28.5.20

Γνωμικά

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου


Δεν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ λογοτεχνίας και μη λογοτεχνίας. Παρά μόνο μεταξύ καλής λογοτεχνίας και κακής. (Γ.Σεφέρης) Τα MME είναι κακή λογοτεχνία. Προκαλούν άγχος


--


Τα ΜΜΕ είναι κακή λογοτεχνία. Προκαλούν άγχο


--


Ας προσέξουν τα κανάλια, να μην ενισχύουν άθελά τους την Τουρκία στην τακτική της, να κουράζει την Ελλάδα δημιουργώντας αβεβαιότητα. Η Ελλάδα δυστυχώς της χάρισε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, μια που η ίδια δεν το χρησιμοποιεί ποτέ!


--


Η Τουρκία πολεμάει την Ελλάδα με τη μέθοδο που η γάτα σκοτώνει το φίδι. Η γάτα κουράζει το φίδι με ψευδο-χτυπήματα- (προκλήσεις), μέχρι το φίδι, να εξαντληθεί και να μην χρειάζεται παρά ένα μόνο αληθινό χτύπημα, για να σκοτωθεί


--


Ένα πονηρό μυστικό πολεμικής είναι να χρησιμοποιείς μερικότερες ενέργειες, πού όλες μαζί αποτελούν πόλεμο, ,ενώ κάθε μία χωριστά ΄δεν είναι πόλεμος. Δεν πιστεύω ότι δεν βλέπουν οι κυβερνήσεις μας την πολεμική αυτή μέθοδο του εχθρού


--


Ρωτάνε με περισσή αφέλεια, τι θέλετε, πόλεμο; Μα έχουμε πόλεμο. Η Τουρκία μας κάνει πόλεμο και εμείς βαφτίζουμε τον πόλεμο "προκλήσεις", για να αιτιολογούμε τον ενδοτισμό μας


--


Η Ελλάδα πρέπει να έχει αυτή το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού με τις κατάλληλες θετικές ενέργειες, έναντι της Τουρκίας. Να πάψει πια αυτή η αιώνια ενδοτική στάση, η οποία δεν είναι τίποτε άλλον, παρά έκφραση δειλίας έναντι του εχθρού


--


Το ουσιώδες είναι ο αιφνιδιασμός. Όποιος αιφνιδιάζει κρατάει τον άλλον σε διαρκή αβεβαιότητα και σε ήττα. Η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει αυτή το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Κακώς μιλάει η Ελλάδα για προκλήσεις και για "θερμά επεισόδια". Είναι πόλεμος!


--


Σε καμιά άλλη εποχή δεν εμφανίζεται και δρα το κακό απροκάλυπτα, όπως στην εποχή μας.Πόσο οι λαοί υπνώττουν;


--


Μπορούν να καταργήσουν πάλι την εξωτερική ελευθερία. Αλλά την εσωτερική ελευθερία δεν μπορούν να την πειράξουν. Δεν γίνεται κανείς δούλος, αν δεν το θελήσει. Δεν αγωνιζόμαστε για τα κομφόρ.


--


Η Ιστορία ως εργαλείο διακυβέρνησης Η Εκπαίδευση, η άξια του ονόματός της, συνδέει το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να επιτύχει, αν δεν έχει τη συνεργασία των άξιων πολιτών!


--



Η Ιστορία ως εργαλείο διακυβέρνησης Όταν οι καλής θελήσεως πολίτες ανησυχούν, όπως σήμερα, για την κατάσταση στη χώρα τους, το πρώτο πράγμα που προσέχει μια καλή κυβέρνηση είναι ο έλεγχος και η προαγωγή της Εκπαίδευσης με σκοπό τη μόρφωση των πολιτών


--


Πώς η ελίτ των ελίτ απειλούν την επιβίωση του συνόλου των ανθρώπων και όχι και τη δική τους επιβίωση; Δεν συνειδητοποιούν τον κίνδυνο στον οποίο μας εκθέτουν


--


Η εκκλησία είναι ζωή της εγρήγορσης! Η Ορθοδοξία είναι εγερτική. Σηκωθείτε, κινηθείτε. Βουνά σκιρτήσατε. Η ακινησία είναι των επικίνδυνων λατρειών του απολύτου.


--


Στην εκκλησία τιμάμε τη μουσική, το χορό ,τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική.. Η εκκλησία είναι ζωή καλαισθησίας!





17.5.20

Η αγάπη του εχθρού

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Πώς να αγαπάμε τους εχθρούς μας
Το να αγαπάμε τους εχθρούς μας είναι το πιο εύκολο πράγμα, αν το θέλουμε. Πώς γίνεται να αγαπάμε τους εχθρούς μας, ενώ εκείνοι μας μισούν;
Η μέθοδος είναι αυτή: με την προϋπόθεση ότι η προαίρεσή μας είναι καλή: Αρχίζουμε να ευγνωμονούμε τους εχθρούς μας, επειδή χάρις σ’ αυτούς, έχουμε διαρκή μνήμη Θεού και η επίκληση του ονόματος του Ιησού, δεν παύει ποτέ.
Ποιος από τους φίλους μας, μας έκανε ποτέ τόσο μεγάλο καλό; Ο Διάβολος εξάλλου, βλέποντας ότι όχι μόνον δεν μας βλάπτει, αυτό που είναι ο διακαής πόθος του, αλλά μας ωφελεί κιόλας, εξαφανίζεται στη στιγμή, καταντροπιασμένος.
Αρχίζουμε απ΄ τους μικρούς εχθρούς μας γύρω μας και ανάλογα με τη χάρη του Θεού, επειδή μόνο με τη χάρη του Θεού γίνεται να αγαπάμε τους εχθρούς μας, και ανάλογα με τις δυνάμεις μας προχωρούμε προς τους μεγαλύτερους εχθρούς μας.
Η Εντολή του Ιησού «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς, και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς. είναι η μόνη πραγματικότητα. Το μίσος των εχθρών δεν εξαλείφεται με το μίσος, αλλά με την αγάπη. Κι όταν λέμε εχθρό εννοούμε τον προσωπικό εχθρό και την προσωπική εχθρότητα. Δεν εννοούμε την εχθρότητα λαών και την επιδρομή αλλοφύλων, από την οποία η Εκκλησία μας προσεύχεται να μας φυλάξει ο Θεός.
Και δεν θα ακούσουμε ξανά τη λέξη «μοναξιά». Ποια μοναξιά αν διεξάγουμε αυτόν τον αγώνα με ενθουσιασμό, σαν να είναι έργο που γίνεται για χάρη του αγαπημένου μας Κυρίου, μόνου βοηθού και Σωτήρος των ψυχών και των σωμάτων ημών; Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού. Άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν εν θλίψαισιν ουκ έχομεν. Κύριε των δυνάμεων ελέησον ημάς.
Επί πλέον όλων αυτών οι εχθροί μας βοηθούν να ταπεινώσουμε τον εγωισμό μας και την υπερηφάνειά μας, που δεν είναι τίποτε άλλο , από τον φόβο των εχθρών μας. Φοβούμαστε επειδή ακόμα και το παραμικρό προσβάλλει την υπερηφάνειά μας και μας προκαλεί πόνο και θλίψη.

Διάκρισις διαφερόντων

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η διάκριση των διαφερόντων γίνεται στη ζωή μας, μπροστά στο Θεό. ("και τούτο προσεύχομαι, ίνα η αγάπη υμών έτι μάλλον και μάλλον περισσεύει εν επιγνώσει και πάση αισθήσει, εις το δοκιμάζειν τα διαφέροντα, ίνα ήτε ειλικρινείς και απρόσκοπτοι εις ημέραν Χριστού, εις δόξαν και έπαινον Θεού."(Φιλιπ.Α',8-14) 'Αρα η Νοερά Προσευχή ,στην οποία ζητάμε το έλεος του Ιησού Χριστού, περιλαμβάνει και αυτούς που μας ενδιαφέρουν και τον σύμπαντα κόσμον.
Ο Θεός γνωρίζει ποιούς έχουμε στην καρδιά μας, χωρίς να το πούμε. Εμείς δεν γνωρίζουμε. Η αγάπη μας δεν περισσεύει από τα άλλα ενδιαφέροντά μας.Δεν είμαστε ειλικρινείς και απρόσκοπτοι ούτε στον ίδιο τον εαυτό μας. Εμείς χριεαζόμαστε μνημόσυνα για να ακούσουμε τα΄ονόματα των αγαπημένων μας, γιατί τα λησμονήσαμε απ΄ την πολλή αγάπη. "Απ΄την "πολλή αγάπη" που σού 'χα, λησμόνησα και τ' όνομά σου."
Το ίδιο και με τα εντάλματα του Θεού. Τα λησμονούμε γιατί δεν θέλουμε να μετανοήσουμε.Δεν γνωρίζουμε ότι τα γνωρίζουμε. Δεν έχουμε επίγνωση, γιατί θέλουμε να μείνουμε στις ανομίες μας. Ο Δαβίδ έχει επίγνωση διαρκή."Τας ανομίας μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια πάντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα." (Ψαλμός 50ός, ο ψαλμός της μετανοίας, που αρχίζει με το βασικό αίτημα του ελέους."Ελάησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου."
Αυτό δεν θέλουμε: να έχουμε τις ανομίες μας ενώπιόν μας. Γιατί αυτό μας χαλάει τη διάθεση. Γι' αυτό η αναζήτηση της διασκέδασης γίνεται επιστήμη." Όταν η αναζήτηση της διασκέδασης γίνεται επιστήμη, ο άνθρωπος φοβάται να υπάρξει", γράφει ο Πωλ Τίλιχ , στο βιβλίο του Το θάρρος της ύπαρξης.
Θέλει θάρρος να θυμούμαστε πάντα, κάθε στιγμή , ότι ζούμε μπροστά στο΄Θεό.Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας λένε πως "νους σκεδανύμενος επί τα έξω, θηριώδης ή δαιμονιώδης." Νους δηλαδή που δεν έχει μνήμη Θεού είναι ή θηριώδης ή δαιμονισμένος.
Με το σημείον του σταυρού να νικάς. Αυτό σημαίνει το "Εν Τούτω Νίκα".Με την σταύρωση των ατόπων επιθυμιών μας να νικάμε.Δεν τιμωρούμαστε για την αμαρτία, αλλά από την αμαρτία. Ο πανοικτίρμων Κύριος δεν κατακρίνει την αμαρτωλή μοιχαλίδα, αλλά την αμαρτία. Νικώ δια του σταυρού σημαίνει "ζω δια του Θεού, αισθάνομαι δια του Θεού, σκέφτομαι δια του Θεού, θέλω δια του Θεού."Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
Είναι τόσα πολλά αυτά που μας ενοχλούν και μας βασανίζουν, ώστε δεν μπορούμε να συγκεντρώσουμε το νου στο συγκεκριμένο εμπόδιο και να ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού. Ο διάβολος χρησιμοποιεί την πολυπλοκότητα, για να μην μπορούμε να ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού, λόγω των περισπασμών. Αυτό σημαίνει ότι δεν δοκιμάζουμε τα διαφέροντα με επίγνωση και με αίσθηση και δεν είμαστε ειλικρινείς και απρόσκοπτοι ενώπιον του Θεού. Οι σκέψεις μας , κατεκβαίνουν στην καρδιά και την μετατρέπουν από οίκο του Θεού σε σπήλαιον ληστών.
ΟΙ περισπασμοί της σύγχρονης πολυδαίδαλης ζωής, μας κάνουν από το φόβο εγωιστές. Δεν είμαστε καθόλου ταπεινοί.
Τώρα η κατάστασή μας έχει φτάσει στο τέλος. Δεν έχει άλλο παρακάτω. Έχουμε ανάγκη της ολιγόλογης προσευχής του Ιησού. Και μόνο η τήρηση της νοεράς προσευχής μας ξεκουράζει γιατί μας κάνει ταπεινούς. Δεν μας προσβάλει το παραμικρό , όπως με την υπερηφάνεια."Αγρυπνείτε δεόμενοι εν παντί", λέγει ο Κϋριος. "Το μόνο αήττητο όπλο κατά του διαβόλου είναι η συγκέντρωση των νοημάτων , καλών και κακών, εις τον εγκέφαλον. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με ην ταπείνωση. "Πράος είμί και ταπεινός τη καρδία", λέγει ο Κύριος που μας καλεί να μας θεραπεύσει.

