σώμα. Δεν ξεχωρίζει από το σώμα,όπως δεν ξεχωρίζει η φωτιά απ΄ το αναμένο σίδερο. Ό,τι συμβάίνει στο σώμα, καλό ή κακό,περνάει απ’ την ψυχή .΄Ο άνθρωπος είναι ό,τι σκέφτεται και ό,τι νιώθει.Αλλά δεν εξαρτιένται οι σκέψεις και τα αισθήματα αποκλειστικά από μάς.

Κάποτε στην Κέρκυρα καθόμουν στην μεγάλη πλατεία,στην Σπιανάδα,

και χάζευα τα άλογα. (Αγαπώ τα άλογα περισσότερο από κάθε άλλο ζώο ). Πέρασε μια κυρία. <<Τις ενοχλεί η μυρουδιά της καβαλίνας>> μου λέει ο αμαξάς που κάθεται δίπλα μου. <Κάποτε τους αρρώστους τους άφηναν κοντά στα άλογα για να θεραπευθούν>> .Η υγεία είναι ισορροπία, αρμονία, καλωσύνη, ομορφιά .Πού υπάρχουν αυτά σήμερα : Ο άνθρωπος αντί σύμμαχος είναι αντιμέτωπος με τη φύση. Δεν θέλει να βλέπει πίσω από τη φύση το Δημιουργό. Ζούμε σε μια θρησκευτικά αδιάφορη εποχή. Ο άνθρωπος αντάλλαξε το νόμο του Θεού με αναρίθμητες οδηγίες, υποδείξεις, πρακτικές…….

Ο αληθινός άνθρωπος είναι όμορφος.Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος.. Δίχως ομορφιά,δηλαδή δίχως μόρφωση και καλλιέργεια δεν είμαστε άνθρωποι. Η ανθρωπιά μας εξαρτάται απ΄την αισθητική.

Το σχολείο δεν μορφώνει τους νέους,ούτε η οικογένεια. Η μόρφωση είναι ολοκλήρωση.Σπανίως συναντάει κανείς στις μέρες μας ολοκληρωμένο άνθρωπο.Ποιος είναι ο αντιπροσωπευτικός τύπος του σημερινού ανθρώπου; Θλίβεσαι να κοιτάξεις τον εσωτερικό του κόσμο. Μοιάζει με δέντρο μισοξεραμένο απ΄’ την παγωνιά.Σήμερα επικρατεί παντού το εμπορικό πνεύμα,το πνεύμα του μεσολαβητή.Δεν έχει σημασία η ποιότητα του προίόντος αλλά η εμπορικότητά του,δηλαδή το κέρδος κι ας είναι ψεύτικο.Αρκεί να έχει καλή εμφάνιση. Τελειοποιούνται τα μεταφορικά μέσα ,αλλά τα μεταφερόμενα πράγματα μένουν

στάσιμα, όταν δεν χειροτερεύουν. Τελειοποιούνται τα μηχανήματα αναπαραγωγής του ήχου,αλλά ο ήχος ολοένα χειροτερεύει. Σχεδόν δεν ακούγεται, αν δεν έχεις διαφθείρει εντελώς το αισθητήριό σου. ΄Ολος ο κόσμος έχει μολυνθή από αυτό το πνεύμα. Λες και δεν υπάρχει άλλο είδος ανθρώπου εκτός από τον έμπορο και τον καταναλωτή.

Κάποιος άνθρωπος μιλούσε για το φίλο του που έπεσε έξω στο εμπόριο:.

<<Αν δεν έχεις εμπορικό μυαλό,αν δεν είσαι « γεννητάτος» να μην κάνεις εμπόριο,θα χαθείς>> Οι Εβραίοι είναι γεννημένοι για το εμπόριο. ΄Ισως ο Κάιν να μην σκότωσε τον ΄Αβελ,που ήταν γεωργός. Να τον άφησε απλώς να ασχοληθεί με το εμπόριο.

Αν η Εκπαίδευση έχει στόχο να εκπαιδεύει ανθρώπους να πείθονται εύκολα να αγοράζουν πράγματα που δεν τους χρειάζονται ,θα εφαρμόζει τα εκπαιδευτικά προγράμματα που εφαρμόζει. Κανείς δεν μαθαίνει τους νέους να αναζητούν την αληθινή ομορφιά και να ακολουθούν την αγάπη. Η Εκπαίδευση εξυπηρετεί την εμπορική απολυταρχία και την παγκοσμιοποίηση που σαν τον Διάβολο υπόσχεται τα πάντα αρκεί να αποποιηθούμε την ελευθερία

