«Καμιά σκέψη δεν αξίζει να τη σκέφτεσαι , αν δεν είναι σκέψη του Θεού.
Καμιά αναπνοή δεν αξίζει χωρίς ευχαριστία στον Ένα στον οποίο η αληθινή αναπνοή ανήκει»
Ακόμα ένας λόγος υπέρ της αδιάλειπτης νοεράς προσευχής: Κύριε Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλό.
--
«Ο αγαπών τον Θεόν εν Αυτώ εστί» (Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος).
--
«Ο πατήρ μου και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με»
--
«Ει ανθρώποις ήρεσκον ουκ αν ήμην δούλος Χριστού»
--
«Διά μέσου της χάρης Του, στη δόξα Του»
--
«Εις θάνατον παραδιδόμεθα δια Ιησούν»
Αυτό σημαίνει ότι έρχεται κάπια στιγμή που κατανοούμε ότι έχουμε πεθάνει για κάποια πράγματα ή αυτά τα πράγματα έχουν πεθάνει για μας. Συνειδητοποιούμε ότι είναι μάταια και τα πράγματα αυτά για μας και η επιθυμία μας γι΄ αυτά. Αυτή η παραίτηση σε λυτρώνει από πολλά πράγματα. Κάποιος την παρομοίασε με ξίφος, που κόβει όλες τις δυσκολίες. Στην γλώσσα της ορθόδοξης μοναχικής παράδοσης ο θάνατος αυτός ονομάζεται "αποταγή". Χωρίς την αποταγή του κόσμου, κανείς δε γίνεται μοναχός. Μοναχισμός είναι ο θάνατος του κόσμου και της επιθυμίας του. "παράγει γαρ η μορφή του κόσμου και η επιθυμία αυτού". Η πιο μεγάλη ίσως Εντολή για το σύγχρονο άνθρωπο που βρίσκεται μέσα στη σύγχυση των επιθυμιών του είναι αυτή: "Μη επιθυμήσαι όλως", να μην επιθυμείς καθόλου.Εννοείται αν αγαπάς τη γαλήνη της ψυχής σου.
--
«Μπορείς να αγανακτείς με πολλά πράγματα που δεν πήγαν καλά.(...)
Αλλά όταν έρθει το τέλος πρέπει να αφεθείς σ΄αυτό» (Σκώτ Φιτζέραλντ)
"Πρέπει να αφεθείς σ΄αυτό" σημαίνει πρέπει να αφεθείς σ΄ Αυτόν που είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Αφού ποτέ δεν ξέρουμε τί θα συμβεί, ποτέ δεν ξέρουμε το τέλος,πρέπει να αφεθούμε στο Θεό.
--
.
9.7.09
Μόσχος Εμμ. Λαγκουβάρδος, Bία ή μη βία;
« Αγαπάτε τους εχθρούς υμών (…) όπως γένησθε
υιοί του πατρός υμών του εν ουρανοίς, ότι τον ήλιον
αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει
επί δικαίους και αδίκους» (Ματθ.5, 44).
Βία ή μη βία ; Ποτέ άλλοτε δεν είχε νόημα να τεθεί αυτό το ερώτημα, γιατί ποτέ άλλοτε η βία δεν ήταν απροκάλυπτη, όπως είναι τώρα. Από την αρχή του κόσμου μέχρι την εποχή μας η βία καλυπτόταν. Ακόμα κι αυτοί που ασκούσαν τη βία δεν ήθελαν να γίνει φανερό ότι ήταν υπέρ της βίας. Ο Κάιν όταν σκότωσε τον αδελφό του ανάμεσα στα δεινά που προκάλεσε για τον εαυτό του η πράξη του αυτή, το πιο δυσβάστακτο από όλα ήταν ότι η βία που άσκησε κατά του αδελφού του ήταν φανερή και τον κατείχε ο φόβος, ότι όποιος τον συναντούσε θα τον σκότωνε. Θα έπρεπε να είναι ένας αιώνιος φυγάς κι αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει. «Βαριά είναι η τιμωρία μου. Όποιος με βρει θα με σκοτώσει», είπε στο Θεό. Και ο Κύριος του αποκρίθηκε: « Δεν θα συμβεί αυτό» κι έβαλε σημάδι στον Κάϊν, ώστε όποιος θα τον συναντούσε να μην τον σκοτώσει. Αυτό σημαίνει ότι το έγκλημα του Κάϊν δεν ήταν μόνο ο φόνος του αδελφού του, αλλά ήταν ότι άσκησε απροκάλυπτη βία. Ο Κάϊν δεν μπορούσε να ζήσει με το φόβο ότι η βία έδινε την εξουσία σε όποιον τον συναντήσει, να τον σκοτώσει.
Ακόμα και ο Χίτλερ και ο Στάλιν δεν μιλούσαν ανοιχτά για τη βία: Ο Χίτλερ ήθελε να εμφανίζεται ως φίλος των ζώων κι ο Στάλιν μιλώντας για τα θύματα κάποιος ομαδικής σφαγής είπε ότι ταξίδεψαν . Το άκρον άωτον της κρυμμένης βίας και μάλιστα κάτω απ΄ το μανδύα του ιερού, ήταν η βία της Ιεράς Εξέτασης. Η Ιερά Εξέταση εξόντωνε τα θύματά της στο όνομα της μη βίας του Χριστού!
Στην εποχή μας, τη μοναδική εποχή της ανθρώπινης ιστορίας, που η ανθρωπότητα έχει τη δυνατότητα να αυτοκαταστραφεί, η βία είναι πλέον απροκάλυπτη, σαν να είναι αυτή η νόμιμη κατάσταση, (όπως πράγματι είναι) και η μη βία μη νόμιμη. Στην εποχή μας η βία δρα απροκάλυπτα.
« Ο Λόγος του Χριστού είναι εντελώς ξένος προς τη βία. Είναι επομένως ένας Λόγος για πάντα αποδιωγμένος, ένας Λόγος απών». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε την αρχή του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου: «Αυτός ( ο Λόγος) ήταν για τα δημιουργήματα η ζωή, κι ήταν η ζωή αυτή το φως για τους ανθρώπους. Το φως αυτό έλαμψε μέσα στη σκοτεινιά του κόσμου, μα η σκοτεινιά δεν το δέχθηκε.» (Ιω.α΄4-5).
«Εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια που υπάρχουν αυτά τα λόγια, οι άνθρωποι δεν έχουν πάψει να τα σχολιάζουν, αλλά μπορείτε να διαβάσετε τα πάντα, και θα δείτε ότι τους διαφεύγει πάντα το ουσιώδες: Ο ρόλος της αποπομπής του Λόγου.(…) Η μη επισήμανση της αποπομπής του είναι ταυτόσημη με την αυταπάτη που έχουν οι άνθρωποι ότι καλοδέχονται τον Λόγο, ενώ στην πραγματικότητα συνεργούν στη διαδικασία αποπομπής του.(…) Ο Λόγος της αγάπης δεν προβάλλει αντίσταση. Αφήνει πάντα να τον αποπέμπει ο Λόγος της βίας. Αλλά η αποπομπή αυτή αποκαλύπτεται ολοένα και καλύτερα. Και με την ίδια διαδικασία αποκαλύπτεται συγχρόνως ότι ο Λόγος της βίας υπάρχει μόνον ως διώκτης και κατά κάποιο τρόπο ως παράσιτο του αληθινού Λόγου»(Ρενέ Ζιράρ).
Μήπως η μη βία, η Εντολή να αγαπάμε τους εχθρούς μας, είναι ουτοπία; Ο Λόγος του Χριστού , ο Θεός, όπως γράφει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη «Θεός είναι ο Λόγος», είναι πατέρας όλων των ανθρώπων, όπως τον φανέρωσε ο Χριστός και δεν έχει προσωποληψία : «Ο Θεός βρέχει επί δικαίους και αδίκους». Ο λαός εγκολπώθηκε το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου, αντίθετα με τους φιλοσόφους και τους διανοουμένους και βλέπει ως προφανές, αυτό που δεν μπορούν εκείνοι να δουν: ότι η μη βία δεν είναι ουτοπία, αλλά είναι η ζωντανή πραγματικότητα, όπως φαίνεται στη συμπεριφορά του καλού πατέρα προς τα τέκνα, που δεν ξεχωρίζει τα παιδιά του σε καλά και σε κακά. «Όποιο δάχτυλο κι αν κόψεις πονάει το ίδιο».