13.5.20

Διάκρισις των επιθυμιών και θεϊκή παρρησία (Επ.)

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Η Εκκλησία διακρίνει τις επιθυμίες, με κριτήριο την ελευθερία, σε αδιάβλητες επιθυμίες, οι οποίες δεν δεσμεύουν την ελευθερία του ανθρώπου και σε άτοπες επιθυμίες, οι οποίες δεσμεύουν την ελευθερία του ανθρώπου και στερούν από τον άνθρωπο την παρρησία προς το Θεό.
Χωρίς τη θεϊκή παρρησία, νιώθουμε ότι ο Θεός ,μας εγκατέλειψε και δεν ενδιαφέρεται για μας. Όπως πίστευε ο αρχαίος φιλόσοφος Επίκουρος, ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, αλλά δεν ενδιαφέρεται γι΄αυτόν!
Νιώθουμε ότι ο Θεός είναι μακριά μας, ενώ εμείς είμαστε μακριά απ΄ το Θεό. Ακόμα πιο χειρότερο από αυτό είναι να μην νιώθουμε την απουσία του Θεού, να μην νιώθουμε ότι ο Θεός μας λείπει. Ευτυχώς υπάρχει η προσευχή, που μας πηγαίνει κοντά στο Θεό. Οι καθολικοί στην πλάνη τους νομίζουν ότι με τις αγαθοεργίες τους θα φέρουν το Θεό κοντά τους! Το ίδιο δεν καταλαβαίνει ο άθεος , γιατί προσευχόμαστε, αφού ο Θεός γνωρίζει τι έχουμε ανάγκη. Προσευχόμαστε για να πάμε κοντά στο Θεό. Για να έχουμε την παρρησία προς το Θεό!
Τις άτοπες επιθυμίες εννοεί το στιχηρόν ιδιόμελον του Τριωδίου «Οίμοι, όφις και γυνή θεΪκής παρρησίας με έξωσαν».
Ο Ιησούς διά του μυστηρίου του Σταυρού και της αναστάσεως, μας επανεισάγει εις την θεϊκή παρρησία. Με τη θέλησή μας μιμούμενοι το εκούσιον πάθος του Κυρίου σταυρώνουμε τις άτοπες επιθυμίες μας και απελευθερωνόμαστε, με τη χάρη του Θεού, από αυτές.
Πρέπει να πούμε πως οι άτοπες επιθυμίες πέθαναν για μας και εμείς πεθάναμε γι’ αυτές, διαφορετικά δεν ελευθερωνόμαστε από αυτές. Θα τις υπηρετούμε σε όλη μας τη ζωή, όπως οι δούλοι υπηρετούν τους αφέντες τους.
Είναι σημαντικό το κριτήριο της ελευθερίας για την διάκριση των επιθυμιών διότι οι άτοπες επιθυμίες απαιτούν να τις υπηρετεί ο άνθρωπος με όλο του το είναι. Με άλλα λόγια απαιτούν αυτό που ανήκει μόνο στο Θεό , την υπέρτατη αγάπη.
Τέτοια δέσμευση στην άτοπη επιθυμία φθάνει μέχρι την απώλεια της ψυχής.

12.5.20

Δέκα γνωμικά

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Από την πνευματική εμπειρία μας στην Εκκλησία, γνωρίζουμε την αλήθεια, που μας απελευθερώνει από το υπαρξιακό άγχος της επιβίωσης.
_ _ _
...
Εμείς οι σημερινοί μορφωμένοι θεωρούμε ελευθερία την υποταγή στο νόμο του σώματος. Ταυτίζομε τον εαυτό μας με το σώμα μας.
_ _ _
Οι παππούδες μου, όταν κάτι δεν πήγαινε καλά,έλεγαν "πού μ' έβαλε η αμαρτία", δηλαδή πώς μ'ανάγκασε ο νόμος της αμαρτίας!
_ _ _

Οι παλιοί, αν και του δημοτικού,γνώριζαν ότι είναι κάτω από τέσσερις νόμους:του Θεού,της συνείδησης,του σώματος και της αμαρτίας.
_ _ _
"Χαρά έσται εν τω ουρανώ,επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι", λένε οι μοναχοί στο μοναστήρι.
_ _ _
Άλλο "επιθυμώ" και άλλο "θαυμάζω". Η επιθυμία είναι αγάπη με ιδιοτέλεια, ενώ ο θαυμασμός είναι αγάπη που δεν ζητεί τα εαυτής. Δεν λέμε επιθυμώ τον έναστρο ουρανό, γιατί δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτε, ενώ θαυμάζουμε σ’ αυτόν τα έργα του Θεού!
_ _ _
Ο πιστός αγαπάει την ελευθερία του Θεού.Ο διωγμός της πίστης είναι διωγμός της της ελευθερίας."Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι."
_ _ _
Όλοι είμαστε κληρονόμοι μιας τεράστιας πνευματικής περιουσίας,αλλά λίγοι μόνο το ξέρουν και λιγότεροι την αποδέχονται.
_ _ _
Δεν επιθυμώ κάτι
σημαίνει μπορώ να ζήσω
και χωρίς αυτό
_ _ _
΄
"Αυτοί δεν αγαπούν το Θεό,
θα αγαπήσουν εμάς;"
(Λόγια μιας μάνας στον γιο της)
moschoblog.blogspot.com

7.5.20

Σκέψεις και βιώματα

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Τα νοήματα είναι του εγκεφάλου. Να αφήνουμε τον εγκέφαλο να σκέφτεται τα νοήματά του. Οι αρετές είναι βιώματα της καρδιάς. Με το νόημα έχεις τον ορισμό ενός πράγματος, ενώ το βίωμα είναι η ζωή. Βιώνω σημαίνει «είμαι», «ζω», «υπάρχω».
Οι αρετές στην καρδιά αποτελούν μια αλυσίδα. Όταν μια αρετή προσβάλλεται, όλες οι αρετές προσβάλλονται. Όταν π.χ. η σκέψη μιας άτοπης επιθυμίας, εισέρχεται στην καρδιά , δεν θα επηρεαστεί μόνο η αντίστοιχη αρετή. Θα υποστούν τον αντίκτυπο όλες οι αρετές. Η παραμονή της στην καρδιά, σημαίνει συγκατάθεση της καρδιάς.
Το μόνο αήττητο όπλο κατά του Διαβόλου, είναι η συγκέντρωση των νοημάτων, καλών και κακών, στον εγκέφαλο. Αυτό κατορθώνεται διά της ταπεινώσεως και της προσοχής του νου στις λέξεις της νοεράς προσευχής. (Ι.Ρωμανίδης)

24.4.20

Ο Εκατόνταρχος και ο Σίμων ο Κυρηναίος

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Αυτό που θυμάμαι από τη Σκόπελο, όταν πήγα, πριν πολλά χρόνια, είναι άσχετο με τις πολλές ομορφιές αυτού του νησιού. Περιμένοντας στην υποδοχή του ξενοδοχείου Στάφυλος, είδα μια ωραία εικόνα, βυζαντινής τεχνοτροπίας, αναρτημένη στον τοίχο, πάνω από τη θέση του γραφείου. Εξέφρασα το θαυμασμό μου για την εικόνα αυτή και ο υπάλληλος ευχαριστήθηκε που μου άρεσε.Μου είπε ότι είναι ο Εκατόνταρχος/ 


Το Ευαγγέλιο που αναγιγνώσκεται την τετάρτη Κυριακή του Ματθαίου γράφει: "Ελθόντι του Ιησού είς Καπερναούμ, προσήλθεν αυτώ Εκατόνταρχος, παρακαλών αυτόν και λέγων. Κύριε ο παις μου βέβληται εν τη οικία παραλαυτικός, δεινώς πως βασανιζόμενος. Και λέγει αυτώ ο Ιησούς. Εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν. Και αποκριθείς ο Εκατόνταρχος έφη. Κύριε, ουκ ειμι ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης. αλλά μόνον ειπέ λόγον, και ιαθήσεται ο παις μου. Και γαρ εγώ άνθρωπος ειμί υπό εξουσίαν, έχων εμαυτόν στρατιώτας, και λέγω τούτω, πορεύθητι και πορεύεται, και άλλω, έρχου και έρχεται. και τω δούλω μου , ποίησον τούτο , και ποιεί. Ακούσας δε ο Ιησούς, εθαύμασε , και είπε τοις ακολουθούσιν. Αμήν λέγω υμίν , ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον."(Ματθ. η΄, 5-13)
Θα σας πω μια ευχή, είπε ο υπάλληλος, να τη θυμάστε πάντα: Είναι η ευχή, "Να έχετε πάντα  τον Σίμωνα τον Κηρυναίο σας". Μετά από πολλά χρόνια αναρωτήθηκα, γιατί ο καλός αυτός άνθρωπος συνδύαζε τον Εκατόνταρχο με τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που εβάσταξε τον σταυρόν του Κυρίου. 'Ισως γιατί καθένα από τα δύο αυτά πρόσωπα, σήκωσε στους ώμους του τον σταυρό ενός άλλου. Για να εκτιμήσουμε το μεγαλείο αυτό της ψυχής των προσώπων αυτών, που ο υπάλληλος του ξενοδοχείου ,τους είχε και τους δυο μέσα στην καρδιά του, πρέπει να δούμε σε μας πόσο δύσκολο είναι να σηκώσουμε το δικό μας σταυρό.
moschoblog.blogspot.com

21.4.20

ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΑΝΑΚΤΟΥΜΕ

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου


ΑΝ ΔΕΝ
ΑΓΑΝΑΚΤΟΥΜΕ
ΜΕ ΤΟ ΑΔΙΚΟ


ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ
Μ' ΑΥΤΟΝ

ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ
ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΤΟΥ
ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
ΤΗ ΝΥΧΤΑ


ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΖΕΙ


ΕΝΩ ΠΕΤΑΞΕ
ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΤΟΥ.


