Πολιτική ανυπακοή

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Άρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν"

Μερικοί τα βάζουν με όλους. Όλοι δεν μπορούν να τα βάλουν με μερικούς. Τρείς ληστές ακινητοποιούν εκατό επιβάτες στο τραίνο. Εκατό επιβάτες του τραίνου δεν μπορούν να ακινητοποιήσουν τρεις ληστές. Γιατί; Γιατί οι ληστές είναι οπλισμένοι; Όχι. Θα μπορούσε να είναι οπλισμένοι κι οι επιβάτες. Η δύναμη των ληστών είναι η ενότητα στη δράση η οποία λείπει από τους επιβάτες, παρόλο που όλοι τους θέλουν να γλιτώσουν απ΄ τους ληστές. Κανένας όμως δεν πιστεύει στον άλλον. Ενώ οι ληστές πιστεύουν ο ένας στον άλλον, οι επιβάτες είναι ο καθένας μόνος του. Ακόμα κι αν είναι οπλισμένος δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του με τους τρεις. Δεν ξέρει αν οι άλλοι θα τον ακολουθήσουν ή αν τον ακολουθήσουν δεν θα είναι πλέον αργά γι΄ αυτόν.
Η έλλειψη ενότητας είναι ο λόγος που δεν επιτυγχάνει η πολιτική ανυπακοή. Όταν έρθει η σειρά μας να μην υπακούσουμε σε κάποια άδικη πολιτική πράξη, δεν ξέρουμε αν θα ακολουθήσουν κι οι άλλοι, κι αν δεν είμαστε μόνοι.
Πώς μπορούμε να το ξέρουμε αυτό; Μπορούμε να το ξέρουμε όταν η πολιτική ανυπακοή δεν γίνεται δωρεάν. Όταν ξέρουμε ότι όλοι έχουμε πληρώσει για την πολιτική ανυπακοή του καθενός από εμάς, όλοι θα κάνουμε πολιτική ανυπακοή.
Έτσι χωρίς βία, αλλά με τη σιγουριά ότι μετέχουν όλοι στην πολιτική ανυπακοή του καθενός από εμάς, δεν θα είμαστε μόνοι, δίχως συμπαράσταση ηθική και υλική.
Τα χρήματα που άδικα καλούμαστε να πληρώσουμε θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν για να πληρώνονται όσοι κάνουν πολιτική ανυπακοή. Όχι δωρεάν πολιτική ανυπακοή. Πρέπει να πληρώσουν όλοι την ζημία αυτού που κάνει την πολιτική ανυπακοή, αν θέλουμε να κάνουν όλοι οι πολίτες πολιτική ανυπακοή.
Όταν ο αμερικανός φιλόσοφος Θορώ έκανε πολιτική ανυπακοή, γιατί αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους στην πολιτεία που δεν καταργούσε τις φυλετικές διακρίσεις είχε την απαίτηση και από το δάσκαλό του, επίσης φιλόσοφο Έμερσον, να προτιμήσει κι εκείνος να πάει στη φυλακή παρά να πληρώνει φόρους σε μια τέτοια πολιτεία.
Η πολιτική ανυπακοή δε γίνεται δωρεάν. Η πολιτική ανυπακοή δε δημιουργεί θύτες και θύματα. Το αντίθετο θέλει να καταργήσει το μηχανισμό που δημιουργεί θύτες και θύματα.
Θα μου πείτε, ποιος θα συγκεντρώσει τα χρήματα. Ποιος έχει εμπιστοσύνη στους άλλους ότι δεν θα κάνουν κατάχρηση. Είναι σαν να πληρώνεις κλέφτες για να κάνουν αγαθοεργίες.
Όλα αυτά είναι ουτοπία. Η μόνη πραγματικότητα είναι να κάνει κάθε ένας από μας πολιτική ανυπακοή στα πάθη του. Αυτό είναι το χαροποιό μήνυμα του Ευαγγελίου και αυτή είναι η νίκη του Ιησού, η νίκη του θανάτου με το θάνατο. Αυτό επίσης σημαίνουν τα λόγια του Κυρίου, να ζείτε στον κόσμο αυτόν, χωρίς να είσθε από τα στοιχεία του κόσμου αυτού, ή χωρίς να χρησιμοποιείται τις μεθόδους του.