"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
υιοί του πατρός υμών του εν ουρανοίς, ότι τον ήλιον
αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει
επί δικαίους και αδίκους» (Ματθ.5, 44).
Βία ή μη βία ; Ποτέ άλλοτε δεν είχε νόημα να τεθεί αυτό το ερώτημα, γιατί ποτέ άλλοτε η βία δεν ήταν απροκάλυπτη, όπως είναι τώρα. Από την αρχή του κόσμου μέχρι την εποχή μας η βία καλυπτόταν. Ακόμα κι αυτοί που ασκούσαν τη βία δεν ήθελαν να γίνει φανερό ότι ήταν υπέρ της βίας. Ο Κάιν όταν σκότωσε τον αδελφό του ανάμεσα στα δεινά που προκάλεσε για τον εαυτό του η πράξη του αυτή, το πιο δυσβάστακτο από όλα ήταν ότι η βία που άσκησε κατά του αδελφού του ήταν φανερή και τον κατείχε ο φόβος, ότι όποιος τον συναντούσε θα τον σκότωνε. Θα έπρεπε να είναι ένας αιώνιος φυγάς κι αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει. «Βαριά είναι η τιμωρία μου. Όποιος με βρει θα με σκοτώσει», είπε στο Θεό. Και ο Κύριος του αποκρίθηκε: « Δεν θα συμβεί αυτό» κι έβαλε σημάδι στον Κάϊν, ώστε όποιος θα τον συναντούσε να μην τον σκοτώσει. Αυτό σημαίνει ότι το έγκλημα του Κάϊν δεν ήταν μόνο ο φόνος του αδελφού του, αλλά ήταν ότι άσκησε απροκάλυπτη βία. Ο Κάϊν δεν μπορούσε να ζήσει με το φόβο ότι η βία έδινε την εξουσία σε όποιον τον συναντήσει, να τον σκοτώσει.
Ακόμα και ο Χίτλερ και ο Στάλιν δεν μιλούσαν ανοιχτά για τη βία: Ο Χίτλερ ήθελε να εμφανίζεται ως φίλος των ζώων κι ο Στάλιν μιλώντας για τα θύματα κάποιος ομαδικής σφαγής είπε ότι ταξίδεψαν . Το άκρον άωτον της κρυμμένης βίας και μάλιστα κάτω απ΄ το μανδύα του ιερού, ήταν η βία της Ιεράς Εξέτασης. Η Ιερά Εξέταση εξόντωνε τα θύματά της στο όνομα της μη βίας του Χριστού!
Στην εποχή μας, τη μοναδική εποχή της ανθρώπινης ιστορίας, που η ανθρωπότητα έχει τη δυνατότητα να αυτοκαταστραφεί, η βία είναι πλέον απροκάλυπτη, σαν να είναι αυτή η νόμιμη κατάσταση, (όπως πράγματι είναι) και η μη βία μη νόμιμη. Στην εποχή μας η βία δρα απροκάλυπτα.
« Ο Λόγος του Χριστού είναι εντελώς ξένος προς τη βία. Είναι επομένως ένας Λόγος για πάντα αποδιωγμένος, ένας Λόγος απών». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε την αρχή του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου: «Αυτός ( ο Λόγος) ήταν για τα δημιουργήματα η ζωή, κι ήταν η ζωή αυτή το φως για τους ανθρώπους. Το φως αυτό έλαμψε μέσα στη σκοτεινιά του κόσμου, μα η σκοτεινιά δεν το δέχθηκε.» (Ιω.α΄4-5).
«Εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια που υπάρχουν αυτά τα λόγια, οι άνθρωποι δεν έχουν πάψει να τα σχολιάζουν, αλλά μπορείτε να διαβάσετε τα πάντα, και θα δείτε ότι τους διαφεύγει πάντα το ουσιώδες: Ο ρόλος της αποπομπής του Λόγου.(…) Η μη επισήμανση της αποπομπής του είναι ταυτόσημη με την αυταπάτη που έχουν οι άνθρωποι ότι καλοδέχονται τον Λόγο, ενώ στην πραγματικότητα συνεργούν στη διαδικασία αποπομπής του.(…) Ο Λόγος της αγάπης δεν προβάλλει αντίσταση. Αφήνει πάντα να τον αποπέμπει ο Λόγος της βίας. Αλλά η αποπομπή αυτή αποκαλύπτεται ολοένα και καλύτερα. Και με την ίδια διαδικασία αποκαλύπτεται συγχρόνως ότι ο Λόγος της βίας υπάρχει μόνον ως διώκτης και κατά κάποιο τρόπο ως παράσιτο του αληθινού Λόγου»(Ρενέ Ζιράρ).
Μήπως η μη βία, η Εντολή να αγαπάμε τους εχθρούς μας, είναι ουτοπία; Ο Λόγος του Χριστού , ο Θεός, όπως γράφει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη «Θεός είναι ο Λόγος», είναι πατέρας όλων των ανθρώπων, όπως τον φανέρωσε ο Χριστός και δεν έχει προσωποληψία : «Ο Θεός βρέχει επί δικαίους και αδίκους». Ο λαός εγκολπώθηκε το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου, αντίθετα με τους φιλοσόφους και τους διανοουμένους και βλέπει ως προφανές, αυτό που δεν μπορούν εκείνοι να δουν: ότι η μη βία δεν είναι ουτοπία, αλλά είναι η ζωντανή πραγματικότητα, όπως φαίνεται στη συμπεριφορά του καλού πατέρα προς τα τέκνα, που δεν ξεχωρίζει τα παιδιά του σε καλά και σε κακά. «Όποιο δάχτυλο κι αν κόψεις πονάει το ίδιο».
"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
8.7.09
Μόσχος Εμμ. Λαγκουβάρδος, Η Δύναμη του Ονόματος
Οι Σκοπιανοί θυμίζουν τον Ίβυκο και τους Γέρανους καθώς έχουν παντελή άγνοια της φοβερής δύναμης του ονόματος. Αντίθετα με τους Εβραίους που προσέχουν τα ονόματα (το όνομα του Θεού δεν το προφέρουν ποτέ) οι Σκοπιανοί χρησιμοποιούν με το σκοπό της οικειοποιήσεως το όνομα Μακεδονία! Ελπίζουν ότι ο αληθής κύριός του θα κουραστεί κάποτε η θα καμφθεί απ΄ τις διάφορες πιέσεις εις βάρος του και θα παραιτηθεί από αυτό υπογράφοντας συνθήκη με την οποία παραχωρεί το όνομα σ΄ αυτούς!!
"Να οι γέρανοι του Ιβύκου" είπε ένας απ΄ τους αρχαίους φονιάδες του, την ώρα που οι Γέρανοι πετούσαν στον ουρανό, για να καταδικαστεί αυτός και οι λοιποί συνένοχοί του για το έγκλημα του φόνου που διέπραξαν. Ένα απλό όνομα που ειπώθηκε σε ένα ανύποπτο χρόνο, την ώρα που το πλήθος παρακολουθούσε μια παράσταση στο θέατρο, οδήγησε στο θάνατο αυτών που είχαν την ατυχία να χρησιμοποιήσουν για μια στιγμή ένα ακατάλληλο γι΄ αυτούς όνομα!
Τη δύναμη του ονόματος περιγράφει με πολύ παραστατικό τρόπο ο άγιος Διονύσιος ο Αρεoπαγίτης στο βιβλίο του "Περί Θείων Ονομάτων". "Όπως ο φυσικός ήλιος " γράφει στο τέταρτο κεφάλαιο " χωρίς σκέψη και προαίρεση αλλά με το ίδιο το είναι του φωτίζει όλα όσα μπορούν να κοινωνούν στο φως που τους αναλογεί, όμοια και το όνομα σκορπά σε όλα τα όντα τη θετική ( ή αρνητική γι' αυτούς που κακώς το χρησιμοποιούν) επιρροή του. Κι όπως η παρουσία του νοητού φωτός είναι δύναμη που συνάγει και ενώνει όσους φωτίζονται, όμοια και η άγνοια προκαλεί τη διαίρεση όσων βρίσκονται στην πλάνη ή χρησιμοποιούν το δόλο και το ψεύδος.