ΑΣ ΦΕΞΕΙ,


ΛΕΕΙ Η ΠΑΡΟΙΜΙΑ,


ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ,
ΤΙΝΟΣ ΜΑΝΑ
ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ

16.4.20

Αχ,το σπιτάκι μας

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Το σπιτάκι μας κι αυτό είχε ψυχή! Κανείς δε λέει την πολυκατοικία «σπίτι» του. Άλλη είναι η αίσθηση του σπιτιού και άλλη της πολυκατοικίας ή του διαμερίσματος. Το σπίτι δεν είναι μόνο το μέρος όπου μένουμε, διαμένουμε ή κατοικούμε. Το σπίτι ,εκτός από απλή διαμονή, είναι ζωντανό αίσθημα , όπως το εκφράζει το τραγούδι του Θεοδωράκη η «Δραπετσώνα», που με εκφραστικά το αποδίδει ο Μπιθικώτσης: Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τους στίχους του:
Με αίμα χτισμένο κάθε πέτρα και καϋμός
Κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός.
Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ΄ τη δουλειά
Εγώ κι εκείνη όνειρα φιλιά.
Το ‘δερνε αέρας κι η βροχή
Μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά
Και γλυκαπαντοχή.
.Μπορεί κανείς να μένει οπουδήποτε σε διαμέρισμα, φυλακή, νοσοκομείο, χώρο της δουλειάς κ.ά. χωρίς αυτό να είναι «σπίτι» του. Το σπίτι συνδέεται με τους γονείς μας και τους άλλους δικούς μας, παππούδες, αδέρφια. με την στέγη, με την αυλή και με άλλα μοναδικά πράγματα ,παιδικά χρόνια, γείτονες κ.ά. Πιο κοντά σ’ αυτό που είναι το σπίτι είναι αυτό που λέμε «στέγη». Η πολυκατοικία ή το διαμέρισμα δεν είναι κάν η στέγη μας. Όπως δεν είναι σπίτι το ξενοδοχείο. Δεν υπάρχει πιο φριχτή αποξένωση απ΄το να ‘χει κανείς για σπίτι, το ξενοδοχείο. Είναι σαν να έχει σπίτι το δρόμο. Hotel my home! Αποξένωση και αλλοτρίωση. Ο Ξένος του Καμύ αρχίζει με τα λόγια «Σήμερα πέθανε η μητέρα μου». Η τελευταία επιθυμία της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου ήταν να μην πεθάνει στο νοσοκομείο. «Ανάγκασε» μου έλεγε με την ντοπιολαλιά της Δεσκάτης, που σημαίνει βιάσου. Περίμενε το ταξί, να την μεταφέρουμε στο σπίτι. Ακόμα κι ο θάνατος είναι είναι λιγότερο «ξένος» όταν συμβαίνει στο σπίτι!

15.4.20

Γνωμικά

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η Ορθοδοξία διώκεται ως μόνη αντίσταση στην θεληματική υποδούλωση.

Οι αιώνες που έρχονται θα είναι χριστιανικοί ή δεν θα υπάρξουν! Λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες εγεννήθη εις κεφαλήν γωνίας!

Η ανθρωπότητα καλείται να συνειδητοποιήσει τα ψεύτικα στηρίγματά της. Ουδείς δύναται θείναι θεμέλιον άλλον εκτός από το Χριστό!

Ο κυνικός φιλόσοφος Κράτης, πέταξε το θησαυρό του για να μη φοβάται μην τον κλέψουν και γιατί δεν ήθελε τους ανθρώπους πρόβατα

Ο πλούτος,επιδιώκει να γίνουν όλοι οι άνθρωποι "πρόβατά" ", εκτός από τον ίδιο!

Αν αναρωτηθούμε στο χειρότερο φόβο, αυτόν του θανάτου, τί ακριβώς φοβούμαστε, δεν μπορούμε να το ορίσουμε ακριβώς.

Δεν είναι όλοι φόβοι. Είναι και φοβίες. Οι φόβοι είναι από συγκεκριμένη αιτία. Οι φοβίες δεν ξέρουμε ακριβώς από τί είναι

Ρώτησαν έναν προορατικό γέροντα σε κάποιο μοναστήρι, τί θα κυριαρχεί τον αιώνα αυτόν κι απάντησε: ο φόβος

Αν έχουμε πίστη στο Χριστό ακόμα κι όταν φοβούμαστε μπορούμε να σκεφτούμε ήρεμα!

Η μάνα είναι το μόνο πρόσωπο στη γη που σε κάνει να πιστεύεις ότι ζει μόνο για σένα. Το ίδιο πιστεύεις για τον Ιησού Χριστό

«Δεν θέλω να μ' αγαπάς συμπτωματικά» είπε. «Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να αγαπήσουμε παρά μόνο αυτό που είναι αιώνιο». (Από τον 'Ηλίθιο" του Ντοστογιέφσκι).

Δοξάζω τω Θεώ σημαίνει «ευχαριστώ το Θεό» «ευγνωμονώ το Θεό»… και το σπουδαιότερο «βλέπω το Θεό».

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους θέλουμε να ζούμε. Ο σπουδαιότερος είναι, για να δοξάζουμε το Θεό!

Ο έχων τον Χριστόν δια της τηρήσεως των Εντολών του (Ρωμανίδης). Δεν έχουμε το Χριστό, αν δεν τηρούμε τις Εντολές του. "Εγγίζει μοι ο λαός ούτοςτω στόματι αυτών και τοις χείλεσί με τιμά, ,η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ' εμού. μάτην σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων. (Ματθ.ιε΄, 8-9)

Η τεχνική εξέλιξη αντί να κάνει πιο εύκολη τη ζωή, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, την κάνει ακόμα πιο δύσκολη. Θα επιστρέψει η ανθρωπότητα στο δουλοπαροικιακό τρόπο εργασίας;

Σε ποιούς περιήλθε ως επί το πλείστον η τεχνική εξέλιξη;

Για την πολιτική του επεκτατισμού: πρέπει να φύγουν τα ήμερα για να έρθουν τα άγρια.

Δεν περιμένουμε χαρά από αυτόν που δεν χαίρεται ο ίδιος με αυτό που κάνει ούτε θεραπεία από αυτόν που δεν θεραπεύει τον εαυτό του. Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε να μην γράφουν οι άρρωστοι. Δεν έγραφαν ποτέ κάτι, αν δεν το είχαν βιώσει οι ίδιοι.

Μπορεί να υπάρχουν του κόσμου τα αγαθά κι ο κόσμος να πεθαίνει της πείνας επειδή οι τράπεζες δεν δανείζουν χρήματα. Το εκδοτικό προνόμιο ανήκει στο κράτος

Υπάρχει κάτι χειρότερο από την έλλειψη επαφής με τους άλλους; Όταν δεν έχουμε επαφή με το Θεό και με τον εαυτό μας!

Η χάρη τρέχει και δοξάζεται. Όταν ο διάβολος συγκεντρώνει τους λογισμούς στην καρδιά, η χάρη κολλάει στον εγκέφαλο.

Ανησυχητικό σημάδι, άλλα θέλουμε, άλλα λέμε, άλλα σκεφτόμαστε, άλλοι είμαστε το πρωί, άλλοι το βράδυ, σκέτη σχιζοφρένεια! Ευτυχώς η νέα τάξη πρόβλεψε την τηλεφωνική ψυχολογική υποστήριξη!


Απομόνωση, καχυποψία, μοναξιά, θλίψη, φόβος του θανάτου, απελπισία, όλο το οπλοστάσιο του διαβόλου σ' ένα μονάχα ιό!

Χάρις στο φόβο του ιού που σκεπάζει όλη τη γη, γνωρίζουμε τι σημαίνει άγνοια του εαυτού και απουσία της αγάπης.

"Αγρυπνείτε δεόμενοι εν παντί" ‘η εμετοφαγία του ασυνειδήτου.

Ο Εχθρός δεν ξέρει τί σκεφτόμαστε. Ξέρει μόνο ό,τι του δείχνουμε

Η ελίτ του πλούτου επιδιώκει να μειώσει με διαφόρους τρόπους τον πληθυσμό της Γης. Δήθεν η γη δεν μπορεί δήθεν να θρέψει τον πληθυσμό της. Όχι για την πλεονεξία του πλούτου.

Η ελίτ του πλούτου υποφέρει από τον ενδόμυχο φόβο της του υπερπληθυσμού.

Με τη δύναμη του Θεού, θα φυλάξουμε τη μορφή μας, για την αγάπη που δε ζητεί τα εαυτής!


Ο εν οίκω αναγκαστικός εγκλεισμός ως άσκηση γίνεται εκούσιος και λιγότερο ενοχλητικός, Αν με ρωτήσεις τί κάνω κλεισμένος μέσα όλη τη μέρα, θα σου πω, κάνω άσκηση στην ταπείνωση.

14.4.20

Σκέψεις περί κρίσεων και επιδημιών

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Υπάρχουν άραγε ωφελημένοι από τις κρίσεις και τις επιδημίες; Κι αν όντως υπάρχουν ποιοι είναι «ωφελημένοι» και με ποιο «όφελος», στην περίπτωση που οι κρίσεις κι οι επιδημίες είναι «τεχνητές»;
Αλλά ποιος θα μπορούσε να προκαλέσει τις παγκόσμιες κρίσεις και επιδημίες, αν δεν είχε την απαιτούμενη δύναμη και τα όργανα σε όλα τα μέρη της γης;
Αν οι σκέψεις αυτές δεν είναι υποθέσεις και ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα πρέπει να διαπιστωθεί με στοιχεία, ποιος διαθέτει αυτή τη δύναμη και την οργάνωση να προκαλεί παγκόσμιες κρίσεις και επιδημίες και για ποιο σκοπό τις προκαλεί, ποιο είναι δηλαδή το όφελος.
Εικασίες μπορούν να γίνουν αλλά όχι και απόδειξη. Μια εικασία με βάση το φανερό αποτέλεσμα των κρίσεων και των επιδημιών, είναι τα αιτήματα των λαών από τους άρχοντες. Οι λαοί μετά τις κρίσεις και τις επιδημίες περιορίζονται στην επιβίωση με τα ψίχουλα. Δεν έχουν πια το σθένος να ζητήσουν περισσότερα ή να ζητήσουν από τους άρχοντες να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους και τις παραλείψεις του. Οι λαοί βάζουν νερό στο κρασί τους και συμβιβάζονται, γίνονται ολιγαρκείς και τους φτάνει μια μικρή αίσθηση ασφάλειας, στο εσώτατο άγχος της επιβίωσης.
Ότι ο επιδιωκόμενος σκοπός των τεχνητών κρίσεων και επιδημιών είναι να «χαμηλώσουν τα γράδα των λαών», αυτό φαίνεται απ΄ τη βιασύνη των αρχόντων να αλλάξει ο κόσμος, αντί να αλλάξουν οι ίδιοι, επί το φιλανθρωπέστερο,
Ο κόσμος συνήθως «αλλάζει», μετά τις τεχνητές κρίσεις και επιδημίες! Οι λαοί περιορίζουν τα αιτήματά τους και δέχονται παθητικά το διωγμό του πνεύματος και τον εξευτελισμό των γέρων.
Εμείς όμως έχουμε την ελπίδα στο Χριστό. Ο Θεός που έπλασε τον άνθρωπο να θυμάται, τον έπλασε και να ξεχνάει. Ο λαός μας που ξεχνάει γρήγορα, θα ξεχάσει και το φόβο των κρίσεων και των επιδημιών και θα ζητήσει τη θεία χάρη και την ενεργητικότητα, για να θεραπεύσει τα τραύματά του και να επιδοθεί στα έργα της ειρήνης και της δικαιοσύνης!