Ο Νίκος Καζαντζάκης, λέει <<δεν επιθυμώ τίποτα ,είμαι ελεύθερος>> Δεν μπορεί κανείς να ζήσει χωρίς καμία επιθυμία. Η επιθυμία που κινεί τη μαζική βία είναι η επιθυμία για ό,τι ανήκει στον α΄λλον. Η ύπαρξή μας ανήκει στο Θεό. Είμαστε ο αμπελώνας του .Μόνο η μιμητική επιθυμία , (οι κακοί γεωργοί της παραβολής) ,δεν είναι του Θεού. Αυτός που ακολουθεί το Χριστό εγκαταλείπει την μιμητική επιθυμία Ο Ρίλκε στην πρώτη του Ελεγεία του Ντουίνο,αναφέρεται στην απελευθέρωση από την μιμητική επιθυμία και στην εμπειρία της ομορφιάς ,που είναι << σαν μια Αγαπημένη όλα να σου αναγγέλνουν>> .

Η ψευδο-ανάγκη της δημοσιότητας

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ανέκαθεν υπήρχαν αληθινές και ψεύτικες ανάγκες. Παλιά ο κόσμος μπορούσε να τις διακρίνει μεταξύ τους. Εμείς τώρα δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν αληθινές ανάγκες και ψευδο-ανάγκες και πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να τις διακρίνουμε μεταξύ τους, ιδίως ο γυναικείος πληθυσμός, ο πιο ευάλωτος στον υπέρ-καταναλωτισμό της εποχής μας.

Γιατί είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε τις ψευδο-ανάγκες μας και τα αντίστοιχα ψευτο-πράγματα με τα οποία τις ικανοποιούμε; Μήπως υπάρχει σκοπιμότητα στην άγνοια ή στη σύγχυση μας; Ή άγνοια ή η σύγχυση οπωσδήποτε γίνεται στις βασικές ανάγκες, αυτές που γεννούν και τις άλλες. Μια τέτοια μεγάλη σύγχυση υπάρχει ανάμεσα στην ανάγκη για αναγνώριση και στην ανάγκη για δημοσιότητα, πού αντίθετα με την ανάγκη για αναγνώριση είναι μία ψευδο-ανάγκη που γεννά αμέτρητες άλλες.

Η ανάγκη για αναγνώριση είναι αληθινή. Η αναγνώριση ικανοποιεί μία βασική ανάγκη της ψυχής, που όταν η ψυχή τη στερείται νιώθει όλη την πίκρα και τον πόνο πού νιώθει κάποιος που ζει στην ξενιτιά. Ξενιτιά δεν είναι ο άγνωστος τόπος. Είναι ότι εμείς είμαστε άγνωστοι στον τόπο αυτόν. Η ανάγκη για αναγνώριση ικανοποιείται με την έκφραση αυτού που είναι κανείς στ' αλήθεια. Το αντίθετο συμβαίνει με τη δημοσιότητα στην οποία δημοσιοποιούμε εκείνα τα στοιχεία που θέλουμε να φαίνονται, τα φαινόμενα, τα επιφανειακά και όχι το βάθος της ψυχής μας. Η δημοσιότητα είναι μία διαδικασία στην οποία το φαινομενικό υποκαθιστά το πραγματικό. Με αυτήν την έννοια η δημοσιότητα είναι μία ψευδο-ανάγκη γιατί δεν ανταποκρίνεται σε καμιά βαθύτερη ψυχική ανάγκη.

Στη λογοτεχνία διακρίνεται καθαρά το γράψιμο για δημοσιότητα, με απώτερο στόχο το κέρδος απ' το γράψιμο για αναγνώριση με άμεσο στόχο την έκφραση αισθημάτων και σκέψεων. Σκέψεις κι αισθήματα κομίζει ο ποιητής στην Τέχνη. Το αισθητήριο του αναγνώστη, αν είναι ανεπτυγμένο τον ειδοποιεί συνήθως τόσο για το ήθος του συγγραφέα όσο και για το ανεπιτήδευτο ύφος του, με αποτέλεσμα να τον κερδίζει το κείμενο πού εκφράζει κάτι βαθύτερο πέρα απ' την προσπάθεια για δημοσιότητα.

«Ο Θεός του θερισμού». Βιβλιοπωλεία «ΠΑΙΔΕΙΑ» Κανάρη 11, Λάρισα, 41223.

