Μη πεποίθατε επ΄ άρχοντας (πολιτικούς τε και θρησκευτικούς) επί υιούς ανθρώπων

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Ανευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν"

Ο ΚΥΡΙΟΣ

"Μη πεποίθατε επ΄ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπους, οις ουκ έστι σωτηρία". Κανένας άρχοντας δεν έκανε ποτέ καλό στο λαό του, διότι δεν έχει ελπίδα στο Θεό. Οι άρχοντες καταδυναστεύουν τους λαούς, λέει ο Κύριος. Οι άρχοντες μην πιστεύοντες στην μέλλουσα κρίση είναι υποχείριοι του Πονηρού.

Μόνο ο Θεός μας αγαπάει. Ο Ιησούς είπε πως βρίσκεται μαζί με τους ελαχίστους. Είναι οι άρχοντες ελάχιστοι; Μόνον ο Θεός μας αγαπάει κι από Αυτόν περιμένουμε τα πάντα: "Κύριος λύει πεπεδημένους, Κύριος σοφοί τυφλούς, Κύριος ανορθοί κατερραγμένους, Κύριος αγαπά δικαίους, Κύριος φυλάσσει τους προσηλύτους. Ορφανόν και χήραν αναλήψεται και οδόν αμαρτωλών αφανιεί."

Καμιά εξουσία δε θέλει το Χριστό. Και μόνο γι΄ αυτό πρέπει να είμαστε ενεργητικοί με το Χριστό. Οι άρχοντες δεν αγαπούν το Χριστό, θα αγαπήσουν το λαό; Δεν υπάρχει αληθινή "ενεργητικότητα" χωρίς το Χριστό. " Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν".

Όταν στην Ναζαρέτ αποκάλυψε την υποκρισία των αρχόντων δείτε πώς Του φέρθηκαν.

Γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς: "Και επλήσθησαν πάντες θυμού εν τη συναγωγή, ακούοντες ταύτα, και αναστάντες εξέβαλον αυτόν έξω της πόλεως και ήγαγον αυτόν έως οφρύος του όρους, εφ΄ού η πόλις αυτών ωκοδόμητο, εις το κατακρημνίσαι αυτόν."

Ο θόρυβος της "ενεργητικότητας" χωρίς το Χριστό, δεν είναι παρά ο πάταγος της πτώσης στην ανυπαρξία.

"Ενεργητικότητα" χωρίς το Χριστό!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Δυο χιλιάδες χρόνια πριν, όταν ο Ιησούς αγρυπνούσε και προσευχόταν στον κήπο της Γεθσημανή με ασύλληπτη για τον ανθρώπινο νου οδύνη, οι μαθητές που βρίσκονταν μαζί Του κοιμούνταν.

Ο Ιησούς δια τις αμαρτίες μας αιώνια οδυνάται. Εμείς που Τον ακολουθούμε τώρα μπορούμε να κοιμούμαστε; Ο κόσμος με τη βία που έχει συγκεντρωθεί στα χέρια κάποιων ανθρώπων, αν δε γίνει χριστιανικός δεν θα υπάρξει.

Το χειρότερο κακό που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαντούμε στις προκλήσεις της ζωής όχι τηρώντας τις Εντολές του Κυρίου Ιησού, αλλά με φόβο και μίσος για τους εχθρούς μας.

Το ωραίο δημιουργεί τις ενώσεις των ανθρώπων και η ελευθερία είναι ενιαία, των διωκομένων και των διωκτών από την κακία τους. Δεν είναι ωραίο ότι ο κόσμος αποτελείται από διώκτες και διωκομένους.

Η Ελλάδα είναι σήμερα υπό κατοχήν. "Ενεργοί πολίτες", "Ενεργητικότητα του πολίτη" και άλλα παρόμοια συνθήματα, πόσο είναι αληθινά;

Πώς μπορούν να υπάρξουν ενεργοί πολίτες, ενεργητικότητα του πολίτη, αδιάφθοροι πολιτικοί, όταν δεν υπάρχει "η δυνατότητα ύπαρξης μιας πόλης, που αποτελεί το πεδίο όπου αναζητείται από κοινού το καλό"; (Ιβάν Ίλιτς).

Είναι ο σημερινός κόσμος χριστιανικός; Πώς μπορεί να υπάρξει πόλη χωρίς πολιτισμό; Μόνο ο Χριστός θεραπεύει τον κόσμο από την παθητικότητα.

Ο θόρυβος της "ενεργητικότητας" χωρίς το Χριστό, δεν είναι παρά ο πάταγος της πτώσης στην ανυπαρξία.