12.4.20

Επίκληση του ονόματος του Θεού

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Όταν επικαλούμαστε το όνομα ενός προσώπου ή πράγματος ή καταστάσεως σημαίνει ότι ενεργούμε «εν ονόματί» του, για χάρη του ή με το κύρος του και την εξουσία του. Παράδειγμα τα όργανα του κράτους όταν εκτελούν τις διοικητικές πράξεις, επικαλούνται το νόμο, εν ονόματι του νόμου εκτελείται κάθε διοικητική πράξη ή δικαστική απόφαση.Γενικά η επίκληση σημαίνει ότι τίποτε δε γίνεται χωρίς νόημα, χωρίς κάποιο πνευματικό περιεχόμενο .Όταν επικαλούμαστε το όνομα του Θεού, ομολογούμε ότι τίποτε δε γίνεται χωρίς το Θεό. Στη θλίψη μου θα σε επικαλεστώ, λέει στο Θεό ο Δαβίδ, διότι είσαι πολυέλεος σ’ αυτούς που σε επικαλούνται. Ο Θεός με το στόμα του Δαβίδ λέει γι’ αυτούς που δεν επικαλούνται το Θεό, ότι «πορεύονται εν τοις επιτηδεύμασιν αυτών», δηλαδή παθαίνουν αυτά που μελετούν για τους άλλους. Ο Δαβίδ παρακαλεί το Θεό να του δίνει δύναμη για να τον επικαλείται. «Ου μη αποστώμεν από σου, ζωώσεις υμάς, και το όνομά σου επικαλεσόμεθα, κύριε ο Θεός των δυνάμεων,»

11.4.20

Η αντίφαση του αθεϊσμού

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η αντίφαση του αθεϊσμού είναι ότι πολεμάει το Θεό ενώ δεν δέχεται ότι υπάρχει. Ο αθεϊσμός αυτό-παγιδεύται σ’ αυτή του την αντίφαση. Στη σύγκρουση των ιδεών επικρατεί η ιδέα που είναι ηθικά ανώτερη. Με την εχθρότητα όμως και τους διωγμούς δεν πείθεται  κανείς, ότι η ιδέα του αθεϊσμού είναι καλύτερη από την ιδέα της πίστης.
Στο βιβλίο «το λυκόφως του αθεϊσμού» του Άλιστερ ΜακΓκράθ, διαβάζουμε τα εξής: «Ο αθεϊσμός αναδύεται κυρίως εκεί που αναπτύσσεται η βαθιά συναίσθηση ότι οι θρησκευτικές ιδέες και αξίες είναι, αν μη τι άλλο, κατώτερες και δυνάμει ασύμπτωτες με τα καλύτερα ηθικά κριτήρια και ιδεώδη του ανθρώπινου πολιτισμού.» Είναι αυτή η βαθιά συναίσθηση αυτών που γνώρισαν τον αθεϊσμό;
Όταν έπαψαν οι διώξεις των πιστών στα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού, πολύ πιθανόν οι ηγέτες των κομμουνιστικών κρατών να διαπίστωσαν κάποτε, ύστερα από πολλά χρόνια, ότι καταδιώκουν τους καλύτερους πολίτες τους!

10.4.20

Επικίνδυνα πάθη

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Κάποιος βασανιζόταν από τα πάθη του, ξενυχτούσε παίζοντας χαρτιά, σπαταλούσε τα χρήματά του, ο γάμος του εξαιτίας της ακατάστατης ζωής του και του βίαιου χαρακτήρα του, κινδύνευε να διαλυθεί κ.ά. και για πολλά χρόνια και παρά τις προσπάθειές του, δεν μπορούσε να ελευθερωθεί από αυτά και να βάλει μια τάξη στη ζωή του. Ώσπου κάποια στιγμή τα πάθη του τον άφησαν από μόνα τους , δίχως να καταλάβει πως έγινε αυτό και έκτοτε απολάμβανε την ελευθερία του και την ησυχία του.
Πέρασε αρκετός καιρός που ένιωθε σαν να ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Άκουγε τους άλλους που δεν μπορούσαν να απελευθερωθούν από τα πάθη τους , και απορούσε. Πρόσεχε, του είπε, ο πνευματικός, όταν πήγε κάποτε να εξομολογηθεί. Τα πάθη επιστρέφουν πάλι.
Ο άνθρωπος δεν ήξερε ότι με το να μη δείχνει κατανόηση για τους άλλους, ακολουθεί επικίνδυνο δρόμο. Ξεχνώντας να ευχαριστήσουμε το Θεό και να είμαστε ευγνώμονες που μας ελευθέρωσε από αυτά που μας βασάνιζαν, κινδυνεύουμε να τα πάθουμε ξανά.

9.4.20

Το σώμα και το πνεύμα

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Πολλοί στο άκουσμα της λέξης «πνεύμα», . δεν αντιλαμβάνονται τι χρειάζεται αυτό το πράγμα στη ζωή τους, εκτός απ΄ το να ξεχωρίζουν μερικοί δήθεν μορφωμένοι , οι λεγόμενοι «πνευματικοί», από τους άλλους. Όταν ακούνε ότι «το σώμα διώκει το πνεύμα» δεν γνωρίζουν πώς γίνεται αυτό και δεν τους ενδιαφέρει. Αν όμως γνώριζαν ότι το πνεύμα είναι «ειρήνη και δικαιοσύνη και πνευματική χαρά» θα είχαν διαφορετική άποψη για το πνεύμα και για το σώμα. Αν άκουγαν τα λόγια του Κυρίου ότι ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί, αλλά και με κάθε λόγο εκπορευόμενο από το στόμα του Θεού και συνειδητοποιούσαν τι σημαίνουν, θα άλλαζαν γνώμη για το πνεύμα. Αν γνώριζαν ότι όταν διώκεται το πνεύμα, ο κόσμος γίνεται ζούγκλα, όπου επικρατεί ο νόμος του ισχυροτέρου.
Σε πολλά σημεία το Ευαγγέλιο διακρίνει τη νοοτροπία του ανθρώπου ο οποίος ταυτίζει τον εαυτό του με το σώμα, από τον αληθινά δίκαιο άνθρωπο. Ενδεικτικά παραθέτουμε τα λόγια του Κυρίου προς τους Φαρισαίους που ήταν φιλάργυροι και τον χλεύαζαν: «υμείς έστε οι δικαιούντες εαυτούς ενώπιον των ανθρώπων. Ο δε Θεός γινώσκει τας καρδίας υμών. Ότι το εν ανθρώποις υψηλόν βδέλυγμα ενώπιον του Θεού.».
Παράδειγμα ισχύος του νόμου του ισχυροτέρου στο επίπεδο των κρατών είναι ο συνεχής εξοπλισμός των πλουσίων με νέα φονικότερα όπλα, ο ανταγωνισμός των πολυεθνικών εταιρειών για την επίτευξη ολοένα και μεγαλυτέρων κερδών και η ανισότητα στην κατανομή των αγαθών .
Στην Αμερική το 30 με την ύφεση, υπήρχε υπερεπάρκεια αγαθών, αλλά ο κόσμος υπέφερε γιατί οι τράπεζες δεν χορηγούσαν δάνεια και δεν υπήρχε χρήμα στην αγορά.
Στην Ελλάδα στην Κατοχή με τα πληθωριστικά χρήματα και την αρπαγή του χρυσού από τον κατακτητή, πέθαινε ο κόσμος, ενώ η Ελλάδα μπορούσε να θρέψει τον πληθυσμό της, με τις θάλασσές της και την αλιεία της..
Το σώμα διώκει το πνεύμα και αυτός είναι ο λόγος που δεν υπάρχει δικαιοσύνη και ειρήνη στον κόσμο. Κρίμα που οι άρχοντες δεν ακούν το λόγο του Θεού και δεν τους ενδιαφέρει να ακούγεται παντού, ιδίως στους νέους. Κρίμα που δεν γνωρίζουν ότι μαζί με την υλική ευημερία που υπόσχονται στους πολίτες πρέπει να ενδιαφέρονται και για την πνευματική ευημερία του λαού!

8.4.20

Το παιχνίδι της φιλίας

΄Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Σκοπός

Τα παιδιά θα συνειδητοποιήσουν με το παιγνίδι, ότι είναι ωραίο να νιώθεις πως ο κόσμος έχει τη διάθεση να είναι φίλος και να ζει ανάμεσα σε φίλους. Πολλοί πιστεύουν πως η φιλία είναι πιο δυνατή κι από τον έρωτα. Αλλά πώς γινόμαστε φίλοι; Στην αρχή βέβαια έχουμε την διάθεση να είμαστε φίλοι. Οι αρχαίοι θεωρούσαν δοκίμιο της φιλίας την πίστη. Αν δεν έχουμε εμπιστοσύνη οι φίλοι ο ένας στον άλλο, δεν έχουμε φιλία.

Όλοι τους πίστευαν σε κάτι μεγαλύτερο από την βιολογική επιβίωση

Αξίζει να διαβάσει κανείς αυτόν τον καιρό τα έργα των συγγραφέων που επέζησαν στις απάνθρωπες συνθήκες του εγκλεισμού τους στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Όλοι τους αποδίδουν το ότι επέζησαν στο ενδιαφέρον τους να κρατήσουν το πνεύμα τους ελεύθερο και στο να πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από την βιολογική επιβίωση. Και βέβαια αξίζει να διαβάζει κανείς κάθε μέρα το Ευαγγέλιο. το Ευαγγέλιο εξυμνεί τη φιλία! Ο Κύριος αποκαλούσε τους μαθητές Του φίλους.