Δεν είναι ωραίο λοιπόν αυτό που κάνουν οι Σκοπιανοί, αλλά δεν το καταλαβαίνουν. Το ωραίο, συνεχίζει στο ίδιο βιβλίο ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης έχει μέσα του κατά υπεροχή την ωραιότητα κάθε ωραίου και την προβάλλει. Χάρη στο ωραίο υπάρχουν οι συνάψεις όλων και οι φιλίες και οι σχέσεις. Το ωραίο ένωσε τα πάντα. Αυτό είναι το τελικό αίτιο, γιατί όλα γίνονται για χάρη του. "Όλοι αγαπούν το αγαθό" ( Διοτίμα). Εκτός απ΄ τους πονηρούς, επιτήδειους και αχαρίστους , όπως καλή ώρα οι Σκοπιανοί, οι οποίοι ενώ την δωρεάν χρηματική βοήθεια της Ελλάδος και τις άλλες διευκολύνσεις τις θέλουν και τις επιζητούν, την αλήθεια την προδίδουν και τολμούν να χρησιμοποιούν με το σκοπό της ιδιοποιήσεως το όνομα της Μακεδονίας!
Αλλά όπως φαίνεται δεν γνωρίζουν τους Έλληνες, ούτε τη Χριστιανική Ορθόδοξη Παράδοση και τον ομαδικό ενοχικό αρχέτυπο του Ιούδα! Διαφορετικά δεν θα τολμούσαν να το κάνουν. Θα γνώριζαν οπωσδήποτε τις φοβερές συνέπειες της προδοσίας που συνδέεται χωρίς άλλο με την ονομασία της Μακεδονίας είτε ως νόσφιση από μέρους τους είτε ως ακατανόητη, απίστευτη ,εγκληματική ( αν γινόταν ποτέ) παραχώρηση (!) από μέρους των Ελλήνων.
Όπως κανένας Έλληνας δε θα δεχόταν ποτέ να ονομαστεί ο γιος του Ιούδας, για να τον στιγματίζει σε όλη του τη ζωή το βάρος της ομαδικής ενοχής του Ιούδα , όμοια δεν θα δεχόταν κανένας Έλληνας πολιτικός να συνδεθεί το όνομά του με παρόμοια ενοχή υπογράφοντας τη συνθήκη της παραχώρησης, γιατί περί αυτής πρόκειται, της ονομασίας της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί, όπως είναι γνωστόν τοις πάσι, επιφυλάσσουν δικαίωμα εδαφικών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδος!
Τελικά ίσως το όνομα της αγαπημένης μας Μακεδονίας να συμβάλει στο να προσέξουν επί τέλους οι Έλληνες πολιτικοί την ανανέωση των ονομάτων, ώστε αρχίζοντας από το δικό τους όνομα οι πολιτικοί να είναι πολιτικοί!
Κάποιος Σέρβος αρχιεπίσκοπος αναρωτήθηκε σχετικά με το όνομα των Σκοπιανών: "Πως μπορούμε να είμαστε Μακεδόνες χωρίς να είμαστε Έλληνες;" Θέλοντας να συμπληρώσω την ορθή αυτή σκέψη του αρχιεπισκόπου παραθέτω την περικοπή από τη Γένεση, η οποία αναφέρεται στον Αδάμ που ονομάζει τα ζώα. "Και ωδήγησε ο Θεός ενώπιον του Αδάμ όλα τα θηρία του αγρού και όλα τα πτηνά του ουρανού για να δει ποιό όνομα να τους δώσει.Και το όνομα που θα έδινε ο Αδάμ στο καθένα από αυτά, αυτό το όνομα θα έμενε σ΄ αυτά. Και ο Αδάμ έδωσε ονόματα σε όλα τα κτήνη και σε όλα τα πτηνά του ουρανού και σε όλα τα θηρία της υπαίθρου" (Γέν. 2, 19-20)
Ο πρωτοπρεσβύτερος Αντώνιος Γ. Αλεβιζόπουλος, στο βιβλίο του "Εφόδιον Ορθοδοξίας", έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σχολιάζοντας την περικοπή αυτή, γράφει:
"Η πράξη αυτή (του Αδάμ) δεν αποτελεί απλούν και ασήμαντον επεισόδιον. Το να δώση κανείς το όνομα εις κάποιο ζώον ή πράγμα, εσήμαινε δια τους Εβραίους τον προσδιορισμόν του σκοπού τον οποίον καλείται να εκπληρώση αυτό μέσα εις την αρμονίαν του κόσμου. Με την εντολήν , λοιπόν, αυτήν καλεί ο Θεός τον άνθρωπον να προσδιορίση τον ιδιαίτερον σκοπόν του κάθε ζώου, δίδοντάς του το κατάλληλον όνομα."
"Δια να δώση π.χ. ο άνθρωπος το κατάλληλον όνομα το οποίον θα ανταπεκρίνετο προς τα ιδιαίτερα γνωρίσματα εκάστου ζώου, έπρεπε προηγουμένως να αναπτύξη όλας εκείνας τας ικανότητας, τας οποίας έδωσεν εις αυτόν ο Θεός δια να αποκτήση την αληθή γνώσιν των ζώων."
"Η εξουσία αυτή του ανθρώπου και η κυριαρχική θέσις έναντι της λοιπής δημιουργίας, ετοποθετείτο εντός της όλης ωραιότητος και της αρμονίας του κόσμου (Γεν. 3,3), όχι εκτός αυτής. Έπρεπε δηλαδή να ασκήται όχι μόνον συμφώνως προς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εκάστου δημιουργήματος, αλλά και εν αρμονία προς το θέλημα του Θεού. Είναι δε φανερόν, ότι η εκπλήρωσις της εντολής αυτής του Θεού προϋποθέτει επιστημονικήν έρευναν και βαθείαν γνώσιν των δημιουργημάτων. Η γνώσις, λοιπόν, και η επισήμη ανταποκρίνεται πλήρως προς το δημιουργικόν σχέδιον του Θεού. Εκείνος είναι "ο διδάσκων άνθρωπον γνώσιν" (Ψαλμ. 93,10). "Και αυτός έδωκεν ανθρώποις επιστήμην ενδοξάζεσθαι εν τοις θαυμασίοις Αυτού" (Σοφ. Σειρ. 38, 6)
Ορθώς αναρωτιέται ο Σέρβος αρχιεπίσκοπος, πώς μπορούν να είναι Μακεδόνες οι Σκοπιανοί, χωρίς να είναι Έλληνες;" Αναρωτιέμαστε κι εμείς δοξάζεται ο Θεός, όταν παραποιείται η γνώσις και κακοποιείται και διαστρεβλώνεται η επιστημονική αλήθεια;
"ΡΕθεμνιώτικα Νέα"
"Να οι γέρανοι του Ιβύκου" είπε ένας απ΄ τους αρχαίους φονιάδες του, την ώρα που οι Γέρανοι πετούσαν στον ουρανό, για να καταδικαστεί αυτός και οι λοιποί συνένοχοί του για το έγκλημα του φόνου που διέπραξαν. Ένα απλό όνομα που ειπώθηκε σε ένα ανύποπτο χρόνο, την ώρα που το πλήθος παρακολουθούσε μια παράσταση στο θέατρο, οδήγησε στο θάνατο αυτών που είχαν την ατυχία να χρησιμοποιήσουν για μια στιγμή ένα ακατάλληλο γι΄ αυτούς όνομα!
Τη δύναμη του ονόματος περιγράφει με πολύ παραστατικό τρόπο ο άγιος Διονύσιος ο Αρεoπαγίτης στο βιβλίο του "Περί Θείων Ονομάτων". "Όπως ο φυσικός ήλιος " γράφει στο τέταρτο κεφάλαιο " χωρίς σκέψη και προαίρεση αλλά με το ίδιο το είναι του φωτίζει όλα όσα μπορούν να κοινωνούν στο φως που τους αναλογεί, όμοια και το όνομα σκορπά σε όλα τα όντα τη θετική ( ή αρνητική γι' αυτούς που κακώς το χρησιμοποιούν) επιρροή του. Κι όπως η παρουσία του νοητού φωτός είναι δύναμη που συνάγει και ενώνει όσους φωτίζονται, όμοια και η άγνοια προκαλεί τη διαίρεση όσων βρίσκονται στην πλάνη ή χρησιμοποιούν το δόλο και το ψεύδος.