Μη φοβάστε τα πλούτη, δεν πρόκειται να τα αποκτήσετε!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Μη φοβάστε τα πλούτη, δεν πρόκειται να τα αποκτήσετε. Τα πλούτη μπορούν να καταστρέψουν τον άνθρωπο. Η μόνη διέξοδος αυτών που συγκεντρώνουν πλούτη για τον εαυτό τους είναι να γίνουν κάποτε ικανοί να τα πετάξουν και να ελευθερωθούν από αυτά. Πράγμα δύσκολο. Όσοι το κατόρθωσαν έμειναν στην ιστορία, όπως ο κυνικός φιλόσοφος Κράτης στην αρχαιότητα ή οι αδελφοί Ζωσιμά, χάρις στην πίστη τους στο Θεό και στην αγάπη τους στην πατρίδα.

Μη φοβάστε τα πλούτη, αν πιστέψετε πως όλα ανήκουν στο Θεό. Το ζητούμενο είναι η ελευθερία. Ο πλούτος δεν φτάνει στο νυχάκι της την ελευθερία σου. Ο κόσμος πολεμάει να αποκτήσει πράγματα για να νιώσει ελεύθερος και γίνεται δούλος των πραγμάτων. Συγκεντρώνει πράγματα για να γίνει ικανός να τα πετάξει.

Μη φοβάστε τα πλούτη, όσο δεν πειράζουν την ελευθερία. Το πνεύμα του πλούτου το γνωρίζουμε, γιατί είναι συνηθισμένο. Όλοι επιθυμούν τον πλούτο. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που προτιμούν τη φτώχεια. Ο Κύριος Ιησούς μακαρίζει αυτούς που έχουν πνεύμα πτωχείας.. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών.

Το πνεύμα της πτωχείας δεν είναι γνωστό, γιατί είναι σπάνιο. Είναι το πνεύμα να νιώθεις ότι όλα ανήκουν στο Θεό και τίποτε σε σένα. Αυτό σημαίνουν τα λόγια ΤΑ ΣΑ ΕΚ ΤΩΝ ΣΩΝ , που ακούμε κάθε Κυριακή στη Θεία Λειτουργία. Είναι ευτυχισμένοι αυτοί που δεν τα ακούν μόνο, αλλά και τα εφαρμόζουν από αγάπη για τον Ιησού.

Είναι ευτυχισμένος αυτός που θεωρεί ότι ανήκουν τα πάντα στο Θεό, ακόμα και οι διατροφές και τα σκεπάσματα . Δεν περιγράφεται η χαρά που νιώθουμε όταν αποδίδουμε τη φροντίδα για τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας στο Θεό. Ξαναγινόμαστε παιδιά. Ζούμε πάλι στον παράδεισο των παιδικών μας χρόνων με την αίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς. Έχοντας πνεύμα πτωχείας νιώθουμε ότι ο Ουράνιος Πατέρας φροντίζει για μας.

Δεν είμαστε μόνο στη θεωρία παιδιά του Θεού, αλλά και στην πράξη. Η αίσθηση της παρουσίας του Ιησού μας δίδει ό,τι χρειαζόμαστε. Θυμούμαστε πάντα ότι ο Ιησούς κατοικεί μέσα μας.

Αν πάλι δεν θέλουμε την ευλογία του Θεού και θέλουμε να είμαστε εμείς αποκλειστικοί διαχειριστές στα του οίκου μας, η ευλογία του Θεού φεύγει. Η απουσία του Θεού γίνεται αισθητή με αφόρητη πίκρα. Όταν φύγει η ευλογία απ΄ τη ζωή μας νιώθουμε σαν να ζούμε στην έρημο, ακόμα κι αν ζούμε μέσα σε μια πολύκοσμη πόλη. Δεν θέλουμε λοιπόν την ευλογία, ιδού ο οίκος μας αφίεται έρημος, λέει κάποιος ψαλμός. Το πνεύμα της πτωχείας είναι το πρώτο σκαλοπάτι της ζωής του Χριστού. Είναι η ίδια η ταπείνωση, που είναι η αρχή της χριστιανικής ζωής.

Όταν ο Νορβηγός συγγραφέας Κνουτ Χάμσουν ήταν 92 ετών, το κράτος του δήμευσε την περιουσία του, επειδή συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Στο δικαστικό επιμελητή που του επέδωσε την απόφαση ο Κνουτ Χάμσουν είπε: «Εντάξει, δεν σκόπευα να την πάρω μαζί μου.» Ο Κνουτ Χάμσουν πάντοτε πίστευε ότι ο άνθρωπος πρέπει να ζει φτωχά και κορόϊδευε τη φιλοκτημοσύνη των άλλων. Δεν απέφυγε όμως την περιουσία, γιατί δεν είχε σημείο αναφοράς το Λόγο του Θεού. Ο πιστός που προτιμάει την πτωχεία δεν το κάνει από χόμπυ, αλλά για την αγάπη του Ιησού και του πλησίον.