(Από το υπό έκδοση βιβλίο μου "Ιδέες για παιδικά θεατρικά παιγνίδια")




2.4.20

"Δύναμις"

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
(Απόσπασμα)
Το πνεύμα υφίσταται στις μέρες μας. φοβερό διωγμό Το αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει όλος ο κόσμος, είναι ζωντανή απόδειξη ότι το πνεύμα που μας εμψυχώνει και μας δίνει τη δύναμη να αγωνιζόμαστε για τον εαυτό μας και για τους άλλους , διώκεται. Το πνεύμα δεν είναι ορατό. Δεν καταφεύγει στα βουνά ή στην έρημο. Το πνεύμα είναι μέσα στον άνθρωπο. Νιώθουμε ότι ο εχθρός επιβουλεύεται την ίδια την ύπαρξή μας. Είναι εχθρός που απειλεί να μας εξοντώσει. Η καλύτερη ευχή για τον εαυτό μας και για τους άλλους είναι τώρα, η ευχή για τη δύναμη. Χρειαζόμαστε τη δύναμη όχι μόνο για την φυσική μας αντοχή στις αρρώστιες, αλλά και για την πνευματική μας υπόσταση. Δύναμη στην αγάπη, στην πίστη, στην ελπίδα, στο ωραίο και στο αληθινό. Η κατάσταση μοιάζει με τη ζωή σε καταφύγιο την εποχή του πολέμου.
Ο πανικός πλήττει τα πνευματικά μας θεμέλια και μας οδηγεί στην παραίτηση. Ξαναζούμε το φόβο που ένιωσαν οι πρωτόπλαστοι στην πτώση τους, που κρύφτηκαν απ΄ το Θεό. Το φόβο αυτόν της πτώσης του ανθρώπου νιώθουμε, όταν χάνουμε το ηθικό μας.
Στην πτώση του ο άνθρωπος κρύβεται. Κανείς δεν βγαίνει να καυχηθεί για τις πράξεις του που τον ντροπιάζουν και τον εξευτελίζουν. Κι ο πιο πωρωμένος ψυχικά κρύβεται. Γνωρίζει ότι η ύπαρξή του είναι οντότητα πνευματική. Να περισώσει το πνεύμα του είναι αυτό που μένει όταν όλα χάνονται. Η συναίσθηση του πνεύματος δίνει τη δύναμη να σταθεί ο άνθρωπος ακόμα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα χωρίς να λυγίσει. Δύναμη στο πνεύμα μας χρειαζόμαστε τις στιγμές του φόβου.
moschoblog.blogspot.com

30.3.20

Τέσσερα Πρόσωπα Δυτικά

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Η κεντρική ιδέα της ταινίας "Four Faces West" με τον Joel Mc Crea και την Frances Dee, είναι η αγάπη που μπορεί να μετατρέψει έναν ληστή σε φιλάνθρωπο. Ο ήρωας της ταινίας ληστεύει μια τράπεζα "για μια καλύτερη ζωή". Κρύβοντας όμως τα κλοπιμαία στην έρημο, τον δαγκώνει ένας κροταλίας και η ηρωίδα, που είναι μια νεαρή και όμορφη γιατρός, περιποιείται την πληγή. Η ομορφιά της , η καλοσύνη και η  ευγένεια με την οποία το κάνει , μαζί με τη θεραπεία της πληγής, θεραπεύει και την ψυχή του.
Οι δυο νέοι είναι τόσο πειστικοί στην αγάπη τους, που νομίζεις ότι αγαπιούνται και στη ζωή. Όντως αγαπιούνται και στη ζωή και γίνονται ένα αγαπημένο ζευγάρι, μεχρι το θάνατό τους.
Από τίς τέσσερις μορφές της ταινίας, δύο είναι ο Joel και η Frances..Τρίτη είναι η μορφή του φίλου του Joel. Ας σημειωθεί ότι μαζί με την αλλαγή του ήρωα της ταινίας, χάρις στην αγάπη, αλλάζουν και οι γύρω του, ακόμα και οι διώκτες του γίνονται φίλοι του.
Αν και είδα την ταινία δύο φορές, και θα τη δώ και σήμερα τρίτη φορά , δεν μπόρεσα να δω ποιά είναι η τέταρτη μορφή. Νά 'ναι άραγε η προσωποποίηση της αγάπης; Μάλλον είναι ο σερίφης, το τέταρτο πρόσωπο.  Τα Τέσσερα πρόσωπα στη Δύση, είναι ένα ενδιαφέρον, καλογυρισμένο γουέστερν. Αξίζει να το δείτε, έστω και χωρίς ελληνικούς υποτίτλους!

moschoblog.blogspot.com


28.3.20

Ορθοδοξία και σατανισμός

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Δυο δυνάμεις συγκρούονται, σε δύο μέτωπα, στο πνευματικό και στο υλιστικό. Στο πνευματικό νικάει η ορθοδοξία και στο υλιστικό ο σατανισμός. Πάρε παράδειγμα για τη δύναμη της Ορθοδοξίας την αγάπη, που δε ζητεί τα εαυτής. Η δύναμή της δεν έχει όρια. Ο σατανισμός μοιάζει με χαλασμένο θερμοστάτη. Όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία του τόσο πλησιάζει να αυτοεκραγεί. Η απεραντοσύνη και η αιωνιότητα είναι εχθροί του.
moschoblog.blogspot.com

25.3.20

Νυκτομαχία

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Δε σου φαίνεται πως όλη αυτή η περιπέτεια μοιάζει με νυχτομαχία; Σαν μια μάχη με αόρατο εχθρο; Σαν να δίνουμε γροθιες στον αέρα. Δεν ξέρεις ποιός είναι ο εχθρός και πού βρίσκεται. Νομίζεις ότι είναι έξω, αλλά δεν είναι. Θα προστατεύαμε τον εαυτό μας. Αλλά ο εχθρός είναι μέσα μας. Ο εξωτερικός εχθρός δεν θά 'ξερε πού ακριβώς πονάμε, πού είμαστε ευάλωτοι. Θα φυλαγόμαστε από τις επιθέσεις του.

Πρέπει να φυλάξουμε δυνατό το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Το ανοσοποιητικό δεν είναι κάποιο όργανο του σώματός μας. Είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος που είναι δώρο του Θεού στον κάθε άνθρωπο. Όταν φύγει η χάρη, φεύγει κι η ζωή.

Διαβάζω στο Ευαγγέλιο του Λουκά μια περικοπή που μοιάζει με παραβολή, η οποία μιλάει για τη χάρη του Θεού στον άνθρωπο. ΈΤσι τουλάχιστον τη βλέπω εγώ. Παραθέτω την περικοπή αυτή: "Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς. Προσέχετε από των ανθρώπων. επιβαλούσι γαρ εφ' υμάς τας χείρας αυτών και διώξουσι, πααδιδόντες ες συναγωγάς και φυλακάς, αγομένους επί βασιλείς και ηγεμόνας, ένεκεν του ονόματός μου. Αποβήσεται δε υμίν εις μαρτύριον. Θέσθε ουν τας καρδίας υμών, μη προμελετάν απολογηθήναι. εγώ γαρ δώσω υμiν στόμα και σοφίαν, η ου δυνήσονται ανειπειν, ουδέ αντιστήναι πάντες οι αντικείμενοι υμίν (...) και θριξ εκ της κεφαλής υμών ου μη απόληται. Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών."

Θεωρω ότι η περικοπή αυτή από το Ευαγγέλιο του Λουκά, σημαίνει να έχουμε την ελπίδα μας στο Χριστό. Αυτός θα μας δώσει "στόμα και σοφίαν", δηλαδή "λόγον ζωής" που δεν θα δυνηθούν οι "αντικείμενοι" να μας βλάψουν. Ούτε μια τρίχα της κεφαλής μας δεν θα χαθεί."

moschoblog.blogspot.com


23.3.20

Νοερά προσευχή

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Στην Εκκλησία πηγαίνω όχι για να σκεφτώ το πρόβλημά μου, αλλά για να ηρεμήσω από αυτό. Ο εγκέφαλος λειτουργεί, όπως η μνήμη. Πρέπει να μην πιέζεις. τον εγκέφαλο. Το ίδιο όπως γίνεται με τη μνήμη. Όσο την πιέζουμε τόσο αδυνατεί να θυμηθεί. Όταν λέμε θα προσευχηθούμε για κάτι, δε σημαίνει θα σκεφτούμε επάνω σ' αυτό που μας απασχολεί. Οι λογισμοί είναι εμπόδιο, το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσευχή. Το μεγαλύτερο εμπόδιο. Οι λογισμοί είναι για τον εγκέφαλο και η χάρη είναι της καρδιάς. Αν βάλουμε τους λογισμούς στην καρδιά, θα μας εγκαταλείψει η χάρη. Θα μεταβάλουμε την καρδιά σε σπήλαιο ληστών. Η καρδιά είναι οίκος προσευχής. Δεν είναι οίκος εμπορίου. Π.χ. στην νοερά προσευχή για την Ελλάδα, ή για κάποιον δικό μας δεν κολλάμε στα λόγια της νοεράς προσευχής και το όνομα του δικού μας ή το όνομα της Ελλάδας. Όταν προσευχόμαστε για τον εαυτό μας, προσευχόμαστε και για τους δικούς μας και για την Ελλάδα και για όποιον έχουμε ή για ό,τι έχουμε στο νου μας.
moschoblog.blogspot.com

22.3.20

Γράφοντας

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Το γράφειν για μένα είναι καθημερινή τροφή. Γράφω σαν προσευχή. Σήμερα θέλησα να γράψω για την προσευχή. Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω για την προσευχή του ονόματος του Ιησού, για το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλό, ότι είναι χάρισμα όπως και η θέληση για τη ζωή είναι έμφυτο χάρισμα, δεν την δημιουργήσαμε εμείς. Έπειτα όμως έκανα άλλες σκέψεις. Δεύτερες σκέψεις κρείσσονες. Δεν είναι καλύτερα, αντί να γράφω για την ΄προσευχή, να προσεύχομαι; Βέβαια το γράψιμό μου δεν είναι γιατί γνωρίζω αυτά τα πράγματα που γράφω. Το γράψιμό μου είναι μια διαρκής αναζήτηση. Γι' αυτό τολμώ να γράφω και το ενδιαφέρον μου αυτό για το γράψιμο διαρκεί σε όλη μου τη ζωή.
Με την αναζήτηση αυτή ξεκίνησα από την νεαρή μου ηλικία να διαβάζω και να γράφω αναζητώντας την αληθινή ερμηνεία των Γραφών. Βέβαια τα γραφόμενα αυτά πόρρω απέχουν από την γνώση της θεολογίας και από τον φιλοσοφικό στοχασμό
Ο Κύριος αποστόμωσε τους Σαδδουκαίους που δεν πίστευαν στην ανάσταση εκ νεκρών, ότι πλανώνται μη γνωρίζοντες τις Γραφές ούτε τη δύναμη του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι είναι καθήκον του πιστού να ερευνά τις Γραφές υπό την καθοδήγηση της Εκκλησίας, η οποία κατέχει την αληθινή ερμηνεία τους.
moschoblog.blogspot.com