Η Ευχή του Ιησού ως άμυνα του λόγου

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου


Μπορούμε να μιλάμε για την προσευχή σήμερα που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της ολοκληρωτικής οικολογικής καταστροφής; Διακόσιες οικογένειες συγκέντρωσαν σχεδόν όλο τον πλούτο της γης και οι χώρες του Νότου ζουν στην πλήρη εξαθλίωση. Οι αναπτυγμένες χώρες στο δίλημμα "συγκέντρωση του πλούτου ή αποφυγή του κινδύνου της οικολογικής καταστροφής,που δεν θα περιοριστεί στις εξαθλιωμένες χώρες του Νότου, αλλά θα περιλάβει και τις ίδιες", προτιμούν τη συγκέντρωση του πλούτου. Το πρόβλημα είναι τεχνικό ή είναι ηθικό;Η αδικία οφείλεται στη λογιστική ή στην απληστία;
Ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δυνάμεως και αγάπης. Ο λόγος αμύνεται να διατηρήσει το πνεύμα δυνάμεως και αγάπης με το όπλο της προσευχής. Τίποτε δεν πάει τον άνθρωπο πιο κοντά στο Θεό, από την προσευχή.
Δυο χιλιάδες χρόνια με τη Διδασκαλία του Ιησού η γενεά αυτή αντί να θεραπευτεί ηθικά, βρίσκεται σε χειρότερη ηθική κατάσταση από εκείνη των χρόνων του Ιησού. Πότε η απληστία των ανθρώπων απειλούσε όλη τη γη;
"Όταν το ακάθαρτο πνεύμα εξέλθη από του ανθρώπου, εξέρχεται δι΄ ανύδρων τόπων ζητούν ανάπαυσιν και ουχ ευρίσκει. Τότε λέγει. Εις τον οίκον μου επιστρέψω όθεν εξήλθον. και ελθόν ευρίσκει σχολάζοντα και σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. Τότε πορεύεται και παραλαμβάνει μεθ΄ εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων. Ούτως έσται και τη γενεά τη πονηρά ταύτη."
Ο εξαμερικανισμός μας πρόσβαλε περισσότερο από όλα την προσοχή του νου, η οποία είναι αναγκαία προϋπόθεση της προσευχής. Δείτε την εξωτερική εμφάνιση των πολλών.Δεν τους έμεινε πια ούτε ίχνος καλαισθησίας. Εμφανίζονται παντού με τα ενδύματα του μπάνιου ή των σπορ , όπως οι κλόουν στο τσίρκο. Το ίδιο και μέσα τους δεν γνωρίζουν που βρίσκονται και τι κάνουν. Με τέτοια αδυναμία συγκέντρωσης του νου η προσευχή είναι αδύνατη.
Πριν, λοιπόν, να μιλήσουμε για την προσευχή πρέπει να πούμε λίγα λόγια για την προσοχή του νου. Οτιδήποτε κάνουμε μπορούμε να το κάνουμε δίχως προσοχή, δηλαδή χωρίς να έχουμε το νου μας εκεί όπου βρισκόμαστε και σ΄ αυτό που κάνουμε. Οτιδήποτε μπορούμε να το κάνουμε δίχως την προσοχή του νου, μηχανικά. Αυτός είναι ο χειρότερος τρόπος να κάνεις κάτι. Μπορείς π.χ. να οδηγήσεις το αυτοκίνητό σου από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Λάρισα με το νου σου να κοιμάται, εντελώς μηχανικά.Αν σκεφτείς μετά πως το οδήγησες, θα διαπιστώσεις μέσα στη σκέψη σου ένα κενό.Πολλοί εφαρμόζουν την τακτική αυτή στη ζωή τους και περνούν όλοι τη ζωή τους μισοκοιμισμένοι. Αυτοί δε ζούν. Απλά φυτοζωούν. Ξυπνούν μόνο στις ξαφνικές δυσκολίες της ζωής. Αν δεν συναντήσουν δυσκολίες, δεν θα καταλάβουν πότε πέρασε η ζωή τους!Αυτός είναι ο χειρότερος τρόπος να κάνεις κάτι, από την άποψη της δημιουργικότητας.
Άλλος τρόπος να κάνεις κάτι, από την άποψη της συγκέντρωσης του νου είναι ο τρόπος να κάνεις κάτι με το νου σου συγκεντρωμένο σ΄ αυτό που κάνεις.
Δοκίμασε π.χ. να πάρεις ένα ποτήρι με νερό από το τραπέζι και να το φέρεις στα χείλη σου για να πιείς, με συγκεντρωμένο το νου σου σ΄ αυτό που κάνεις. Το πρώτο που θα δεις είναι ότι η κίνηση του χεριού σου είναι αργή, απαλή, όμορφη! Αν πιεις με την ίδια προσοχή του νου ίσως και το νερό να σου φανεί πιο νόστιμο.