Προς ολιγόμυαλο, κενό και ματαιόσπουδο οικουμενισμό

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα.» Τα λόγια αυτά μπορεί να τα ακούς σαράντα χρόνια στην Εκκλησία , κάθε Κυριακή και παρόλο που καταλαβαίνεις ακριβώς το νόημά τους, γιατί έλαβες ανώτατη μόρφωση, να μην σου λένε τίποτα.Είναι σαν να θέλεις να γνωρίσεις το Θεό διαβάζοντας το λεξικό. Ενώ κάποιος άλλος, αν και ολιγογράμματος, νιώθει από την πρώτη στιγμή μέσα στην καρδιά του όλο τους το βάθος .

Το ίδιο συμβαίνει στην ποίηση. Κάποιος γνωρίζει τους στίχους λέξη προς λέξη, συλλαμβάνει το νόημά τους, αλλά δεν νιώθει τίποτε. Και κάποιος άλλος πιάνει μόνο μερικές λέξεις και με τα συμφραζόμενα μπαίνει στο βάθος του ποιήματος και του αρέσει να το διαβάζει ξανά και ξανά, σημάδι ότι το αγαπάει και δεν κουράζεται να το ακούει.

Δεν υπάρχει αληθινά πιστός φιλακόλουθος στην Εκκλησία μας, που να μη χαίρεται να ακούει τους ίδιους στίχους, τους ίδιους ύμνους και τους ίδιους ήχους. Γιατί τους αγαπάει και γιατί το νόημά τους κατεβαίνει στην καρδιά του και της δίνει χαρά και συγκίνηση.

Πώς εξηγείται αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός που μοιάζει με αληθινό θαύμα;

Μια μυστική απάντηση, μυστική με την έννοια όχι του κρυφού, αλλά με την έννοια ότι θα την καταλάβει όποιος έχει ανάλογη εμπειρία, ενώ δεν θα την καταλάβει εκείνος που θα την προσεγγίσει με την κριτική σκέψη και τον ορθολογισμό: Τις ακολουθίες και τα μυστήρια δεν τα εξηγούμε. Μετέχουμε σ΄ αυτά με όλο μας το "είναι". Μετέχουμε με όλο μας το είναι και όχι μόνο με το μυαλό, όπως θέλει ο οικουμενισμός με τον ορθολογισμό του. Σ΄ αυτόν τον ολιγόμυαλο , τον κενό ,τον ματαιόδοξο, και τον ματαιόσπουδο οικουμενισμό , ταιριάζουν τα λόγια «τω έχοντι δοθήσεται, τω δε μη έχοντι και όπερ έχει αρθήσεται.»

Ο οικουμενισμός είναι μάταιος. Είναι θλίψις και βάρος πνεύματος. Στον οικουμενισμό αυτό που προέχει δεν είναι το πνεύμα, αλλά ο ορθολογισμός . " Αυτοί που έχουν (πνεύμα) θα λάβουν (πνεύμα). Ο οικουμενισμός κι ο νεωτερισμός , με την ορθολογική συνείδηση, θα στερηθεί και τον ορθολογισμό του."

Η ορθολογική συνείδηση, όταν δεν εξελίσσεται σε πνεύμα, αυτοεκκριζώνεται. Το αποτέλεσμα είναι να μένει το ασυνείδητο αδρανές στον έλεγχο της συνείδησης, ένα είδος διάσπασης της προσωπικότητος.

Το ερώτημα είναι, πώς ο οικουμενισμός που δε σέβεται την Εκκλησία , δεν ευσπλαχνίζεται τους ελαχίστους, δεν πονάει τους πιστούς που αγωνιούν για το ψωμί τους και για το ψωμί των παιδιών τους, πώς δεν τρελαίνεται;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι η εξής: Είναι τρελός!

______________________________________

Απαραίτητη διευκρίνηση:

"Οι άνθρωποι δεν κρίνουν". "Μην κρίνετε ίνα μη κριθήτε. Με όποιο μέτρο κρίνετε θα κριθήτε.."

Δεν κρίνω κανέναν γιατί δεν ξέρω κανέναν. Τον οικουμενισμό απεχθάνομαι.Ο οικουμενισμός είναι "ολιγόμυαλος, κενός, ματαιόδοξος,ματαιόσπουδος, ασεβής, ανεύσπλαχνος, άπονος, τρελός".

Μακάρι να μη μετέχει κανείς σ΄ αυτόν. Ο Κύριος ας τους έχει καλά όποιους μετέχουν σ΄ αυτόν και να τους βγάλει από την πλάνη τους.