Δεν είναι ωραίο λοιπόν αυτό που κάνουν οι Σκοπιανοί, αλλά δεν το καταλαβαίνουν. Το ωραίο, συνεχίζει στο ίδιο βιβλίο ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης έχει μέσα του κατά υπεροχή την ωραιότητα κάθε ωραίου και την προβάλλει. Χάρη στο ωραίο υπάρχουν οι συνάψεις όλων και οι φιλίες και οι σχέσεις. Το ωραίο ένωσε τα πάντα. Αυτό είναι το τελικό αίτιο, γιατί όλα γίνονται για χάρη του. "Όλοι αγαπούν το αγαθό" ( Διοτίμα). Εκτός απ΄ τους πονηρούς, επιτήδειους και αχαρίστους , όπως καλή ώρα οι Σκοπιανοί, οι οποίοι ενώ την δωρεάν χρηματική βοήθεια της Ελλάδος και τις άλλες διευκολύνσεις τις θέλουν και τις επιζητούν, την αλήθεια την προδίδουν και τολμούν να χρησιμοποιούν με το σκοπό της ιδιοποιήσεως το όνομα της Μακεδονίας!
Αλλά όπως φαίνεται δεν γνωρίζουν τους Έλληνες, ούτε τη Χριστιανική Ορθόδοξη Παράδοση και τον ομαδικό ενοχικό αρχέτυπο του Ιούδα! Διαφορετικά δεν θα τολμούσαν να το κάνουν. Θα γνώριζαν οπωσδήποτε τις φοβερές συνέπειες της προδοσίας που συνδέεται χωρίς άλλο με την ονομασία της Μακεδονίας είτε ως νόσφιση από μέρους τους είτε ως ακατανόητη, απίστευτη ,εγκληματική ( αν γινόταν ποτέ) παραχώρηση (!) από μέρους των Ελλήνων.
Όπως κανένας Έλληνας δε θα δεχόταν ποτέ να ονομαστεί ο γιος του Ιούδας, για να τον στιγματίζει σε όλη του τη ζωή το βάρος της ομαδικής ενοχής του Ιούδα , όμοια δεν θα δεχόταν κανένας Έλληνας πολιτικός να συνδεθεί το όνομά του με παρόμοια ενοχή υπογράφοντας τη συνθήκη της παραχώρησης, γιατί περί αυτής πρόκειται, της ονομασίας της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί, όπως είναι γνωστόν τοις πάσι, επιφυλάσσουν δικαίωμα εδαφικών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδος!
Τελικά ίσως το όνομα της αγαπημένης μας Μακεδονίας να συμβάλει στο να προσέξουν επί τέλους οι Έλληνες πολιτικοί την ανανέωση των ονομάτων, ώστε αρχίζοντας από το δικό τους όνομα οι πολιτικοί να είναι πολιτικοί!
Κάποιος Σέρβος αρχιεπίσκοπος αναρωτήθηκε σχετικά με το όνομα των Σκοπιανών: "Πως μπορούμε να είμαστε Μακεδόνες χωρίς να είμαστε Έλληνες;" Θέλοντας να συμπληρώσω την ορθή αυτή σκέψη του αρχιεπισκόπου παραθέτω την περικοπή από τη Γένεση, η οποία αναφέρεται στον Αδάμ που ονομάζει τα ζώα. "Και ωδήγησε ο Θεός ενώπιον του Αδάμ όλα τα θηρία του αγρού και όλα τα πτηνά του ουρανού για να δει ποιό όνομα να τους δώσει.Και το όνομα που θα έδινε ο Αδάμ στο καθένα από αυτά, αυτό το όνομα θα έμενε σ΄ αυτά. Και ο Αδάμ έδωσε ονόματα σε όλα τα κτήνη και σε όλα τα πτηνά του ουρανού και σε όλα τα θηρία της υπαίθρου" (Γέν. 2, 19-20)
Ο πρωτοπρεσβύτερος Αντώνιος Γ. Αλεβιζόπουλος, στο βιβλίο του "Εφόδιον Ορθοδοξίας", έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σχολιάζοντας την περικοπή αυτή, γράφει:
"Η πράξη αυτή (του Αδάμ) δεν αποτελεί απλούν και ασήμαντον επεισόδιον. Το να δώση κανείς το όνομα εις κάποιο ζώον ή πράγμα, εσήμαινε δια τους Εβραίους τον προσδιορισμόν του σκοπού τον οποίον καλείται να εκπληρώση αυτό μέσα εις την αρμονίαν του κόσμου. Με την εντολήν , λοιπόν, αυτήν καλεί ο Θεός τον άνθρωπον να προσδιορίση τον ιδιαίτερον σκοπόν του κάθε ζώου, δίδοντάς του το κατάλληλον όνομα."
"Δια να δώση π.χ. ο άνθρωπος το κατάλληλον όνομα το οποίον θα ανταπεκρίνετο προς τα ιδιαίτερα γνωρίσματα εκάστου ζώου, έπρεπε προηγουμένως να αναπτύξη όλας εκείνας τας ικανότητας, τας οποίας έδωσεν εις αυτόν ο Θεός δια να αποκτήση την αληθή γνώσιν των ζώων."
"Η εξουσία αυτή του ανθρώπου και η κυριαρχική θέσις έναντι της λοιπής δημιουργίας, ετοποθετείτο εντός της όλης ωραιότητος και της αρμονίας του κόσμου (Γεν. 3,3), όχι εκτός αυτής. Έπρεπε δηλαδή να ασκήται όχι μόνον συμφώνως προς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εκάστου δημιουργήματος, αλλά και εν αρμονία προς το θέλημα του Θεού. Είναι δε φανερόν, ότι η εκπλήρωσις της εντολής αυτής του Θεού προϋποθέτει επιστημονικήν έρευναν και βαθείαν γνώσιν των δημιουργημάτων. Η γνώσις, λοιπόν, και η επισήμη ανταποκρίνεται πλήρως προς το δημιουργικόν σχέδιον του Θεού. Εκείνος είναι "ο διδάσκων άνθρωπον γνώσιν" (Ψαλμ. 93,10). "Και αυτός έδωκεν ανθρώποις επιστήμην ενδοξάζεσθαι εν τοις θαυμασίοις Αυτού" (Σοφ. Σειρ. 38, 6)
Ορθώς αναρωτιέται ο Σέρβος αρχιεπίσκοπος, πώς μπορούν να είναι Μακεδόνες οι Σκοπιανοί, χωρίς να είναι Έλληνες;" Αναρωτιέμαστε κι εμείς δοξάζεται ο Θεός, όταν παραποιείται η γνώσις και κακοποιείται και διαστρεβλώνεται η επιστημονική αλήθεια;
"ΡΕθεμνιώτικα Νέα"
7.7.09
Μόσχος Εμμ. Λαγκουβάρδος,Τα παραμύθια για μεγάλους
«Πάρε με στη μαγεία της στιγμής,
σε μια λαμπερή βραδιά,
όπου τα παιδιά του αύριο ονειρεύονται
με τον αέρα της αλλαγής»
( Σκόρπιονς)
Η ελπίδα του ανθρώπου της εποχής μας είναι αυτή, που ήταν πάντοτε, η ελπίδα να τελειώσουν τα ψέματα. Να πάψουμε να πιστεύουμε στους μύθους , στη μαγεία της στιγμής, που διαλύεται μόλις ο άνθρωπος ξυπνήσει και καταλάβει πόσο επικίνδυνο είναι να πιστεύει στα παραμύθια, σαν να είναι η αλήθεια. Να στηρίζεται, αντί στα ίδια τα γεγονότα στην ερμηνεία των γεγονότων, δηλαδή σε μυθεύματα.
Πότε θα τελειώσουν τα ψέματα ,πότε θα δούμε τα πράγματα όχι υπό το φως των μύθων, όχι μέσα σε καθρέφτη, όχι μέσα στην αχλύ της μαγείας της στιγμής, αλλά πρόσωπο προς πρόσωπο; Αυτό σημαίνει ότι θα δούμε ότι η αλήθεια είναι ζωντανή πραγματικότητα και δεν είναι όλα μια διαρκής αλλαγή, έστω και υπό τον μύθο της αέναης προόδου.
«Το να πιστεύει κανείς, όπως πίστευε ο Ρενάν, ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μια «ουτοπία», μπορούσε να συγχωρεθεί ακόμη σε έναν κόσμο που όλος έπαρση και υπερηφάνεια, πίστευε ότι είναι άτρωτος. Το να ισχυρίζεται όμως κανείς, όπως γίνεται σήμερα, ότι η ευαγγελική αρχή της παραιτήσεως από τα αντίποινα δεν είναι «παρά μαζοχισμός», σημαίνει πως δεν λαμβάνει υπ΄ όψιν του τις ασφυκτικές δουλείες που μας βαρύνουν ως εκ του υπερμέτρου χαρακτήρα της καταστροφικής μας δυνάμεως (Ρενέ Ζιράρ, Τα κεκρυμμένα από καταβολής κόσμου, εκδ.Γ.Α. Κουρής Α.Ε.).