Άλλος τρόπος ακόμα πιο όμορφος είναι να κάνουμε κάτι με την καρδιά μας. Θυμηθείτε την παροιμία που όταν κάνουμε κάποια αδεξιότητα ή κάποια ζημία, όταν δίνουμε κάτι σε κάποιον, και μας λένε, "δεν το έδωσες με την καρδιά σου". Άρα δίνουμε πράγματα με την καρδιά μας και χωρίς την καρδιά μας, όπως κάνουμε κάτι με το νου μας ή χωρίς το νου μας. Το να κάνουμε κάτι με την καρδιά μας είναι ο καλύτερος τρόπος επίσης για την προσευχή.
Όλα αυτά τα ταιριαστά ή αταίριαστα έγραψα για να καταλήξω σ΄ αυτό που με ενδιαφέρει, η Ευχή του Ιησού όταν λέγεται με την καρδιά.Η προσοχή του νου στα λόγια της Ευχής, στο "Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλό" εξαρτάται πως λέγεται, με τη φωνή μας ή δίχως να ακούγεται, αν λέγεται μόνο με τα χείλη, η μόνο με τη γλώσσα ή αν λέγεται νοερά ή λέγεται με την καρδιά.
Υπάρχουν, καθώς λένε οι Πατέρες οι νηπτικοί, από την εμπειρία τους, υπάρχουν τουλάχιστον οι εξής τρόποι να λέμε την Ευχή του Ιησού:Ένας τρόπος είναι να τη λέμε ήσυχα, με απαλή φωνή, προσέχοντας τα λόγια της Ευχής. Άλλος τρόπος είναι είναι να τη λέμε με τα χείλη, χωρίς φωνή.Άλλος τρόπος είναι να τη λέμε με τη γλώσσα, να σχηματίζει τα λόγια της Ευχής.Άλλος τρόπος είναι αυτός με την καρδιά. Αυτός είναι ο τρόπος των τελείων. Οι Πατέρες λένε ότι με αυτόν τον τρόπο της καρδιακής προσευχής ο νους μοιάζει σαν τον ξενητεμένο που γύρισε στον τόπο του, τόση είναι η χαρά και η αγαλλίαση αυτού που ο Θεός του χάρισε την καρδιακή προσευχή.
Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι σε όλους τους τρόπους παρεμβάλλονται ανάμεσα στα λόγια της Ευχής άσχετες σκέψεις, τις οποίες πρέπει να μεταχειριζόμαστε όπως τους ανεπιθύμητους επισκέπτες. Τους επισκέπτες όσο περισσότερο τους προσέχεις τόσο περισσότερο μένουν και δε φεύγουν κι όσο δεν τους προσέχεις σηκώνονται και φεύγουν από μόνοι τους. Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να φερόμαστε με τις άσχετες σκέψεις που παρεμβάλλονται στα λόγια της Ευχής, για να είναι η Ευχή καθαρή.
Τέλος πρέπει να έχουμε πάντοτε υπόψη μας ότι η Ευχή είναι μέσον και δεν είναι σκοπός. Ο σκοπός είναι η ένωσή μας με το Θεό, η οποία απαιτεί καθαρότητα της καρδιάς. Η προσευχή δεν πρέπει να αυτονομείται από την τήρηση των Εντολών. Η προσευχή πρέπει να συμβαδίζει με την άσκηση και να μη γίνεται μια αυτόνομη ψυχοτεχνική μέθοδος.
Αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη δυσκολία, το μεγαλύτερο εμπόδιο που κάνει πολλούς να αποφεύγουν την Διδασκαλία της Ορθοδοξίας. Δεν έχουν όλοι το θάρρος να το ομολογήσουν, όπως έκανε ο Αμερικανός συγγραφέας Τζακ Κέρουακ. Ο Κέρουακ είπε, πως για να γίνει χριστιανός πρέπει να κόψει το πιοτό. Έγινε βουδιστής και στα 42 του χρόνια πέθανε αλκοολικός.
Ποιος θα πει στα παιδιά μας, ότι πρέπει να τηρούν τις Εντολές και να προσεύχονται, για να μην πέσουν στα χέρια των γιατρών;
Προσέξτε πως σήμερα ο Εχθρός επιτίθεται στους νέους για να τους στερήσει την ικανότητα να σκέφτονται και να συγκεντρώνουν το νου τους εκεί όπου βρίσκονται και σ΄ αυτό που κάνουν.Η προσευχή είναι το ακαταμάχητο όπλο της άμυνας του λόγου στον αόρατο πόλεμο κατά του πνεύματος.
Ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δυνάμεως και αγάπης!
Αμήν!