21.3.20

Ζωή ως άσκηση

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Άσκηση δεν είναι απλώς η κατεργασία κάποιου πράγματος. Το ρήμα ασκώ, από τα αρχαία χρόνια σημαινει ότι κατεργάζομαι κάτι με τέχνη. Ζωή ως άσκηση είναι ζωή ως τέχνη, δηλαδή ζωή με ωραιότητα. Αποφεύγοντας τα άκρα, την υπερβολή. Η υπερβολή στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι αμαρτία. Ζωή με ωραιότητα είναι ζωή με μέτρο, με σεβασμό στις αρετές της ζωής. Όχι άμμετρα και άρρυθμα. Όχι όπως βλέπουμε την «άσκηση» στους «ασκητές των Ινδιών» που εξαντλούν το σώμα τους . Όχι ξεχαρβάλωμα του σώματος με την υπερβολή. Αυτό δεν είναι άσκηση του σώματος είναι μίσος του σώματος, σαν να είναι εχθρός. Στην Ορθόδοξη Παράδοση, δεν είναι εχθρός το σώμα μας, αλλά το διεφθαρμένο φρόνημα. Δεν πολεμάμε με το σώμα, αλλά με τα πάθη.
Ο Αντρέϊ Ταρκόφσκι τιτλοφορεί το βιβλίο της αυτοβιογραφίας του «Σμιλεύοντας το χρόνο». Ο Ταρκόφσκι μιλώντας για τη ζωή του λέει, πως «σμιλεύει τη ζωή του , όπς ο γλύπτης σμιλεύει το μάρμαρο. Είναι δηλαδή ο πνευματικός δημιουργός της ζωής του, όπως ένας γλύπτης είναι ο πνευματικός δημιουργός του γλυπτού του, με σεβασμό στις αρετές της ζωής και της τέχνης και με αγάπη για την ωραιότητα. Στην Ορθοδοξία θεωρούμε απαράδεκτο , όταν κάτι δεν είναι ωραίο. Ωραίοι είναι οι ναοί, ωραία είναι η αγιογράφηση, ωραία είναι η ψαλμωδία, ώραίο είναι οι ύμνοι. Με ωραιότητα και με ρυθμό είναι γραμμένα ακόμα και τα πεζά κείμενα των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας.
Ασκώ λοιπόν σημαίνει κάνω κάτι με προσοχή να είναι ωραίο, αποφεύγοντας την κατάχρηση, να είναι εύρρυθμο, αρμονικό. Δεν είναι κάθε τι άσκηση και καθένας ασκητής. Ασκητής είναι αυτός που είναι στολισμένος με αρετές . Το αντίθετο της ζωής ως άσκηση είναι η ζωή χωρίς συγκατάθεση της ψυχής, δηλαδή χωρίς πίστη, αλλά καταναγκαστικά, σαν να είναι ζωή σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως των ολοκληρωτικών συστημάτων (κομμουνισμός, ναζισμός κ.ά.)
Ζωή ως άσκηση είναι το ζωηφόρο μήνυμα της δύσκολης εποχής που ζούμε. Ζούμε όπως οι στα χρόνια του Χριστού οι Μαθητές του που έκραζαν , «Κύριε, σώσον ημάς απολλύμεθα», Κύριε σώσε μας, χανόμαστε. Το Ευαγγέλιο που διαβάζεται στην Εκκλησία την Πέμπτη της β΄εβδομάδος αναφέρεται στο φόβο, για την επιβίωση. «Κύριε , σώσον ημάς, απολλύμεθα. Και λέγει αυτοίς. Τι δειλοί εστε, ολιγόπιστοι;»
Η ζωή ως άσκηση σημαίνει ζωή με θεμέλιο τον Ιησού Χριστό. «Ουδείς δύναται θείναι θεμέλιον άλλον ειμή τον κείμενον, ός έστι Ιησούς Χριστός…»
Τώρα μετά το θάνατο και την Ανάσταση του Κυρίου μπορούμε να ακούσουμε το Χριστό που μας καλεί να πάμε κοντά Του, για να μας αναπαύσει από το άγχος και τη δειλία για την επιβίωση. Τώρα μπορούμε να νιώσουμε μέσα μας όλοι όσοι πιστεύουμε στο Χριστό, τη φωνή που κράζει το Θεό «πατέρα».
moschoblog.blogspot.com

20.3.20

Πίστη είναι συγκατάθεση της ψυχής

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου


«Πίστις δε εστιν η εθελούσιος ψυχής συγκατάθεσις» (Μέγας Αντώνιος).
Υπάρχει μια παραβολή στο Ευαγγέλιο , για την πίστη και την απιστία, που την είπε ο Ιησούς στους Μαθητές του. Η παραβολή της άκαρπης συκής: «Συκήν είχε τις εν τω αμπελώνι αυτού, πεφυτευμένην. Και ήλθεν ζητών καρπόν εν αυτή και ουχ εύρεν. Είπε δε προς τον αμπελουργόν.Ιδού τρία έτη έρχομαι, ζητών καρπόν και ουχ ευρίσκω. Έκκοψον αυτήν. Ίνα τι και την γην καταργή; Ο δε αποκριθείς λέγει αυτώ. Κύριε, άφες αυτήν και τούτο το έτος, έως ότου σκάψω περί αυτήν και βάλω κοπρίαν. Καν μεν ποιήση καρπόν. Ει δε μήγε, εις το μέλλον εκκόψεις αυτήν.» (Λουκ.ιγ΄,1-9)
Η παραβολή σημαίνει πως η πίστη είναι χάρισμα, όπως μία συκή στο αμπέλι και πως είναι χάρισμα για να κάνει καρπούς. Δεν είναι στο αμπέλι για να πιάνει τον τόπο και για να αναγκάζει και τη γη να μένει άκαρπη. Σημαίνει πως κι ο άνθρωπος υπάρχει για να κάνει καρπούς πίστεως αλλιώς θα ζημιωθεί αυτός που εμμένει στην αδράνειά του. Σαν την άκαρπη συκή στο αμπέλι , που την περιμένει ο κύριος του αμπελιού, ένα δύο και τρία και τέσσερα χρόνια να κάνει καρπούς αλλά αυτή εμμένει στην ακαρπία της και φυσικά στο τέλος την κόβει. Η παραβολή σημαίνει πως κανείς δεν ωφελήθηκε από την εμμονή στην απιστία του. Σημαίνει επίσης πως η πίστη είναι θέληση και πως αυτός που δεν πιστεύει, δε θέλει να πιστεύει. ‘Εχει το χάρισμα της πίστης, αλλά δεν το ενεργεί.
Η πίστη δεν είναι αναγκαστική. Δεν μπορεί κανείς να υποχρεώσει κάποιον να πιστεύει ή να μην πιστεύει. Με τη θέλησή του πιστεύει κανείς ή δεν πιστεύει.«Πίστις εστίν ενδιάθετον αγαθόν.» (Όσ. Θεοδώρου, Κεφάλαια Ψυχοφελή, Φιλοκαλία Α’,307,κα΄).
moschoblog.blogspot.com

19.3.20

Δόξα σοι, Κύριε

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
  
Δοξάζουμε  το Θεό που είμαστε ακόμα ζωντανοί. Ευγνωμονούμε το Θεό και τον ευχαριστούμε γιατί  μετέχουμε στην αγρύπνια του Ιησού, στην Γεσθημανή. Αυτοί που δεν βλέπουν το φως του Χριστού και δε δοξάζουν το Θεό, είτε έχουν  άρρωστα τα μάτια τους είτε τα κλείνουν για να μη δούν. Αυτοί είναι σαν να κοιμούνται. Είναι ως προς την αιώνια ζωή, τη ζωή που μένει, «νεκροί».

Αν τα έθνη ενδιαφέρονταν και για  τον πνευματικό ιό, το πρώτο πράγμα που θα έκαναν ήταν η πνευματική αγρύπνια, να καταργήσουν την πλεονεξία τους, την υπερηφάνειά τους και να συνάψουν διαρκή ειρήνη και γενικό αφοπλισμό. Θα εφάρμοζαν την Διδασκαλία του Χριστού σε όλη τη γη και τα επεκτατικά έθνη θα μετανοούσαν και θά  ‘νιωθαν ντροπή, για όσα έκαναν μέχρι τώρα.

Αλλά τα έθνη στην πλεονεξία τους και στην υπερηφάνειά τους είναι πνευματικά άκαρπα. Δεν υπάρχει κτίσις αφανής ενώπιον του Θεού. Τα πάντα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα στους οφθαλμούς του Θεού και σ’ Αυτόν θα λογοδοτήσουμε.

Αυτοί που αποκτούν κάποια ψευδο-μόρφωση νομίζουν ότι η οργή και η τιμωρία δεν ταιριάζει στο Θεό. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η «οργή» και η δίκαιη τιμωρία του Θεού  είναι ανθρωποπαθείς εκφράσεις. Δεν απομακρύνεται ο Θεός από μας. Εμείς θεωρούμε τη δική μας απομάκρυνση εξαιτίας των αμαρτιών μας, ως απομάκρυνση του Θεού.

moschoblog.blogspot.com

 

 

 

18.3.20

'Ανθιση

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

«και εκόπασεν ο άνεμος, και εγένετο γαλήνη μεγάλη. Και είπεν αυτοίς. Τι δειλοί εστε ούτω. Πώς ουκ έχετε πίστιν;» (Μαρκ.δ΄,39-40)

Κάθε άνθρωπος έχει το χάρισμά του, κάποια κλίση, κάποιο ταλέντο, κάτι που του αρέσει να κάνει, το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος,. Για όλους και για όλα τα χαρίσματα υπάρχει χώρος, για να καλλιεργήσει ο καθένας αυτό που αγαπάει.
Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα. Μπορεί το χάρισμά του να ΄ναι αδύνατο, απραγματοποίητο υπό τις παρούσες συνθήκες. Σημασία έχει ότι ελπίζει στο χάρισμά του.
Στην κινηματογραφική ταινία του Αντρέϊ Ταρκόφσκι, ο πατέρας και ο γιος ποτίζουν μαζί ένα ξεραμένο δέντρο, με την ελπίδα ότι θα ανθίσει. Το δέντρο τους είναι ξεραμένο, αλλά η ελπίδα τους μένει ζωντανή, για να τους συγκεντρώνει κάθε μέρα στη ρίζα του. Το ξεραμένο δέντρο είναι βέβαιο πως δεν θα ανθίσει , αν το βλέπουμε από την εξωτερική πλευρά των πραγμάτων. Είναι όμως και η εσωτερική πλευρά των πραγμάτων, είναι αυτό που νιώθουν πατέρας και γιος διατηρώντας κοινές ελπίδες. Από την πλευρά αυτή άνθιση είναι τα αισθήματα που νιώθουν κάθε φορά που ποτίζουν το δέντρο που τους ενώνει.
Στο βιβλίο της Γενέσεως διαβάζουμε, πως η ανθρωπότητα άρχισε να προσεύχεται και να ζητεί τη βοήθεια του Θεού, με τον Ενως, τον υιό του Σήθ, υιού του Αδάμ και της Εύας. Ο Ενώς ήλπισε να τον βοηθήσει ο Θεός και επικαλέστηκε τη βοήθειά Του. «Ούτος ήλπισεν επικαλείσθαι το όνομα Κυρίου του Θεού», λέει η Γραφή (Γεν.δ΄,26)