Τα παραμύθια τα λέγανε οι παππούδες για να αποκοιμίσουν τα εγγόνια τους. Άραγε υπάρχουν παραμύθια που αποκοιμίζουν τους μεγάλους ή οι μεγάλοι έχουν την ευθύνη που κρατάει πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους; Τρέφονται και οι μεγάλοι με παραμύθια; Πώς αποκοιμούνται οι μεγάλοι με τα παραμύθια;
Τα παραμύθια δεν είναι τα γεγονότα, αλλά ερμηνείες των γεγονότων, είναι μυθεύματα που κρύβουν την αλήθεια μέσα στην αχλύ του μύθου, σαν μέσα σε καθρέφτη, αντί να δούμε την αλήθεια πρόσωπο προς πρόσωπο.
Κάποιος έκανε μια συλλογή μύθων με θέμα το καλό. Όλοι οι μύθοι μιλούσαν για το καλό που βρίσκει ή δε βρίσκει ανταπόκριση. Κανένας μύθος δεν μιλάει για το καλό σ’ αυτούς που σε μισούν και σε αδικούν. Ο λόγος είναι ότι η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι μύθος, αλλά η αλήθεια και δεν παραδίδεται με μυθεύματα και φανταστικές ιστορίες, αλλά με την ίδια τη ζωή: «Εγώ είμαι η οδός κι η αλήθεια και η ζωή».
Σε έναν κόσμο όπου η οδός δεν τηρείται, αν είσαι θύμα οποιασδήποτε κατάστασης, θα τους βρεις όλους αντιμέτωπους, ακόμα και τους φυσικούς σου συμμάχους. Αν π.χ. ένα θύμα του αυτοκινήτου ζητούσε να καταργηθεί το αυτοκίνητο, γιατί τα θύματά του είναι περισσότερα από τα θύματα των πολέμων, δεν θα εύρισκε κανέναν σύμφωνο, ούτε τους δικούς του, που υποφέρουν μαζί του, εξαιτίας του μύθου του αυτοκινήτου. Γιατί κωφεύουν όλοι στους μύθους;. Έχουν μάτια για να βλέπουν και δεν βλέπουν και αυτιά για να ακούν και δεν ακούν.
«Τα έθνη» , γράφει ο Ζιράρ, στο προαναφερόμενο βιβλίο του, «δεν είναι τόσο σώφρονα ώστε να παραιτηθούν από το να τρομοκρατούν το ένα το άλλο, ούτε όμως και τόσο άφρονα ώστε να εκλύσουν το ανεπανόρθωτο. Βρισκόμαστε συνεπώς σε μια κατάσταση περίπλοκη, που κείται ανάμεσα στη μη-φρόνηση στο ένα άκρο, και την αποτελεσματική μέχρι τώρα μη-αφροσύνη στο άλλο, και στην οποία μπορεί κανείς να διακρίνει ίχνη από περασμένες μορφές συμπεριφοράς της ανθρωπότητας , αλλά και από τις μελλοντικές επίσης. Πράγματι, ή θα προσανατολισθούμε ολοένα και περισσότερο προς τη μη-βία, ή θα αφανιστούμε ολοσχερώς. Αλλά ακριβώς επειδή η σημερινή κατάσταση έχει χαρακτήρα ενδιάμεσο, οι άνθρωποι έχουν ακόμη το περιθώριο να αποφύγουν τα πελώρια προβλήματα τα οποία αυτή θέτει ενώπιόν τους».
«Ρεθεμνιώτικα Νέα»
σε μια λαμπερή βραδιά,
όπου τα παιδιά του αύριο ονειρεύονται
με τον αέρα της αλλαγής»
( Σκόρπιονς)
Η ελπίδα του ανθρώπου της εποχής μας είναι αυτή, που ήταν πάντοτε, η ελπίδα να τελειώσουν τα ψέματα. Να πάψουμε να πιστεύουμε στους μύθους , στη μαγεία της στιγμής, που διαλύεται μόλις ο άνθρωπος ξυπνήσει και καταλάβει πόσο επικίνδυνο είναι να πιστεύει στα παραμύθια, σαν να είναι η αλήθεια. Να στηρίζεται, αντί στα ίδια τα γεγονότα στην ερμηνεία των γεγονότων, δηλαδή σε μυθεύματα.
Πότε θα τελειώσουν τα ψέματα ,πότε θα δούμε τα πράγματα όχι υπό το φως των μύθων, όχι μέσα σε καθρέφτη, όχι μέσα στην αχλύ της μαγείας της στιγμής, αλλά πρόσωπο προς πρόσωπο; Αυτό σημαίνει ότι θα δούμε ότι η αλήθεια είναι ζωντανή πραγματικότητα και δεν είναι όλα μια διαρκής αλλαγή, έστω και υπό τον μύθο της αέναης προόδου.
«Το να πιστεύει κανείς, όπως πίστευε ο Ρενάν, ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μια «ουτοπία», μπορούσε να συγχωρεθεί ακόμη σε έναν κόσμο που όλος έπαρση και υπερηφάνεια, πίστευε ότι είναι άτρωτος. Το να ισχυρίζεται όμως κανείς, όπως γίνεται σήμερα, ότι η ευαγγελική αρχή της παραιτήσεως από τα αντίποινα δεν είναι «παρά μαζοχισμός», σημαίνει πως δεν λαμβάνει υπ΄ όψιν του τις ασφυκτικές δουλείες που μας βαρύνουν ως εκ του υπερμέτρου χαρακτήρα της καταστροφικής μας δυνάμεως (Ρενέ Ζιράρ, Τα κεκρυμμένα από καταβολής κόσμου, εκδ.Γ.Α. Κουρής Α.Ε.).
Τα παραμύθια τα λέγανε οι παππούδες για να αποκοιμίσουν τα εγγόνια τους. Άραγε υπάρχουν παραμύθια που αποκοιμίζουν τους μεγάλους ή οι μεγάλοι έχουν την ευθύνη που κρατάει πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους; Τρέφονται και οι μεγάλοι με παραμύθια; Πώς αποκοιμούνται οι μεγάλοι με τα παραμύθια;
Τα παραμύθια δεν είναι τα γεγονότα, αλλά ερμηνείες των γεγονότων, είναι μυθεύματα που κρύβουν την αλήθεια μέσα στην αχλύ του μύθου, σαν μέσα σε καθρέφτη, αντί να δούμε την αλήθεια πρόσωπο προς πρόσωπο.
Κάποιος έκανε μια συλλογή μύθων με θέμα το καλό. Όλοι οι μύθοι μιλούσαν για το καλό που βρίσκει ή δε βρίσκει ανταπόκριση. Κανένας μύθος δεν μιλάει για το καλό σ’ αυτούς που σε μισούν και σε αδικούν. Ο λόγος είναι ότι η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι μύθος, αλλά η αλήθεια και δεν παραδίδεται με μυθεύματα και φανταστικές ιστορίες, αλλά με την ίδια τη ζωή: «Εγώ είμαι η οδός κι η αλήθεια και η ζωή».
Σε έναν κόσμο όπου η οδός δεν τηρείται, αν είσαι θύμα οποιασδήποτε κατάστασης, θα τους βρεις όλους αντιμέτωπους, ακόμα και τους φυσικούς σου συμμάχους. Αν π.χ. ένα θύμα του αυτοκινήτου ζητούσε να καταργηθεί το αυτοκίνητο, γιατί τα θύματά του είναι περισσότερα από τα θύματα των πολέμων, δεν θα εύρισκε κανέναν σύμφωνο, ούτε τους δικούς του, που υποφέρουν μαζί του, εξαιτίας του μύθου του αυτοκινήτου. Γιατί κωφεύουν όλοι στους μύθους;. Έχουν μάτια για να βλέπουν και δεν βλέπουν και αυτιά για να ακούν και δεν ακούν.