Το σύγχρονο κράτος και ο πολίτης

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Το κράτος είναι σύμμαχος του πολίτη ή αντίπαλος; Στη δημοκρατία το κράτος είναι σύμμαχος του πολίτη. ‘Όπου όμως η δημοκρατία δεν λειτουργεί, το κράτος είναι αντίπαλος ή και εχθρός του πολίτη. Το κράτος όταν λειτουργεί η δημοκρατία προστατεύει τον πολίτη και τους θεσμούς του. Και πρώτα από όλα προστατεύει το λαό του, δηλαδή τους πολίτες που συνδέονται μεταξύ τους με αδιάσπαστους συνεκτικούς δεσμούς. Το σύγχρονο κράτος το διοικούν κυρίως τεχνοκράτες. Οι τεχνοκράτες θεοποιούν τη μηχανή. Κάθε τι που εμποδίζει τη μηχανή να δουλέψει πρέπει να εξαφανιστεί. Αυτό σημαίνει ότι η ελευθερία και η ιδιαιτερότητα του προσώπου , ως εμπόδιο στο μηχανικό τρόπο οργάνωσης της ζωής πρέπει να καταργηθεί. Το όνομα π.χ. του πολίτη είναι ένα εμπόδιο στη μηχανή και στο μηχανιστικό τρόπο ζωής. Το όνομα πρέπει να αντικατασταθεί με τον αριθμό, γιατί η μηχανή αποδίδει καλύτερα με αριθμούς. Το ίδιο πρέπει να εξαφανιστεί και ο θεσμός της οικογένειας, λόγω της μοναδικότητας της κάθε οικογένειας, όπως και τα έθνη και οι λαοί , για να γίνουν ένα μεγάλο χαρμάνι λαών και εθνών με μια θρησκεία, μια γλώσσα, έναν τρόπο ζωής. Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, αν είναι με αυτόν τον τρόπο να μην έχουμε ανησυχία για την επιβίωση , ας τα κάνουν όλα αυτά που σχεδιάζουν κι ας πάνε στα κομμάτια κι η ελευθερία κι οι θεσμοί του έθνους, του λαού, της οικογένειας και γενικά οτιδήποτε δεν είναι για την άμεση επιβίωση, αλλά είναι πνευματικό και ηθικό. Αυτός που σκέφτεται έτσι αγνοεί ότι ο οργανισμός του έχει άμεση εξάρτηση από το πνεύμα. Η τροφή μόνο χωρίς το ηθικό δεν σε κρατάει στη ζωή. Αυτό σημαίνουν τα λόγια του Ευαγγελίου «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος». Το ίδιο υποστηρίζει και η σύγχρονη επιστήμη. Ο ψυχίατρος Δρ. Βίκτορ Φράνκλ ο οποίος έζησε για τρία χρόνια αιχμάλωτος στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως Άουσβιτζ και Νταχάου, στο βιβλίο του «Αναζητώντας νόημα ζωής και ελευθερίας σ΄ ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως», γράφει για το θάνατο ενός φίλου του : «Εκείνοι που ξέρουν πόσο στενή σχέση υπάρχει μεταξύ της ψυχικής διάθεσης του ανθρώπου, του θάρρους, της ελπίδας, της αποθάρρυνσης ή της απόγνωσης από τη μια και της οργανικής υγείας από την άλλη, αντιλαμβάνονται ότι η ξαφνική απώλεια της ελπίδας και του θάρρους μπορεί να έχουν μοιραίες συνέπειες. Η βαθύτερη αιτία του θανάτου του φίλου μου ήταν ότι ένιωσε βαθειά απογοήτευση, βλέποντας ότι η αναμενόμενη απελευθέρωση δεν θα πραγματοποιείτο. Αυτό ξαφνικά μείωσε την αντίσταση του οργανισμού του στη λανθάνουσα λοίμωξη του τύφου. Η πίστη του και θέλησή του να ζήσει παρέλυσαν και ο οργανισμός του υπέκυψε στην αρρώστια». Το βιβλίο του Δρ. Φράκλιν κυκλοφορεί απ΄ τις εκδόσεις «Ταμασός». Όταν διάσημοι τεχνοκράτες, όπως ο Κϊσιγκερ, απροκάλυπτα δηλώνουν ότι ο στόχος τους είναι να μειώσουν τον πληθυσμό της Γης από έξι δισεκατομμύρια κατοίκους σε ένα, το κράτος των τεχνοκρατών μπορεί να είναι σύμμαχος του πολίτη; Ένας τέτοιος στόχος μόνο με μια παγκόσμια τυραννία μπορεί να επιτευχθεί και σ΄ αυτήν στοχεύει η εξουσία των τεχνοκρατών δοκιμάζοντας με τον ένα ή τον άλλον τρόπο τις αντιδράσεις των λαών. Ο πολίτης με τέτοιο κράτος δεν πρέπει να περιμένει ότι θα διατηρήσει τα όποια δικαιώματα έχει τώρα στην ελευθερία, στο σεβασμό της ζωής , στη μόρφωση, στην εργασία και σε όλα γενικά τα ατομικά και κοινωνικά του δικαιώματα. Η πρακτική αυτή, έγραψε σε ένα άρθρο του ο Άγγλος ποιητής Τόμας Έλιοτ, οδηγεί στην αυτοκτονία της ανθρωπότητας. Αν βλέπεις, ευγενικέ αναγνώστη, ότι τα πράγματα οδηγούν σε μια παγκόσμια τυραννία, πρέπει να συμβάλεις όπως μπορείς, στη γενική αφύπνιση κι ενημέρωση. «Ρεθεμνιώτικα Νέα» "grammateas"