Διάλογος Κυρίου Ιησού και οικουμενιστών (κατά το ευαγγελικό κείμενο και τις αιρετικές δοξασίες των οικουμενιστών)

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

“υμείς δε μη κληθήτε ραββί. Εις γαρ υμών ο διδάσκαλος (…) και πατέρα μη καλέσητε υμών επί της γης, είς γαρ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς. Μηδέ κληθήτε καθηγηταί, εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός.” (Ευαγγέλιο)

ΙΗΣΟΥΣ: - Ένας είναι ο διδάσκαλός σας, ο Χριστός.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ : -Όχι. Οι διδάσκαλοι είναι πολλοί, το μήνυμα είναι ένα, περί αγάπης..

ΙΗΣΟΥΣ: - Ένας είναι ο ουράνιος πατέρας σας, όπως σας τον αποκάλυψε ο Χριστός στη διδασκαλία Του.

ΟΙΚ.: - Όχι, δεν είναι ο Θεός, όπως τον αποκάλυψε ο Χριστός,ουράνιος πατέρας μας, αλλά όπως μιλούν για το Θεό κι οι άλλες θρησκείες. Όλες οι θρησκείες οδηγούν στην αλήθεια. Καμία δεν κατέχει όλη την αλήθεια (οικουμενιστική θεωρία των κλάδων).

ΙΗΣΟΥΣ:- Ένας είναι ο οδηγός σας, ο Χριστός.

ΟΙΚ.: - Όχι, πολλοί είναι οι οδηγοί μας και όλοι οδηγούν στην αλήθεια.

Θα έλεγα στους οικουμενιστές: σαράντα αιώνες προφήτες, απόστολοι, ιεράρχες, μάρτυρες, όσιοι, άγιοι μιλούν για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και σεις ακόμα δεν άκουσατε γι΄ αυτό; Είναι συνταρακτικό! Ο Ιησούς ρωτάει τους μαθητές Του, για τον κόσμο, ποιος λένε ότι είναι κι οι μαθητές Του απαντούν: άλλοι λένε είσαι ο Ηλίας, άλλοι ο Ιωάννης, άλλοι ότι είσαι προφήτης.

O Ιησούς απευθύνεται στους ίδιους, τους ρωτάει: εσείς ποιος λέτε ότι είμαι; Συ είσαι ο Υιός του Θεού, απάντησε ο Πέτρος. Ο Ιησούς τότε τους επιτίμησε να μη μιλούν γι΄Αυτόν. Γιατί άραγε; Ίσως για να μη θεωρητικολούν με τέτοια επιπολαιότητα ( ή δολιότητα) σαν τους οικουμενιστές.

Ο Ιησούς για να μην υπάρξει πια κανείς ποτέ που θα αμφισβητήσει το ιστορικό πρόσωπο του Χριστού, τους λέει όλα όσα θα συμβούν στο πρόσωπό Του. Κανένας δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Κύριος γνωρίζει ότι θα εμφανιστούν οι αιρετικοί και οι χειρότεροι από όλους , οι οικουμενιστές.

"Υμείς δε τίνα με λέγετε είναι; Αποκριθείς δε ο Πέτρος λέγει αυτώ: Συ ει ο Χριστός. Και επετίμησεν αυτοίς ίνα μηδενί λέγωσι περί αυτού. Και ήρξατο διδάσκειν αυτούς, ότι δει τον υιόν του ανθρώπου πολλά παθείν, και αποδοκιμασθήναι από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων, και αποκτανθήναι, και μετά τρεις ημέρας αναστήναι."

Οι οικουμενιστές και γενικά οι αιρετικοί πάσχουν από υπέρμετρο εγωισμό . Η αίρεση διαλύει την ενότητα και τη συνοχή της κοινωνίας και την υποκαθιστά με την ψευδο-ένωση, η οποία δημιουργείται για λόγους σκοπιμότητας,. Δεν είναι αιρετικοί επειδή δεν γνωρίζουν το λάθος τους, αλλά επειδή μεταξύ του σωστού και του λάθους διαλέγουν το λάθος.

Οι αιρετικοί δεν ενδιαφέρονται για το σωστό ή το λάθος. Ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος διαλέγουν το λάθος. Δεν τους ενδιαφέρει, αν οι άνθρωποι που ζούν μέσα σε κοινωνίες, οι οποίες δεν έχουν αληθινούς δεσμούς μεταξύ τους, αλλά στηρίζονται στο ψέμα και στην υποκρισία δεν είναι ευτυχισμένοι. Ότι με την υποκρισία και τα ψέματα το κενό που δημιουργεί η απουσία του Θεανθρώπου δεν θα μείνει κενό, αλλά θα καλυφθεί απ΄ τον υπάνθρωπο.