«Τα έθνη» , γράφει ο Ζιράρ, στο προαναφερόμενο βιβλίο του, «δεν είναι τόσο σώφρονα ώστε να παραιτηθούν από το να τρομοκρατούν το ένα το άλλο, ούτε όμως και τόσο άφρονα ώστε να εκλύσουν το ανεπανόρθωτο. Βρισκόμαστε συνεπώς σε μια κατάσταση περίπλοκη, που κείται ανάμεσα στη μη-φρόνηση στο ένα άκρο, και την αποτελεσματική μέχρι τώρα μη-αφροσύνη στο άλλο, και στην οποία μπορεί κανείς να διακρίνει ίχνη από περασμένες μορφές συμπεριφοράς της ανθρωπότητας , αλλά και από τις μελλοντικές επίσης. Πράγματι, ή θα προσανατολισθούμε ολοένα και περισσότερο προς τη μη-βία, ή θα αφανιστούμε ολοσχερώς. Αλλά ακριβώς επειδή η σημερινή κατάσταση έχει χαρακτήρα ενδιάμεσο, οι άνθρωποι έχουν ακόμη το περιθώριο να αποφύγουν τα πελώρια προβλήματα τα οποία αυτή θέτει ενώπιόν τους».
«Ρεθεμνιώτικα Νέα»
1.7.09
Μόσχος Λαγκουβάρδος , Αισώπου Αγοραστής γαϊδάρου
Στον Πάκη
Ο Αίσωπος αφηγείται την ιστορία ενός αγοραστή γαιδάρου, για να μας πει αλληγορικά, ότι όπως οι γάϊδαροι έλκονται απ΄ τους ομοίους τους έτσι έλκονται και οι άνθρωποι και ότι ως προς το ιδίωμα αυτό, οι άνθρωποι δε διαφέρουν από τα υπομονετικά αυτά ζώα..
Ο αγοραστής του γαϊδάρου σωστά σκέφτηκε, λοιπόν, προτού αγοράσει το γάϊδαρο να τον δοκιμάσει, για να διαπιστώσει το χαρακτήρα του, που δε φαινόταν εξωτερικά, όπως τα άλλα του γνωρίσματα π.χ. τα χρόνια, η υγεία, η δύναμη κλπ. Για να μάθει κανείς το χαρακτήρα του ζώου (όπως και του ανθρώπου) πρέπει να εφαρμόσει άλλα κριτήρια, εσωτερικά. Ο γάϊδαρος, όπως και ο άνθρωπος, κρύβει μέσα του ένα εσωτερικό κόσμο, τον κόσμο της ψυχής, που δεν είναι ορατός εξωτερικά.
Λένε ότι το πρόσωπο του ανθρώπου είναι ο καθρέφτης της ψυχής, αλλά υπήρξαν περιπτώσεις που άλλα έδειχνε το πρόσωπο και άλλος ήταν ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου. Υπήρξαν εγκληματίες με αγγελικά πρόσωπα. Το κριτήριο στο οποίο στηρίχτηκε ο Αισώπειος αγοραστής του γαϊδάρου για να μάθει το χαρακτήρα του γαϊδάρου που επρόκειτο να αγοράσει ήταν ο φυσικός νόμος ότι τα όμοια έλκονται , ότι ο όμοιος έλκει τον όμοιο.
Το κριτήριο αυτό για τη δοκιμή του γαϊδάρου , ήταν το αρχαίο σοφό ρητό «όμοιος ομοίω πελάζει», που σημαίνει ότι ο όμοιος ελκύει τον όμοιο. Ότι η αμοιβαία έλξη των ομοίων ή ομοιοτύπων, όπως τα ονομάζει ο Ρενέ Ζιράρ, ισχύει πάντοτε φαίνεται και από τη σύγχρονη ελληνική δημώδη παροιμία: «δείξε μου το φίλο σου, να σου πως ποιος είσαι». Μάλιστα ο Ζιράρ στηρίζει όλη του τη θεωρία στην έλξη του ομοίου. Ο Ζιράρ θεωρεί ότι η επιθυμία είναι μιμητική και ότι οι άνθρωποι επιθυμούν αυτό που επιθυμούν οι όμοιοί τους.
Αλλά ας παραθέσουμε το μύθο, από το βιβλίο «Αίσωπος, μύθοι», εκδ. Εξάντας, μετάφραση Αγνής Λιάπα: « Κάποιος ήθελε ένα γάϊδαρο και τον πήρε για δοκιμή, βάζοντάς τον στο ίδιο παχνί που είχε τους δικούς του. Ο γάϊδαρος παράτησε τους άλλους και πήγε και στάθηκε κοντά στον πιο ακαμάτη και λαίμαργο και δεν έκανε τίποτα. Έτσι ο άνθρωπος τον πήρε και τον επέστρεψε στον κύριό του. Και όταν εκείνος ρώτησε, αν ήταν αρκετή η δοκιμή που έκανε, του απάντησε: « Δεν μου χρειάζεται άλλη. Κατάλαβα πως είναι όμοιος μ’ εκείνον τον οποίο διάλεξε απ΄ όλους για φίλο του.»
«Ο λόγος σημαίνει » γράφει ο Αίσωπος, «ότι καθένας κρίνεται ανάλογα με τους φίλους που προτιμά». Ο Αίσωπος χρησιμοποιεί το ρήμα «ήδομαι» που σημαίνει χαίρομαι, τέρπομαι, ευφραίνομαι. Απ’ το ήδομαι προέρχεται η λέξη ηδονή. Σε μια κατά λέξη μετάφραση θα λέγαμε ότι «καθένας θεωρείται όμοιος με τους φίλους που η παρουσία τους, η ύπαρξή τους, του δίνει χαρά, τέρψη, ευφροσύνη.»
Μπορούμε να πούμε γενικά, ότι μας αρέσουν αυτοί που μας μοιάζουν και δεν μας αρέσουν, ακόμα και μας ενοχλούν , αυτοί που δεν είναι όμοιοι με μας, αλλά είναι διαφορετικοί. Μια φορά ο ζωγράφος Θεόφιλος, που ήταν πολύ διαφορετικός απ΄ το συνηθισμένο άνθρωπο, ήταν ανεβασμένος κάπου και ζωγράφιζε. Κάποιοι του τράβηξαν τη σκάλα κι ο Θεόφιλος, απορροφημένος όπως ήταν στη ζωγραφική του, δεν το πρόσεξε και έπεσε και χτύπησε. Ο Σεφέρης που διηγείται το περιστατικό, το σχολιάζει με αυτά τα λόγια: «Τόσο μας ενοχλούν αυτοί που δεν μας μοιάζουν».
<"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
Ο Αίσωπος αφηγείται την ιστορία ενός αγοραστή γαιδάρου, για να μας πει αλληγορικά, ότι όπως οι γάϊδαροι έλκονται απ΄ τους ομοίους τους έτσι έλκονται και οι άνθρωποι και ότι ως προς το ιδίωμα αυτό, οι άνθρωποι δε διαφέρουν από τα υπομονετικά αυτά ζώα..
Ο αγοραστής του γαϊδάρου σωστά σκέφτηκε, λοιπόν, προτού αγοράσει το γάϊδαρο να τον δοκιμάσει, για να διαπιστώσει το χαρακτήρα του, που δε φαινόταν εξωτερικά, όπως τα άλλα του γνωρίσματα π.χ. τα χρόνια, η υγεία, η δύναμη κλπ. Για να μάθει κανείς το χαρακτήρα του ζώου (όπως και του ανθρώπου) πρέπει να εφαρμόσει άλλα κριτήρια, εσωτερικά. Ο γάϊδαρος, όπως και ο άνθρωπος, κρύβει μέσα του ένα εσωτερικό κόσμο, τον κόσμο της ψυχής, που δεν είναι ορατός εξωτερικά.
Λένε ότι το πρόσωπο του ανθρώπου είναι ο καθρέφτης της ψυχής, αλλά υπήρξαν περιπτώσεις που άλλα έδειχνε το πρόσωπο και άλλος ήταν ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου. Υπήρξαν εγκληματίες με αγγελικά πρόσωπα. Το κριτήριο στο οποίο στηρίχτηκε ο Αισώπειος αγοραστής του γαϊδάρου για να μάθει το χαρακτήρα του γαϊδάρου που επρόκειτο να αγοράσει ήταν ο φυσικός νόμος ότι τα όμοια έλκονται , ότι ο όμοιος έλκει τον όμοιο.