Η σύνδεση με το Λόγο

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Αγαπητέ κ.Θύμιο, Χριστός Ανέστη!

Νιώθω τον προβληματισμό σας. Ζητάτε το όνομα που θα οργανώσει

τους Έλληνες εναντίον της ανελευθερίας. Δεν ζητάτε μια νέα οργάνωση.

Ο κόσμος έχει κακή πείρα από νέες οργανώσεις ,νέες δυνάμεις, νέες

εξουσίες, νέες τάξεις κ.α. Ο σημερινός κόσμος

δεν χρειάζεται οργανώσεις. Οι Έλληνες δεν είναι υλικό

για οργάνωση. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός , ο οποίος

(ευτυχώς ) δεν χωράει στο δυτικό καλούπι. Να θρηνήσουμε

γιατί δεν πετυχαίνει το σύστημα;

Όχι, προς Θεού!

Η μέθοδος του Εχθρού είναι η διαστρέβλωση των ονομάτων.

Με τη διαστρέβλωση των ονομάτων η κοινωνία μας αποτελματώθηκε.

Ζούμε στην εποχή των έσχατων πραγμάτων. Έσχατα πράγματα

είναι τα ονόματα όσο ο κόσμος αγνοεί το Όνομα το υπέρ παν όνομα,

και όσο κλείνει τα μάτια του ή τον εμποδίζουν να μη δει το φως που φωτίζει

κάθε άνθρωπο ερχόμενον στον κόσμο.

Οι άνθρωποι μοιάζουμε με χαλασμένους ασύρματους. Δεν έχουμε επαφή

με το Λόγο. Περιμένουμε ανθρώπους με ικανότητα και με πείρα στα

κοινωνικά θέματα, να εργαστούν για να συνδεθεί καθένας μας με το Λόγο.

Αυτό το καθήκον βαρύνει ακόμα περισσότερο όσους ,όπως εσείς ,έχουν την ευχέρεια

να αναλύουν σε βάθος και με καλή προαίρεση τα σύγχρονα προβλήματα στον τόπο μας.

Με φιλικά αισθήματα

Ο ξένος της οικογένειας

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Ο μη ων μετ΄ εμού κατ΄ εμού εστι και ο μη συνάγων μετ΄ εμού σκορπίζει."

Λουκ. ια,23

Πολλοί νιώθουν ξένοι στον τόπο τους. Ακόμα πιο πολλοί ενήλικοι νιώθουν ξένοι στις οικογένειές τους. Το ρυθμό της κοινωνικής , της πολιτικής και της οικογενειακής ζωής τον δίνουν οι ανήλικοι και οι γυναίκες εκείνες οι οποίες ασυνειδήτως μεταφέρουν στις οικογένειές τους τις γονικές επιδράσεις τους (Δαναϊδες). Οι ενήλικοι είναι επόμενο να νιώθουν ξένοι τόσο στην οικογένεια όσο και στον τόπο τους.

Η ελληνική νομοθεσία έχει σχεδιαστεί με πρότυπο τον παλιάνθρωπο. Η ελληνική νομοθεσία π.χ. δεν θεωρεί ειλικρινή την αγάπη μεταξύ αδελφών. Ο ισχυρισμός του αδελφού ότι δεν μπορούσε να ζητά αποδείξεις από τον αδελφό του , δεν έγινε δεκτός από το δικαστήριο. Το ίδιο θα γινόταν και μεταξύ πατέρα και γιου ή μητέρας και θυγατέρας ή μεταξύ συζύγων. Στην οικογένεια σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, δεν είναι φυσική η ενότητα, η αμοιβαία εμπιστοσύνη και η αγάπη . Η οικογένεια είναι συμβατική, όπως και η κοινωνία στην οποία η επικοινωνία είναι τυπική (ανειλικρινής) και η αγάπη ανέφικτη.

Όλα αυτά είναι ξένα προς το πνεύμα του Ευαγγελίου. Ο Κύριος λέει, ο μη ων μετ΄εμού κατ΄ εμου εστι, και ο μη συνάγων μετ΄ εμού σκορπίζει. Στην κοινωνία όπου δεν αναγνωρίζεται η αλήθεια του Ευαγγελίου, ο ένας είναι εναντίον του άλλου, ακόμα και μέσα στην οικογένεια. Η κοινωνία είναι ο καθρέφτης της. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι αυτονόητο ότι ο ενήλικος είναι ξένος.