1.3.20

Εκουσία σταύρωση της άτοπης επιθυμίας

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Πώς δέχεται εκουσίως το σταυρό η επιθυμία, η οποία αρνείται να τον δεχθεί; Τι είναι αυτό που κάνει μια άτοπη επιθυμία, να αρνείται να πάψει να υπάρχει; Κατ’ αρχήν είναι η ταύτιση του εαυτού με την επιθυμία αυτή; Όταν υπάρχει τέτοια ολοκληρωτική ταύτιση, ο θάνατος της επιθυμίας ισοδυναμεί με θάνατο του κατόχου ή μάλλον του κατεχομένου από αυτήν. Αυτός που κατέχεται με τέτοια σφοδρότητα από κάποια άτοπη επιθυμία, πρέπει να αρνηθεί την ολοκληρωτική κατοχή του και να πει, «μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτήν». Αυτό είναι το πρώτο βήμα στην σταύρωση της άτοπης επιθυμίας.
Το δεύτερο βήμα είναι η ταπείνωση. Αυτός που θέλει να ελευθερωθεί από μια άτοπη επιθυμία με την σταύρωσή της, πρέπει να βάλει τον εαυτό του κάτω από όλους. Πρέπει να μπορεί να πει, σαν τον ληστή επί του σταυρού, «άξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν» (Λουκ. κγ’,41).
Εννοείται ότι αυτά συμβαίνουν μέσα στην Εκκλησία, με τη χάρη του Χριστού, κατά την τήρηση των Εντολών του Χριστού και όχι ως ψυχοτεχνική μέθοδος αυτοτελείωσης και αυτοσωτηρίας. Η πρώτη προϋπόθεση είναι η Πίστη και η ελπίδα στο Χριστό. Ο ζυγός του Χριστού και το φορτίον των Εντολών Του είναι ελαφρύ, σ’ αυτούς που έχουν καλή προαίρεσι, «τοις προαιρουμένοις», λένε οι Άγιοι της Εκκλησίας.

29.2.20

Διάκρισις των επιθυμιών και θεϊκή παρρησία

Του Μόσχου Λαγκοκυβάρδου
Η Εκκλησία διακρίνει τις επιθυμίες, με κριτήριο την ελευθερία, σε αδιάβλητες επιθυμίες, οι οποίες δεν δεσμεύουν την ελευθερία του ανθρώπου και σε άτοπες επιθυμίες, οι οποίες δεσμεύουν την ελευθερία του ανθρώπου και στερούν από τον άνθρωπο την παρρησία προς το Θεό.
Χωρίς τη θεϊκή παρρησία, νιώθουμε ότι ο Θεός ,μας εγκατέλειψε και δεν ενδιαφέρεται για μας. Όπως πίστευε ο αρχαίος φιλόσοφος Επίκουρος, ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, αλλά δεν ενδιαφέρεται γι΄αυτόν!
Νιώθουμε ότι ο Θεός είναι μακριά μας, ενώ εμείς είμαστε μακριά απ΄ το Θεό. Ακόμα πιο χειρότερο από αυτό είναι να μην νιώθουμε την απουσία του Θεού, να μην νιώθουμε ότι ο Θεός μας λείπει. Ευτυχώς υπάρχει η προσευχή, που μας πηγαίνει κοντά στο Θεό. Οι καθολικοί στην πλάνη τους νομίζουν ότι με τις αγαθοεργίες τους θα φέρουν το Θεό κοντά τους! Το ίδιο δεν καταλαβαίνει ο άθεος , γιατί προσευχόμαστε, αφού ο Θεός γνωρίζει τι έχουμε ανάγκη. Προσευχόμαστε για να πάμε κοντά στο Θεό. Για να έχουμε την παρρησία προς το Θεό!
Τις άτοπες επιθυμίες εννοεί το στιχηρόν ιδιόμελον του Τριωδίου «Οίμοι, όφις και γυνή θεΪκής παρρησίας με έξωσαν».
Ο Ιησούς διά του μυστηρίου του Σταυρού και της αναστάσεως, μας επανεισάγει εις την θεϊκή παρρησία. Με τη θέλησή μας μιμούμενοι το εκούσιον πάθος του Κυρίου σταυρώνουμε τις άτοπες επιθυμίες μας και απελευθερωνόμαστε, με τη χάρη του Θεού, από αυτές.
Πρέπει να πούμε πως οι άτοπες επιθυμίες πέθαναν για μας και εμείς πεθάναμε γι’ αυτές, διαφορετικά δεν ελευθερωνόμαστε από αυτές. Θα τις υπηρετούμε σε όλη μας τη ζωή, όπως οι δούλοι υπηρετούν τους αφέντες τους.
Είναι σημαντικό το κριτήριο της ελευθερίας για την διάκριση των επιθυμιών διότι οι άτοπες επιθυμίες απαιτούν να τις υπηρετεί ο άνθρωπος με όλο του το είναι. Με άλλα λόγια απαιτούν αυτό που ανήκει μόνο στο Θεό , την υπέρτατη αγάπη.
Τέτοια δέσμευση στην άτοπη επιθυμία φθάνει μέχρι την απώλεια της ψυχής.

25.2.20

Ασκητισμός ή ασυνειδησία


του Μόσχου Λαγκουβάρδου

 «Λυτρώθηκα από τα πάθη μου. Απολαμβάνω τις χαρές της συνείδησης» (Ντοστογιέφσκι, Δαιμονισμένοι)

Όταν σκέφτομαι τον «ασκητισμό» και τους «ασκητικούς αγώνες» των Αγίων της Εκκλησίας μας, θλίβομαι γιατί τόσο λίγοι δείχνουν πια ενδιαφέρον γι΄αυτόν. Ακόμα πιο λίγοι ακολουθούν το δρόμο του, με εξαίρεση τους μοναχούς. Αν δεν υπήρχαν οι μοναχοί να αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή της Εκκλησίας εναντίον των αιρέσεων και των εχθρών του Χριστού, ο ασκητισμός θα είχε εκλείψει παντελώς. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, διότι ο Θεός δε θα αφήσει να χαθεί η ελπίδα σωτηρίας του πιστού λαού.

Σύμφωνα με την νηπτική παράδοση της Ορθοδοξίας, ό,τι σκεφτόμαστε, ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε, πρέπει να εξετάζουμε, αν συμβάλλει στην ένωση με το Θεό. Η προσευχή γι΄αυτό είναι τόσο σημαντική, γιατί μας πηγαίνει κοντά στο Θεό. Αντίθετα όταν ξεχνάμε το Θεό, απομακρυνόμαστε από Αυτόν και χάνουμε την παρρησία, δηλαδή το θάρρος να επικαλεστούμε τη βοήθειά του, όταν τη χρειαζόμαστε. Γι’ αυτό το θάρρος, επικαλούμαστε την Παναγία και τους Αγίους, να πρεσβεύουν για μας.

Θα μου πείτε, γιατί να πούμε στο Θεό, αυτό που έχουμε ανάγκη; Διότι όπως λέει το Ευαγγέλιο, αυτός που δεν προσεύχεται έχει μάτια να βλέπει, αλλά δεν βλέπει και έχει αυτιά ν’ ακούει, αλλά δεν ακούει. Για να μην πάει κοντά στο Θεό, για να τον θεραπεύσει.  

Ο ασκητισμός αποτελεί την ιερή παράδοση της Ορθοδοξίας. Ονομάζεται αλλιώς «νηπτική», από το ρήμα «νήφω», που σημαίνει «είμαι νηφάλιος, ήσυχος». Η λέξη ασκητισμός προέρχεται από το ρήμα ασκούμαι. Ασκούμαι σύμφωνα με την ιερή παράδοση της Ορθοδοξίας, σημαίνει αγωνίζομαι για να ελευθερωθώ από τα πάθη που δεσμεύουν την ελευθερία μου και καταργούν την εσωτερική μου ειρήνη. Η ασκητική αυτή, ονομάζεται νήψη, δηλαδή νηφαλιότητα που προέρχεται από την εξέταση και γνώση του εαυτού. Αν δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν γνωρίζουμε επίσης την στέρηση της ελευθερίας μας και την υποδούλωσή μας στα πάθη και δεν αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση από αυτά.  

  Παράδειγμα διαρκούς άσκησης είναι οι Σπαρτιάτες στους οποίους η άσκηση διαρκούσε σε όλη τους τη ζωή. Μέχρι τα 65 χρόνια τους ήταν όλοι στρατιώτες. Η διαφορά με τους Σπαρτιάτες είναι ότι δε θα ‘θελα η άσκηση να είναι επιβεβλημένη από έξω. Θα ήθελα να υπακούω στις Εντολές της φιλοτιμίας ή της χάρης και όχι στις εντολές του μίσους, της ιδιοτέλειας ή του φόβου. 

Κλασικό παράδειγμα εγκατάλειψης του ασκητικού δρόμου υπήρξε γνωστός  συγγραφέας  που από χριστιανός έγινε βουδιστής  Όπως έγραψε ο ίδιος σε κάποιο βιβλίο του, όταν τον ρώτησαν γιατί έγινε βουδιστής απήντησε: Για να ακολουθήσω το Χριστό πρέπει ν’ αφήσω το πιοτό, που του είχε γίνει πάθος. Με άλλα λόγια, για να ακολουθήσει το Χριστό έπρεπε να σηκώσει το σταυρό της αποκοπής από το πάθος του. Στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωή. Θα γνώριζε έτσι την πρώτη ανάσταση, όπως ονομάζει η Εκκλησία μας την εκούσια σταύρωση. Έτσι παραδόθηκε  δέσμιος στο πάθος του πιοτού και πέθανε , στα 42 του χρόνια, αλκοολικός,

Αντίθετα, όταν ρώτησαν τον Αμερικανό ποιητή Ρόμπερτ Λαξ, εξ Εβραίων χριστιανό, γιατί δεν έγινε βουδιστής, απήντησε, δεν ήθελα να ζω σε όλη μου τη ζωή μισοκοιμισμένος!

Αφορισμοί

 Με συγκινεί που ο λαός μας προσκυνάει τις εικόνες, ως ευλάβεια και αγάπη προς τα εικονιζόμενα πρόσωπα. Θέλει προσωπική επαφή!

Καταγράφει ο Θεός τί κάνουμε; Όχι. Εμείς οι ίδιοι καταγράφουμε. Είμαστε ζωντανά βιβλία που θα ανοιχτούν τη μέρα του Κυρίου

Όταν ο Θεός μας ξέρει, τί μας νοιάζει τί σκέφτονται οι άλλοι για μας;

Προσπαθώντας να βοηθήσω την κατανόησή σας, βοηθώ τη δική μου.