Το κριτήριο αυτό για τη δοκιμή του γαϊδάρου , ήταν το αρχαίο σοφό ρητό «όμοιος ομοίω πελάζει», που σημαίνει ότι ο όμοιος ελκύει τον όμοιο. Ότι η αμοιβαία έλξη των ομοίων ή ομοιοτύπων, όπως τα ονομάζει ο Ρενέ Ζιράρ, ισχύει πάντοτε φαίνεται και από τη σύγχρονη ελληνική δημώδη παροιμία: «δείξε μου το φίλο σου, να σου πως ποιος είσαι». Μάλιστα ο Ζιράρ στηρίζει όλη του τη θεωρία στην έλξη του ομοίου. Ο Ζιράρ θεωρεί ότι η επιθυμία είναι μιμητική και ότι οι άνθρωποι επιθυμούν αυτό που επιθυμούν οι όμοιοί τους.
Αλλά ας παραθέσουμε το μύθο, από το βιβλίο «Αίσωπος, μύθοι», εκδ. Εξάντας, μετάφραση Αγνής Λιάπα: « Κάποιος ήθελε ένα γάϊδαρο και τον πήρε για δοκιμή, βάζοντάς τον στο ίδιο παχνί που είχε τους δικούς του. Ο γάϊδαρος παράτησε τους άλλους και πήγε και στάθηκε κοντά στον πιο ακαμάτη και λαίμαργο και δεν έκανε τίποτα. Έτσι ο άνθρωπος τον πήρε και τον επέστρεψε στον κύριό του. Και όταν εκείνος ρώτησε, αν ήταν αρκετή η δοκιμή που έκανε, του απάντησε: « Δεν μου χρειάζεται άλλη. Κατάλαβα πως είναι όμοιος μ’ εκείνον τον οποίο διάλεξε απ΄ όλους για φίλο του.»
«Ο λόγος σημαίνει » γράφει ο Αίσωπος, «ότι καθένας κρίνεται ανάλογα με τους φίλους που προτιμά». Ο Αίσωπος χρησιμοποιεί το ρήμα «ήδομαι» που σημαίνει χαίρομαι, τέρπομαι, ευφραίνομαι. Απ’ το ήδομαι προέρχεται η λέξη ηδονή. Σε μια κατά λέξη μετάφραση θα λέγαμε ότι «καθένας θεωρείται όμοιος με τους φίλους που η παρουσία τους, η ύπαρξή τους, του δίνει χαρά, τέρψη, ευφροσύνη.»
Μπορούμε να πούμε γενικά, ότι μας αρέσουν αυτοί που μας μοιάζουν και δεν μας αρέσουν, ακόμα και μας ενοχλούν , αυτοί που δεν είναι όμοιοι με μας, αλλά είναι διαφορετικοί. Μια φορά ο ζωγράφος Θεόφιλος, που ήταν πολύ διαφορετικός απ΄ το συνηθισμένο άνθρωπο, ήταν ανεβασμένος κάπου και ζωγράφιζε. Κάποιοι του τράβηξαν τη σκάλα κι ο Θεόφιλος, απορροφημένος όπως ήταν στη ζωγραφική του, δεν το πρόσεξε και έπεσε και χτύπησε. Ο Σεφέρης που διηγείται το περιστατικό, το σχολιάζει με αυτά τα λόγια: «Τόσο μας ενοχλούν αυτοί που δεν μας μοιάζουν».
<"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
29.6.09
Μόσχος Εμμ. Λαγκουβάρδος , «Χάρη στην αγάπη ζω»
Πριν να καταλάβω γιατί σκοτώνονται οι άνθρωποι μεταξύ τους (ακόμα δεν κατάλαβα παρόλο που κοντεύει να τελειώσει η ζωή μου), ένιωσα ότι δεν υπάρχει τίποτε ανώτερο από την αγάπη και την καλοσύνη. Όταν έχασα τον πατέρα μου και έμεινα ορφανός στα τρία μου χρόνια, ο Θεός με λυπήθηκε και τα έφερε έτσι, ώστε να με μεγαλώσουν καλοί άνθρωποι, οι παππούδες μου, η μητέρα μου κι ο πατριός μου. Κοντά τους έμαθα να εμπιστεύομαι την αγάπη και την καλοσύνη. Πίστευαν πάνω από όλα στην αγάπη και στην καλοσύνη κι έτσι από μικρό παιδί με έκαναν να πιστέψω κι εγώ. Η αγάπη μου για τα πρόσωπα αυτά έγινε το θεμέλιο της δικής μου εμπιστοσύνης στην αγάπη και στην καλοσύνη των ανθρώπων.
Από μικρό παιδί είχα μια τάση στα ατυχήματα. Όπου κι αν πήγαινα , εκδρομές, προσκυνήματα σε μοναστήρια, ορειβασίες, κάτι επικίνδυνο για την υγεία μου, για τη σωματική μου ακεραιότητα ή και για τη ζωή μου θα μου συνέβαινε. Και πάντα σωζόμουν την τελευταία στιγμή από εκεί όπου δεν το περίμενε κανείς. Κάποιος θα βρισκόταν να με σώσει από ατύχημα ή από ξαφνική αρρώστια ή από οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς.
Ενώ όλος ο κόσμος λάβαινε τα μέτρα και κατόπιν ήταν ήσυχος ότι τίποτα δεν θα συμβεί, σε μένα συνέβαινε το αντίθετο. Ήμουν βέβαιος ότι κάτι αναπάντεχο μπορεί να μου συμβεί από στιγμή σε στιγμή, κάτι που με τίποτα δεν μπορούσα να το προβλέψω , γι΄ αυτό και δεν έδινα σημασία στις προετοιμασίες.
Μια φορά πήγα μαζί με άλλους στη Σαμαρίνα και από εκεί ανεβήκαμε στο Σμόλικα , δώδεκα ώρες δρόμο πήγαινε-έλα, σκαρφαλώνοντας σε κατσάβραχα, κατρακυλώντας σε σάρες κι απότομες κατηφοριές. Δεν είχα πάρει τίποτε μαζί μου, δεν ήταν η πρώτη φορά που δεν είχα πάρει μαζί μου τίποτα. Το βράδυ πήγαμε σε μια ταβέρνα και έφαγαν όλοι ψητό κρέας, ενώ εγώ ζήτησα να φάω κάτι λαδερό. Ο ταβερνιάρης μου έδωσε ένα πιάτο, το τελευταίο, φασολάδα, που όμως δεν έφαγα ούτε μια κουταλιά, γιατί στη μέση του πιάτου κειτόταν ανάσκελα μια χοντρή μαύρη μύγα. Την άλλη μέρα έκαναν όλη την πορεία νηστικός κι απ΄ το πολύ νερό που ήπια οι σακούλες κάτω από τα μάτια μου έγινα τόσο μεγάλες, σαν δυο αυγά.
Η εμπιστοσύνη μου στην αγάπη και στην καλοσύνη των ανθρώπων, παρόλα τα αντίθετα παραδείγματα, δεν κλονίστηκε ποτέ. Κάθε φορά που κάτι με διαψεύδει απλώς σκέφτομαι, ότι η πορεία των ανθρώπων προς τα εκεί οδηγεί, με όλες τις παλινδρομήσεις της. Πιστεύω ότι το μέλλον ανήκει στο εκλεπτυσμένο. Αν ακόμα, η μεγάλη αυτή αλήθεια δεν γίνεται αποδεκτή από όλους τους ανθρώπους , δυο χιλιάδες χρόνια μετά το Χριστό, αυτό δε σημαίνει ότι το εκλεπτυσμένο δεν είναι ωραιότερο και ανώτερο, όπως το λουλούδι είναι το ωραιότερο μέρος του φυτού. Το ίδιο με την αγάπη και την καλοσύνη. Δεν έχει σημασία αν δεν πιστεύουν όλοι σ΄ αυτήν. Η άγνοια, η πλάνη, το ψέμα απλώς εμποδίζουν την πορεία του ανθρώπου, προς τον αληθινό του προορισμό. Δεν είναι αυτά ο προορισμός του ανθρώπου.
"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
Από μικρό παιδί είχα μια τάση στα ατυχήματα. Όπου κι αν πήγαινα , εκδρομές, προσκυνήματα σε μοναστήρια, ορειβασίες, κάτι επικίνδυνο για την υγεία μου, για τη σωματική μου ακεραιότητα ή και για τη ζωή μου θα μου συνέβαινε. Και πάντα σωζόμουν την τελευταία στιγμή από εκεί όπου δεν το περίμενε κανείς. Κάποιος θα βρισκόταν να με σώσει από ατύχημα ή από ξαφνική αρρώστια ή από οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς.