Ποιος είμαι; (Γιατί είναι δύσκολο να αγαπήσουμε το πρόσωπό μας;)

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Εργάζεσθε μη την βρώσιν την απολλυμένην, αλλά την βρώσιν την μένουσαν εις ζωήν αιώνιον."

"Εις κάθε πράγμα λέγε, εγώ ποιος είμαι και μην κρίνεις κανέναν", λέγει ο Αββάς Ιωσήφ. Γιατί είναι δύσκολο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας; Είναι δύσκολο να αγαπήσω τον εαυτό μου, γιατί με τσάκισε η υπερηφάνεια. Η υπερηφάνεια με εμποδίζει να γνωρίσω ότι δεν είμαι τίποτα.

Ο Κνουτ Χάμσουν ο διάσημος Νορβηγός συγγραφέας των Μυστηρίων και του Ένας αλήτης παίζει με σουρντίνα, είπε σ΄ αυτούς που του δήμευσαν την περιουσία, (ήταν ενενήντα δύο ετών): "Δεν σκόπευα να την πάρω μαζί μου". Πότε μαθαίνει κανείς να ξεχωρίζει αυτό που είναι από αυτά που έχει; Ο Κνουτ Χάμσουν λέει, πως ο άνθρωπος μετά τα πενήντα του γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό είναι το συνηθισμένο. Μπορεί κανείς να φτάσει στα βαθιά γεράματα και να μην ξεχωρίσει ποτέ αυτό που είναι από αυτά που έχει.

Αν τίποτε από αυτά που έχουμε, γνώσεις, αντικείμενα, φήμη, αξιώματα, δεν είναι ο εαυτός μας, ποιοι είμαστε; Οι χριστιανοί που αγαπάμε το Χριστό πάνω από όλα έχουμε εγκαταλείψει την υπερηφάνεια. Γνωρίζουμε ότι είμαστε μηδέν, αλλά δεν απελπιζόμαστε γιατί σ΄ αυτό το μηδέν έρχεται να κατοικήσει ο Κύριος. Η πνευματική πορεία μας αρχίζει με την επίγνωση ότι δεν είμαστε τίποτα και τελειώνει με το ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Γιατί είναι δύσκολο να αγαπήσω το πρόσωπό μου; Είναι δύσκολο γιατί βλέπω το πρόσωπό μου μέσα από πράγματα που δεν είναι ο εαυτός μου. Μια φορά έλαβα ένα γράμμα από ένα φίλο από την Αμερική. Μου έγραφε να πάω στο σπίτι του στην Κάλυμνο και να μοιράσω όλα τα πράγματά του, ακόμα και πράγματα αξίας, όπως μια ακριβή φωτογραφική μηχανή πένταξ, πίνακες, βιβλία, έπιπλα... "Μπορώ να ζήσω δίχως αυτά", έγραφε.

Το γεγονός ότι διαπίστωνε ότι μπορούσε να ζήσει δίχως τα πράγματα που μάζευε με έκανε να σκεφτώ πως ακόμα κι ο πνευματικός αυτός άνθρωπος (ήταν ένας συγγραφέας) δεν ξεχώριζε τον εαυτό του, αυτό που είναι, από αυτό που έχει. Για πολλά χρόνια πίστευε ότι τα πράγματα αυτά και άλλα παρόμοια, όπως οι σπουδές του, η καριέρα του, οι γνωριμίες του, το όνομά του, η φήμη του, όλα αυτά που τα είχε εγκαταλείψει όταν άφησε τη Νέα Υόρκη, για να ρθει να ζήσει ως ένας ερημίτης στην Κάλυμνο, ήταν ο εαυτός του.

Άραγε πότε αρχίζουμε να αγαπάμε το πρόσωπό μας όπως είναι; Όλα αυτά που έχουμε και δεν έχουμε και θέλουμε να αποκτήσουμε είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο να αγαπήσουμε το πρόσωπό μας; Όλα αυτά τρέφουν την υπερηφάνειά μας και μας εμποδίζουν να συνειδητοποιήσουμε αυτό που έλεγε ο Ιώβ, γυμνός ήρθα και γυμνός θα φύγω, ας είναι ευλογημένο το όνομα του Θεού!

"Αν δεν ήσουν Ιησού δεν θα ήμουν κι εγώ αληθινός." Ο στίχος αυτός του Ουναμούνο μιλάει επίσης για την ταπείνωση. Εγώ δεν είμαι τίποτα. Είμαι μόνο μια φωνή που κράζει , έρχου , Κύριε!