Γράφοντας , λοιπόν, για τους αιρετικούς δεν απευθύνεσαι σ΄ αυτούς,, αλλά σ΄ εκείνους που είναι πιθανόν να παρασυρθούν από τις αιρέσεις τους και να χάσουν την ψυχή τους.

Κατά καιρούς εμφανίστηκαν διάφοροι αιρετικοί χριστομάχοι ή πνευματομάχοι κ.α. ΟΙ αιρετικοί της εποχής μας είναι οι λεγόμενοι οικουμενιστές, που ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν κατά τίνος από τα δόγματα της Ορθοδοξίας στρέφονται γιατί στρέφονται εναντίον της Ορθοδοξίας στο σύνολό της.

Το όνομά τους προέρχεται από τη λέξη οικουμένη. Ο οικουμενισμός ως αίρεση αρνείται τη θεότητα του Ιησού Χριστού. Δεν είναι ο Ιησούς Χριστός ο σωτήρ του κόσμου. Όλοι οι δρόμοι κατά τους οικουμενιστές οδηγούν στη σωτηρία του ανθρώπου. Δεν υπάρχει μια αλήθεια που σώζει τον άνθρωπο, υπάρχουν πολλές αλήθειες και καμία δεν είναι πλήρης,. Μόνο όλες μαζί αποτελούν την πλήρη αλήθεια. Ο οικουμενισμός είναι η παγκοσμιοποίηση στην πίστη.

Οι οικουμενιστές είναι από όλες τις απόψεις απλοϊκοί, είτε από την άποψη της Πίστης, είτε από την άποψη της Γνωσιολογίας, είτε από την άποψη της Ηθικής. Από την άποψη της πίστης είναι απλοϊκοί, γιατί η ενότητα στην πίστη δεν έχει έννοια ποσοτική , αλλά ποιοτική. Μια επιφανειακή ενότητα των θρησκειών σε όλο τον κόσμο, χωρίς ενότητα στην πίστη δεν είναι ενότητα πίστης.

Από την άποψη της αλήθειας (γνωσιολογία) ο οικουμενισμός είναι απλοϊκός, καθόσον αγνοεί, ότι ουσιαστικό στοιχείο της αλήθειας sine qua non είναι η καθολικότητα, με την έννοια ότι αυτό που είναι αληθινό είναι αληθινό παντού, είτε αναγνωρίζεται ως αληθινό είτε όχι.

Τέλος από την άποψη της ηθικής είναι απαράδεκτοι οι οικουμενισμές διότι την ψευδοένωση αλληλοαναιρούμενων θρησκειών, την παρουσιάζουν για λόγους σκοπιμότητας ως αληθινή ένωση εξαπατώντας εκείνους που από άγνοια ή επιπολαιότητα τους ακολουθούν.

Η Εκκλησία "θεραπεύει" τις αιρέσεις αλλά παραιτείται από τους αιρετικούς και τους αφήνει στην αρρώστια τους μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν.

Τό θέμα είναι ότι οι πιστοί δεν κολλάνε απ΄ τις αιρέσεις, αλλά απ΄ τους αιρετικούς.
Εκείνοι που τους γνωρίζουν μπορούν να φυλάγονται μόνοι τους.Εκείνοι που δεν τους γνωρίζουν δεν πρέπει να έχουν την αρωγή της Εκκλησίας;

Νιώθω την οδύνη του Κληρικού και του Εκπαιδευτικού σε μια τέτοια εποχή σαν τη δική μας.

Πρέπει να προσευχόμαστε γι΄ αυτούς.

____________________________________

Υποσημείωση:

1)Μαρκ. Κεφ.Η΄27-31, 2) Ρωμ. Κεφ.Η΄14-21, 3) Ματθ.Κεφ.ΚΓ΄6-11, 4) Φιλιπ.Κεφ. Δ΄4-9. 5) Κορ.Κεφ.ΙΑ΄23-32, Ματθ.ΚΣΤ΄26- 29, Μαρκ. ΙΔ΄22-26. ¨Λουκ.Κεφ.ΚΒ΄17-20. "Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού....", "Τον συνάναρχον Λόγον Πατρί και Πνεύματι...."

Η αγωνία μου

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Δίχως το Θεό, ούτε ένα βήμα έξω από το κατώφλι."

Ρωσική παροιμία

Η αγωνία μου δεν είναι από τη δύσκολη αυτή εποχή που τίποτε δεν είναι βέβαιο. Μπορεί να μας λείψει ακόμα και το ψωμί, ακόμα και η θέρμανση το χειμώνα, και τα φάρμακα. Η αγωνία μου δεν είναι από τη δύσκολη εποχή, αλλά από τη διακοπή της επικοινωνίας μου με το Θεό. Αγωνιώ γιατί είμαι ένας χαλασμένος ασύρματος. Δεν έχω επαφή με το Θεό.