Ενώ όλος ο κόσμος λάβαινε τα μέτρα και κατόπιν ήταν ήσυχος ότι τίποτα δεν θα συμβεί, σε μένα συνέβαινε το αντίθετο. Ήμουν βέβαιος ότι κάτι αναπάντεχο μπορεί να μου συμβεί από στιγμή σε στιγμή, κάτι που με τίποτα δεν μπορούσα να το προβλέψω , γι΄ αυτό και δεν έδινα σημασία στις προετοιμασίες.
Μια φορά πήγα μαζί με άλλους στη Σαμαρίνα και από εκεί ανεβήκαμε στο Σμόλικα , δώδεκα ώρες δρόμο πήγαινε-έλα, σκαρφαλώνοντας σε κατσάβραχα, κατρακυλώντας σε σάρες κι απότομες κατηφοριές. Δεν είχα πάρει τίποτε μαζί μου, δεν ήταν η πρώτη φορά που δεν είχα πάρει μαζί μου τίποτα. Το βράδυ πήγαμε σε μια ταβέρνα και έφαγαν όλοι ψητό κρέας, ενώ εγώ ζήτησα να φάω κάτι λαδερό. Ο ταβερνιάρης μου έδωσε ένα πιάτο, το τελευταίο, φασολάδα, που όμως δεν έφαγα ούτε μια κουταλιά, γιατί στη μέση του πιάτου κειτόταν ανάσκελα μια χοντρή μαύρη μύγα. Την άλλη μέρα έκαναν όλη την πορεία νηστικός κι απ΄ το πολύ νερό που ήπια οι σακούλες κάτω από τα μάτια μου έγινα τόσο μεγάλες, σαν δυο αυγά.
Η εμπιστοσύνη μου στην αγάπη και στην καλοσύνη των ανθρώπων, παρόλα τα αντίθετα παραδείγματα, δεν κλονίστηκε ποτέ. Κάθε φορά που κάτι με διαψεύδει απλώς σκέφτομαι, ότι η πορεία των ανθρώπων προς τα εκεί οδηγεί, με όλες τις παλινδρομήσεις της. Πιστεύω ότι το μέλλον ανήκει στο εκλεπτυσμένο. Αν ακόμα, η μεγάλη αυτή αλήθεια δεν γίνεται αποδεκτή από όλους τους ανθρώπους , δυο χιλιάδες χρόνια μετά το Χριστό, αυτό δε σημαίνει ότι το εκλεπτυσμένο δεν είναι ωραιότερο και ανώτερο, όπως το λουλούδι είναι το ωραιότερο μέρος του φυτού. Το ίδιο με την αγάπη και την καλοσύνη. Δεν έχει σημασία αν δεν πιστεύουν όλοι σ΄ αυτήν. Η άγνοια, η πλάνη, το ψέμα απλώς εμποδίζουν την πορεία του ανθρώπου, προς τον αληθινό του προορισμό. Δεν είναι αυτά ο προορισμός του ανθρώπου.
"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
25.6.09
Μόσχος Εμμ. Λαγκουβάρδος, Ο δρόμος της επιστροφής
Ο δρόμος της επιστροφής είναι το μακρύ και επίπονο ταξίδι της επιστροφής απ΄ το σκοτάδι της ασυνειδησίας στο φως της καθαρής συνείδησης. Είναι ο αντίστροφος δρόμος από εκείνον που με έβγαλε απ΄ τη διάφανη γαλήνη της αγνότητας και της αθωότητας και με οδήγησε στο σκοτάδι των παθών, στην αγωνία, στην απελπισία, στη λύπη, που ζώ για πράγματα που θα χαθούν.
Επειδή απομακρύνθηκα απ΄ το Θεό, επειδή δεν υπήρχε αγάπη, όλες οι καλές πραμμάτειες που μου χάρισε ο Θεός μετατράπηκαν σε πάθη. Η χαρά του έρωτα έγινε φιληδονία, η χαρά του εαυτού έγινε εγωισμός και υπερηφάνεια, η χαρά της τροφής έγινε πολυφαγία, έτσι έγινε με όλες τις δωρεές και τις ευεργεσίες του Θεού.
Τώρα πρέπει να ακολουθήσω τον αντίστροφο δρόμο, το δρόμο της επιστροφής εκεί από όπου έφυγα. Πρέπει να μαραθούν τα πάθη για να επιστρέψω στην καθαρότητα της καρδιάς. Όπως το μωρό πρώτα απογαλακτίζεται, αποκόπτεται απ΄ το δεσμό του με τους μαστούς της μητέρας του και κατόπιν δέχεται στερεά τροφή. Πρώτα πρέπει να αποκοπώ απ΄ τα δεσμά των παθών και μετά να επιστρέψω στην αρχική αγνότητα και αθωότητα.
Είναι άραγε αυτό εφικτό σε ένα συνηθισμένο άνθρωπο, όταν ξέρουμε ότι οι άγιοι ζητούσαν με την προσευχή τους όλη τους τη ζωή απ΄ το Θεό, να διαλύσει το σκότος μέσα τους. «Κύριε, διάλυσόν μου το σκότος» προσευχόταν επί τρία χρόνια ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Ή μήπως ο συνηθισμένος, ο καθημερινός άνθρωπος που ζει μέσα στον κόσμο είναι καταδικασμένος να ζει διαρκώς στο σκότος της αγωνίας και της απελπισίας, στο διαρκές χάος, αυτό που με πίκρα εκφράζει με τα λόγια αυτά: «Δεν βρίσκεις άκρη. Πουθενά δε βρήκα τη γαλήνη. Δεν υπάρχει ευτυχία. Στιγμές μόνο ευτυχίας υπάρχουν.» Μόνο ο ποιητής δεν παύει να ελπίζει ακόμα και στο ανέλπιστο. Ο ποιητής τραγουδάει: «Ο παράδεισός μου, διάφανη γαλήνη.» Ο στίχος αυτός του Λόρκα, έχει το ίδιο νόημα με τους στίχους του Δαβίδ «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου.»Αλλά αν υπάρχει ελπίδα για έναν άνθρωπο, για όλους υπάρχει ελπίδα.
"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
Επειδή απομακρύνθηκα απ΄ το Θεό, επειδή δεν υπήρχε αγάπη, όλες οι καλές πραμμάτειες που μου χάρισε ο Θεός μετατράπηκαν σε πάθη. Η χαρά του έρωτα έγινε φιληδονία, η χαρά του εαυτού έγινε εγωισμός και υπερηφάνεια, η χαρά της τροφής έγινε πολυφαγία, έτσι έγινε με όλες τις δωρεές και τις ευεργεσίες του Θεού.
Τώρα πρέπει να ακολουθήσω τον αντίστροφο δρόμο, το δρόμο της επιστροφής εκεί από όπου έφυγα. Πρέπει να μαραθούν τα πάθη για να επιστρέψω στην καθαρότητα της καρδιάς. Όπως το μωρό πρώτα απογαλακτίζεται, αποκόπτεται απ΄ το δεσμό του με τους μαστούς της μητέρας του και κατόπιν δέχεται στερεά τροφή. Πρώτα πρέπει να αποκοπώ απ΄ τα δεσμά των παθών και μετά να επιστρέψω στην αρχική αγνότητα και αθωότητα.
Είναι άραγε αυτό εφικτό σε ένα συνηθισμένο άνθρωπο, όταν ξέρουμε ότι οι άγιοι ζητούσαν με την προσευχή τους όλη τους τη ζωή απ΄ το Θεό, να διαλύσει το σκότος μέσα τους. «Κύριε, διάλυσόν μου το σκότος» προσευχόταν επί τρία χρόνια ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Ή μήπως ο συνηθισμένος, ο καθημερινός άνθρωπος που ζει μέσα στον κόσμο είναι καταδικασμένος να ζει διαρκώς στο σκότος της αγωνίας και της απελπισίας, στο διαρκές χάος, αυτό που με πίκρα εκφράζει με τα λόγια αυτά: «Δεν βρίσκεις άκρη. Πουθενά δε βρήκα τη γαλήνη. Δεν υπάρχει ευτυχία. Στιγμές μόνο ευτυχίας υπάρχουν.» Μόνο ο ποιητής δεν παύει να ελπίζει ακόμα και στο ανέλπιστο. Ο ποιητής τραγουδάει: «Ο παράδεισός μου, διάφανη γαλήνη.» Ο στίχος αυτός του Λόρκα, έχει το ίδιο νόημα με τους στίχους του Δαβίδ «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου.»Αλλά αν υπάρχει ελπίδα για έναν άνθρωπο, για όλους υπάρχει ελπίδα.
"Ρεθεμνιώτικα Νέα"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)