Καθαρό μυαλό , είναι ο άνθρωπος που είναι ελεύθερος από τα πάθη που σκοτεινιάζουν το νου και τον κάνουν δούλο στις αισθήσεις.

23.1.20

Γιατί οι πολιτικοί μιλούν για υλική ευημερία;

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου






Γιατί οι πολιτικοί μιλούν για υλική ευημερία;
Η ζωή είναι πνευματική. Η ίδια η ζωή διδάσκει ποιό δρόμο να διαλέξουμε:
Η Ορθοδοξία ζητεί το Θεό, ενώ η Δύση ζητάει χρήματα.
 Αν ο γιος σου στην Αμερική σου ζητούσε να διαλέξεις,

ναρθεί ο ίδιος ή να σου στείλει χρήματα,
τί θα διάλεγες;

22.1.20

"Νήψατε, γρηγορήσατε"

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου



Τα παιδιά μου όταν με βλέπουν στενοχωρημένο για οτιδήποτε, μου λένε, «μη βάζεις καρδιά σ’ αυτό». Με αυτά τα λόγια εννοούν τα λόγια του Κυρίου «μηδέν μεριμνάτε». Και οι γιατροί πράγματι αυτό συμβουλεύουν, να μη στενοχωρούμαστε. ¨Μη στενοχωριέσαι, αλλά πώς. Οι Άγιοι δεν λένε κάτι, χωρίς να μας πούν και το πώς θα γίνει αυτό που λένε. Ο λόγος είναι ότι οι Άγιοι μιλούν από την προσωπική τους εμπειρία. Αν δεν δοκιμάσουν κάτι επάνω στο πετσί τους, δεν το γράφουν. |Γι' αυτό δεν προτρέπουν να γράφουμε όταν είμαστε άρρωστοι.



Να μη βάζουμε καρδιά σε πράγματα σημαίνει να μην βάζουμε στην καρδιά, αυτά που δεν είναι της καρδιάς. Θα μου πείτε ποιά πράγματα είναι της καρδιάς. Οπωσδήποτε δεν είναι της καρδιάς το ¨"ζωΪκό φρόνημα¨". Στην καρδιά, όπως σε ναό, δε βάζουμε μέσα την μεριμνα και την τύρβη της καθημερινής ζωής. "Αν έχεις κάτι εναντίον του αδελφού σου, πήγαινε συμφιλιώσου μαζί του και μετά έλα στο ναό. Στο ναό μπαίνουμε με την καλή μερίδα της Μαρίας, της αδελφής του φίλου του Ιησού Λαζάρου, ύμνους, ευλογίες, ευχαριστίες, ,ταπείνωση "υπό την κραταιάν χείρα του Θεού". "Ταπεινώθητε ουν υπό την κραταιάν χείρα του Θεού, ίνα υμάς υψώση ν καιρώ. Πάσαν την μέριμναν υμών επιρρίψαντες επ' αυτόν, ότι αυτώ μέλει περί υμών. Νήψατε, γρηγορήσατε."(Α Πέτρου, Ε' , 6-8)



Πολλοί δε διακρίνουν ανάμεσα στην μέριμνα και στην νήψη και στην εγρήγορση, δε διακρίνουν όπως λέμε σήμερα ανάμεσα στην προσοχή και στην στενοχώρια. Π.χ. όταν πρόκειται να διασχίσουμε ένα δρόμο είναι άλλο, να μας στενοχωρεί η κίνηση των αυτοκινήτων και άλλο να προσέχουμε να το κάνουμε χωρις κίνδυνο. "Μηδέν μεριμνάτε" δεν σημαίνει να μην είμαστε σε εγρήγορση και να μην εργαζόμαστε. Σημαίνει να είμαστε σε εγρήγορση και να εργαζόμαστε χωρίς άγχος.



Το άγχος σημαίνει ότι δεν στηριζόμαστε στο Θεό, αλλά στις δυνάμεις μας και γενικά στον άνθρωπο. Το σύγχρονο, βαθύτατο, υπαρξιακό άγχος είναι το βδέλυγμα της υπερηφάνειας. Όταν δούμε, λέει η Αποκάλυψη, το βδέλυγμα της υπερηφάνειας, να βρίσκεται σε τόπο, ο οποίος είναι του Θεού, δηλαδή στην καρδιά μας, να βάζουμε όλη την προσοχή μας να το βγάλουμε από την καρδιά μας. Αυτό σημαίνουν τα λόγια της πρώτης επιστολής του Αποστόλου "Ταπεινωθητε ουν υπό την κραταιάν χείρα του Θεού (...) Νήψατε, γρηγορήσατε".

19.1.20

Τί σημαίνουν τα λόγια "Τα Σα εκ των Σων" (Μια μικρή προσέγγιση στην έννοια της χάρης του Θεού)

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Τι σημαίνουν τα λόγια του Ύμνου, που αρχίζει με τα λόγια "Τα Σα εκ των Σων" (τα δικά Σου από τα δικά Σου);

Τα λόγια του ύμνου που ψάλλουμε στην Εκκλησία, κατά τη Θεία Λειτουργία, που άρχίζει με τις λέξεις «Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν» σημαίνουν ότι ομολογούμε ότι έχουμε προσωπική σχέση με το Θεό και ότι προσφέρει ο ένας στον άλλον ως πρόσωπο προς πρόσωπο τη χάρη Του, πράγμα που δεν θα μπορούσε να συμβεί, αν η χάρη του Θεού δεν ήταν ο Ίδιος ο Θεός (Ενέργεια του Θεού), αλλά ήταν απλά ενεργήματα, δηλαδή αποτελέσματα των Ενεργειών του Θεού.

Του Θεού είναι τα πάντα π.χ. οι φυσικοί νόμοι (η μέρα, η νύχτα, η γη, ο ουρανός) . αλλά με αυτά δεν μπορούμε να έχουμε προσωπική σχέση, άλλωστε δεν μπορούμε να τα προσφέρουμε στο Θεό, γιατί δεν συνδέονται με το πρόσωπο του καθενός από εμάς., όπως συνδέεται η χάρη με τον καθένα από εμάς προσωπικά.

Οι ενέργειες του Θεού είναι το ίδιο το Άγιο Πνεύμα ως πρόσωπο (η χάρη), που δίδεται προσωπικά στον καθένα από εμάς, ενώ τα αποτελέσματα των ενεργειών του Θεού δηλαδή τα ενεργήματα είναι αντικείμενα, τα οποία δεν μας συνδέουν προσωπικά. Δεν μπορούμε να έχουμε προσωπική σχέση με αντικείμενα, αλλά μόνο με πρόσωπα.

Μετέχουμε στις Ενέργειες του Θεού, ενώ δεν μπορούμε να μετέχουμε στην ουσία του Θεού. Αν δεν διακρίνουμε σε Ουσία (αμέθεκτη) και σε Ενέργειες (μεθεκτές) το Θεό, δεν μπορούμε να έχουμε άμεση προσωπική σχέση με το Θεό, ως Πατέρα και δεν μπορούμε να προσφέρουμε στο Θεό τα πάντα που διαθέτουμε, διότι με τη χάρη του Θεού τα αποκτήσαμε. Παράδειγμα η Παραβολή του Γεωργού που έδωσε διάφορα ποσά (μνας) εις τους μισθωτές του.
Αν αρνούμαστε τη χάρη, ως Άκτιστη Ενέργεια του Θεού, όπως κάνουν αυτοί που δεν έχουν ορθή δογματική συνείδηση (Καθολικοί, προτεστάντες κ.ά), η άρνηση αυτή είναι αθεϊα, διότι δεν μπορούμε να στηρίξουμε την ελπίδα μας στο Θεό.

6.1.20

Τα Θεοφάνεια

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου



Η Γραφή λέει ότι κανείς ποτέ δεν είδε το Θεό. «Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε» (Ιω.1.18) .Η Γραφή λέει επίσης, ότι μόνο ο κακοποιών δεν είδε ποτέ το Θεό. «ο κακοποιών ουχ εώρακε τον Θεόν» (3Ιω.11)


Κατά την Ορθόδοξη Χριστιανική Διδασκαλία η σωτηρία του ανθρώπου είναι η θέα του Θεού: «Αύτη έστι η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν.» ‘Αρα υπάρχουν τόσες θεοφάνειες, όσοι είναι και οι άνθρωποι που είδαν το Θεό.


Τα λόγια της Γραφής ότι κανείς ποτέ δεν είδε το Θεό, σημαίνουν ότι κανείς ποτέ δεν είδε το Θεό με τις δικές του προσπάθειες. Αυτοί που είδαν το Θεό είναι αυτοί στους οποίους ο Θεός φανέρωσε τον εαυτό του.


Εννοείται ότι ο Θεός φανερώνει τον εαυτό του σ’ αυτούς που το ζητούν και που συνεργούν στη σωτηρία τους και ετοιμάζουν τον εαυτό τους, για να δεχθεί την Άκτιστη Θεία Χάρη.

4.1.20

Αδιάλειπτη νοερά προσευχή του ονόματος του Ιησού

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου



Όπως ένα τραγούδι ή ένα μουσικό κομμάτι δεν είναι μόνο μια λέξη ή ένας ήχος, αλλά διαρκεί. Και μάλιστα όσο κρατάει περισσότερο τόσο το καλύτερο, έτσι κι η νοερά προσευχή του ονόματος του Ιησού για να τη χαιρόμαστε πρέπει να είναι αδιάλειπτη, δηλαδή να μην σταματάει ποτέ. Φυσικά, αν δεν νιώσουμε τη γλυκύτητα της νοεράς προσευχής του ονόματος του Ιησού, θα μας φανεί παράξενο, πώς μπορεί να διαρκεί τόσο πολύ η προσευχή αυτή.


Ακόμα περισσότερο θα χαιρόμαστε όταν βλέπουμε τα θεραπευτικά αποτελέσματα της προσευχής αυτής που ονομάζεται και «καρδιακή προσευχή», γιατί λέγεται με την καρδιά, ή απλώς «γλώσσα», γιατί μπορεί να λέγεται με μόνο ένα λόγο (γλώσσα), το όνομα του Ιησού.


Είχα την ευλογία να διδαχθώ την νοερά προσευχή  το 1968 στην Κάλυμνο και από τότε δεν πέρασε ούτε μία μέρα να μην προσπαθώ να την μάθω και να την εφαρμόζω. Μετά από τέσσερις δεκαετίες συνεχούς ενδιαφέροντος,μελέτης και άσκησης, μπορώ να πω τώρα ,ότι η νοερά προσευχή είναι για μένα η μέθοδος, με την οποία καταπολεμώ την πλήξη, και όλα τα αρνητικά μου συναισθήματα.


Πώς γίνεται αυτό και δεν χάνει το ενδιαφέρον της ποτέ η νοερά προσευχή; Η ίδια η προσευχή με δίδαξε, πως για να με ενδιαφέρει πάντοτε και για να την μελετώ και να την τηρώ, ένας τρόπος υπάρχει, να προσεύχομαι για τους αγαπημένους μου και για τους εχθρούς μου.