“Ο παράδεισος , είναι μια σχέση επικοινωνίας ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο. Ο χαμένος παράδεισος είναι η διακοπή αυτής της σχέσης.” (Lambert). Όταν αγωνιώ αυτό είναι ένα σημάδι ότι έχω ξεχάσει το Θεό. Ότι δεν βλέπω το Θεό παντού .

Αυτό που ξέρω από τον εαυτό μου είναι η άκρη του παγόβουνου. Γι΄ αυτήν την άκρη αγωνίζομαι. Για το παγόβουνο ολόκληρο δεν περνάει ποτέ από το νου μου ποιος φροντίζει. Ποιος φροντίζει για το αίμα, για τα αυτόνομα συστήματα του σώματός μου; Ποιος εμποδίζει τον ήλιο να μας κάψει;

Μήπως Εκείνος φροντίζει ακόμα και για όλα αυτά που αποδίδουμε στις δικές μας δυνάμεις; "Δίχως το Θεό, ούτε ένα βήμα έξω από το κατώφλι."

Εναντίον της δωρεάς οργάνων του σώματος;

Μόσχου .Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Θεέ μου το θάνατό του δώσε στον καθένα»

Ρίλκε

Είναι η ανθρώπινη ζωή απόλυτη αξία ώστε κάθε άλλη αξία να έρχεται σε δεύτερη μοίρα; Κατά τη Χριστιανική Διδασκαλία η ζωή δεν είναι απόλυτη αξία. Υπάρχουν άλλες αξίες ανώτερες από τη ζωή όπως είναι η πίστη, η αγάπη, η ελευθερία ή άλλες πνευματικές αξίες για τις οποίες αξίζει κανείς να ζει και να πεθαίνει. Η Πρώτη Εντολή του Ευαγγελίου είναι η αγάπη του Θεού και του πλησίον. Αυτός που θέλει να ακολουθήσει τον Ιησού Χριστό και δεν μισεί τη ζωή του δεν είναι άξιος.. Οι γονείς βάζουν την αγάπη των παιδιών τους πάνω απ΄ τη ζωή τους. Οι αρχαίοι έβαζαν την πατρίδα πάνω απ΄ τη ζωή τους.

Ο λαός πιστεύει ότι ο κόσμος αυτός «αφού υπάρχει θάνατος και το κορμί θα λιώσει» είναι μάταιος και πονηρός και η ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο ψεύτικη. Δεν είναι λοιπόν για τον κόσμο απόλυτη αξία η ζωή του σώματος και το ίδιο το σώμα και τα όργανά του. Υπάρχουν και άλλα πράγματα που έχουν μεγαλύτερη αξία απ’ τη ζωή. Για τους αρχαίους π.χ. η πατρίδα είναι μεγαλύτερη αξία από τη ζωή . Για τον νεομάρτυρα της Ορθοδοξίας Ευγένιο , τον Ρώσο στρατιώτη, στην Τσετσενία, η πίστη έχει μεγαλύτερη αξία από τη ζωή. Ο Ευγένιος αποκεφαλίστηκε από Ισλαμιστές για την ομολογία της πίστης του στον Ιησού Χριστό και την άρνησή του να γίνει Μωαμεθανός!

Η δωρεά οργάνων προϋποθέτει ότι η ζωή είναι απόλυτο αγαθό; Δεν πρέπει να υπολογίζει κανείς ακόμα και το ενδεχόμενο να μην είναι ο θάνατος ενός ανθρώπου οριστικός και αμετάκλητος ή ή ώρα του θανάτου του να μην είναι ακριβής . Κανείς δεν ξέρει την ώρα του θανάτου. Τη φετινή Πρωτοχρονιά πέθανε μια γυναίκα πάνω στη γέννα με το παιδί της. Ευτυχώς δεν ήταν δωρήτρια οργάνων ούτε αυτή ούτε το παιδί της , γιατί κι οι δυο τους επανήλθαν στη ζωή σε μια κλινική του Κολοράντο.

Οι γιατροί που είχαν διαπιστώσει το θάνατο της μητέρας και του παιδιού δεν μπορούν να δώσουν καμιά εξήγηση για την επάνοδό τους στη ζωή. Ποιος ξέρει πόσοι νεκροί επανέρχονται στη ζωή ακόμα και μέσα στα μνήματα; Πάμπολλα βιβλία έχουν γραφτεί για περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν και επανήλθαν στη ζωή

Η διαπίστωση του θανάτου δεν μπορεί να είναι απόλυτα ακριβής γιατί κανείς δεν ξέρει την πραγματική ώρα του θανάτου. Οι γιατροί κρίνουν σύμφωνα με τους κανόνες της Ιατρικής Επιστήμης οι οποίοι στηρίζονται στην ανάλυση και στη στατιστική, αν και κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι είναι η ζωή και τι είναι ο θάνατος, πότε αρχίζουν και πότε τελειώνουν.