Αθεϊα, το καύχημα της εποχής μας

Αναδημοσίευση από την "ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ"

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Αθεΐα: το καύχημα της εποχής μας!

Ένα εξαιρετικό κείμενο γραμμένο από τον αείμνηστο Φώτη Κόντογλου. Τι άλλο να σχολιάσουμε εμείς; Απολαύστε το, γραμμένο πριν μερικές δεκαετίας, φρέσκο σαν τη σημερινή εποχή μας…

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος), γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι' ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι' ας είναι γελοίος, επίσημος κι' ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι' ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι' ας είναι κουφιοκέφαλος.

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει.

Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας. Γι' αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι' εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον».

Οι άπιστοι, για τους οποίους μιλούμε, δεν είναι τέτοιοι. Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετανοίας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος πατέρας που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ τους, μήτε αισθανθήκανε καμμιά πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι' αυτό καμμιά ευθύνη, κανένα φταίξιμο. Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει: «Ελάτε, ψηλαφήσετέ με, πιάστε με, μιλείστε μαζί μου όπως μιλάτε μεταξύ σας, αναλύσετέ με μέ τη χημεία σας, κομματιάστε με μέ το μαχαίρι της ανατομίας σας, ζυγίστε με, μετρείστε με, ικανοποιήσετε τις άπιστες αισθήσεις σας, χορτάσετε τ' αχόρταγο λογικό σας!».

Αυτοί οι αυτοτιτλοφορούμενοι άπιστοι, σε καιρό που επιδείχνουνε την εξυπνάδα τους, φουσκωμένοι από τον κούφιον αγέρα της περηφάνειας κι' από την πονηρή ευστροφία του μυαλού τους, δεν είναι σε θέση οι δύστυχοι, να νοιώσουνε πόσο ανόητοι και στενόψυχοι φαίνουνται σε κείνους που πιστεύουνε. Γιατί, για να πιστέψουνε, ζητάνε κάποιες αποδείξεις που κάνουνε τον πιστό να τους ελεεινολογεί για την περιορισμένη αντίληψη που έχουνε για το πνεύμα και για τα πνευματικά ζητήματα. Ο πιστός ξέρει πολύ καλά ως πού μπορούνε να φτάξουνε οι διαλογισμοί του άπιστου, γιατί, κι' αυτός, σαν άνθρωπος, τους έχει εκείνους τους λογισμούς, τους λογισμούς της σάρκας, τους λογισμούς τούτου του κόσμου.

Ενώ ο άπιστος είναι ανύποπτος για όσα έχει μέσα του ο πιστός, και για ό,τι βρίσκεται παραπέρα από την πρακτική γνώση του, δηλαδή για τα μυστήρια που είναι κρυμμένα από τα μάτια του, και που γι' αυτό θαρρεί πως δεν υπάρχουνε. Κι' από την ανοησία του κορδώνεται, και μιλά με καταφρόνεση για κείνους που είναι σε θέση να νοιώσουνε τη βαθύτερη σύσταση του κόσμου, ενώ αυτός ο δυστυχής είναι τυφλός και κουφός, και θαρρεί πως τα' ακούει όλα και πως τα βλέπει όλα. Ο πιστός έχει πνευματικά μάτια και πνευματικά αυτιά, καθώς και κάποια «υπέρ αίσθησιν». Ο άπιστος πώς να πάρει είδηση από κείνον τον μυστικόν κόσμο μόνο με τα χονδροειδή μέσα που έχει, δηλαδή με τις σωματικές αισθήσεις; Πώς να πιάσει τα λεπτά κι' αλλόκοτα μηνύματα εκείνου του κόσμου, αφού ο δυστυχής δεν έχει τις κεραίες που χρειάζουνται για να τα πιάσει;

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του, με τον τρόπο που γνωρίζει μονάχα αυτός, για το τι είναι σε θέση να νοιώσει ο πιστός, και τι μπορεί να νοιώσει ο άπιστος: Λαλούμε, λέγει, τη σοφία του Θεού που είναι μέσα σε μυστήριο, και που είναι κρυμμένη, τη σοφία που την προόρισε ο Θεός, πριν από τους αιώνες, για δόξα δική μας, και που δεν τη γνώρισε κανένας από τους άρχοντες τούτου του κόσμου (δηλ. τους σοφούς της κοσμικής σοφίας), και που ξεσκεπάζει αυτά που, κατά τη Γραφή, δεν τα είδε μάτι, και που δεν τ' άκουσε αυτί, και που δεν ανεβήκανε στην καρδιά κανενός ανθρώπου, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούνε. Αλλά σε μας τα φανέρωσε ο Θεός με το Πνεύμα του το άγιο. Επειδή, το άγιο Πνεύμα όλα τα ερευνά, και τα βάθη του Θεού.