Η δωρεά οργάνων σώζει ζωές. Κανείς όμως δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα πίσω από τη δωρεά να υποκρύπτεται αγοραπωλησία. Στις Ινδίες και στη Λατινική Αμερική το ίδιο, υπάρχουν φτωχοί που πουλάνε το νεφρό τους για να ζήσουν ή άλλα μέλη του σώματός τους. Η εμπορευματοποίηση του ανθρωπίνου σώματος στις φτωχές χώρες είναι το αποτέλεσμα ότι υποβαθμίστηκε η ίδια η αξία του ανθρώπου. Η αίρεση στην πίστη γίνεται δυστυχία των φτωχών λαών στη ζωή.

Η Ιατρική συνεργάζεται με το Εμπόριο και την Βιομηχανία. Ποιος θα φυλάξει τους φτωχούς λαούς από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης ζωής και του ανθρωπίνου σώματος . Ποιος θα αποτρέψει την εμπορία των οργάνων του σώματος; Ποιος θα φυλάξει το σεβασμό της ιερότητας της ζωής και του θανάτου. Ο Ιησούς στην παραβολή του βοσκού που εγκαταλείπει τα πρόβατα για να βρει το ένα που χάθηκε δείχνει την αξία που πρέπει να έχει η ζωή και ο άνθρωπος σαν μοναδική ύπαρξη.

Πολλοί συνάνθρωποί μας στηρίζουν τις ελπίδες τους στις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Η Ιατρική ακολουθεί το δρόμο της θεραπεύοντας το σώμα του ανθρώπου και διατηρώντας το στη ζωή με κάθε τρόπο. Η Εκκλησία όμως υπάρχει για να φυλάει την ιερότητα του ανθρώπου. Το ανθρώπινο σώμα είναι ο οίκος του Θεού, ο ναός του Αγίου Πνεύματος.

Εξοικειωμένοι με την τρέχουσα αντίληψη του ανθρώπου-μηχανή κανείς δεν συγκινείται πια που κάθε μέρα σκοτώνονται 120.000 αγέννητα παιδιά και στους αυτοκινητοδρόμους της Ελλάδος κάθε 10 με 15 χρόνια χάνουν τη ζωή τους 30.000 άνθρωποι - ο πληθυσμός μιας πόλης σαν την Βέροια ή τη Νάουσα.

Οι γιατροί στα νοσοκομεία απηύδησαν. Μαύρισε η ψυχής τους βλέποντας την κατάντια του ανθρώπου που πεθαίνει πνιγμένος στα μηχανήματα και στα καλώδια.

Δεν αφήνουν πια κανέναν να πεθάνει ήσυχα στο σπίτι του, στο οικείο περιβάλλον του, περιτριγυρισμένος απ΄ τους δικούς του, με κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο να του κρατάει τρυφερά το χέρι και να του ψιθυρίζει ενθαρρυντικά λόγια αγάπης.

Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή . Η Εκκλησία προσεύχεται για την ιερότητα του ανθρώπου και για την σωτηρία του. Η Εκκλησία αγιάζει τον κόσμο. Δεν ασκεί κοσμική εξουσία. Η κοσμική εξουσία ανήκει στους άρχοντες. Η Εκκλησία προσεύχεται για τους άρχοντες να ασκούν την εξουσία τους με σεβασμό της ιερότητας της ανθρώπινης ζωής. Το κύριο μέλημα της είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Αν η κοσμική εξουσία π.χ. επιτρέπει τις αμβλώσεις , η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι υπέρ των αμβλώσεων. Η Εκκλησία είναι υπέρ του σεβασμού της ιερότητας της ανθρώπινης ζωής και συγκεκριμένα της ζωής του αγέννητου παιδιού. Το ίδιο και με τη δωρεά οργάνων του σώματος. Αν η κοσμική εξουσία επιτρέπει τη δωρεά οργάνων του σώματος η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι υπέρ της δωρεάς χωρίς φειδώ και χωρίς το σεβασμό της ανθρώπινης ζωής. Η Εκκλησία είναι υπέρ του σεβασμού της ιερότητας της ανθρώπινης ζωής και προσεύχεται ο Θεός να φυλάει τους ανθρώπους από την κατάχρηση του κόσμου.