Γιατί, ποιος άνθρωπος γνωρίζει το μέσα του ανθρώπου, παρά μονάχα το πνεύμα του ανθρώπου που είναι μέσα στον άνθρωπο; Έτσι και τα μυστήρια του Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας παρά μονάχα το Πνεύμα του Θεού. Κι' εμείς δεν επήραμε το πνεύμα του κόσμου (δηλ. τη φιλοσοφία και την κοσμική γνώση), αλλά το Πνεύμα του Θεού, για να γνωρίσουμε όσα χάρισε σε μας ο Θεός. Κι' αυτά (τα χαρίσματα) δεν τα εκφράζουμε με τα λόγια που διδάσκεται η ανθρώπινη σοφία, αλλά με λόγια που διδάσκει το άγιο Πνεύμα, μιλώντας σε πνευματικούς ανθρώπους με πνευματικόν τρόπο. Πλην, ο άνθρωπος που έχει την σαρκική γνώση (τον ορθολογισμό), δεν παραδέχεται όσα διδάσκει το Πνεύμα του Θεού, γιατί τα νομίζει για ανοησίες, και δεν είναι σε θέση να καταλάβει πως ανακρίνεται πνευματικά. Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, ανακρίνει κάθε άνθρωπο, ενώ αυτός από κανέναν δεν ανακρίνεται».

Η απιστία υπήρχε πάντα. Μα σήμερα, με την αποτρόπαια ματαιοδοξία που μας τρώγει, την επιδείχνουμε σαν να μας δίνει τη μεγαλύτερη αξία. Όποιος έχει πίστη στον Θεό και στην αλήθεια που φανέρωσε, είναι καταφρονεμένος, σαν στενόμυαλος κι' ανόητος, και τραβά πάνω του όλα τα περιγελάσματα. Λογαριάζεται για "βλαμμένος" από τον πολύν κόσμο, μάλιστα από τον κόσμο που ξέρει να τα καταφέρνει στη ζωή, να «πετυχαίνει», να βγάζει λεφτά, να καλοπερνά, να μη δίνει πεντάρα για τίποτα, κατά το ρητό που λέγει: «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Για τούτο, χρειάζεται να έχει θάρρος και να περιφρονά την εκτίμηση του κόσμου και το υλικό συμφέρον του, όποιος λέγει πως έχει πίστη στον Θεό.

Ενώ εκείνον που καυχιέται πως δεν πιστεύει σε τίποτα, α') Τον έχει ο κόσμος σε μεγάλη υπόληψη και σεβασμό, μάλιστα όσο περισσότερο άπιστος λέγει πως είναι, τόσο περισσότερη είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός που φανερώνει ο έξυπνος και σοβαρός κόσμος στο πρόσωπό του. Ο τέτοιος άνθρωπος είναι συνοφρυωμένος, με λίγα και βαρειά λόγια, αράθυμος κι' απότομος, «θετικός άνθρωπος», «γερό μυαλό». β') Όλα του έρχουνται βολικά, και δεν σκοτίζεται, δεν στενοχωριέται για τίποτα. Δεν έχει ευθύνες και ζαλούρες: Εδώ κάτω, λέγει, είναι η Κόλαση κι' ο Παράδεισος. Η ζωή είναι για να την απολαβαίνουνε οι έξυπνοι. Οι κοιμισμένοι κι' οι αφιονισμένοι ας πεθάνουνε».

Εξ άλλου, δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να κάνεις τον άπιστο! Πατάς ένα μονάχα κουμπί, κι' όλα σου έρχονται βολικά. Ο διάβολος είπε στον Χριστό: Πέσε, προσκύνησέ με, και θα γίνουνε οι πέτρες ψωμιά, «οι λίθοι άρτοι».

Λέγει λοιπόν ο έξυπνος: «Να κάθεσαι, άνθρωπος με τετρακόσα μυαλά, να χάνεις τον καιρό σου με χαζομάρες, σαν τις γρηές, με θεούς, με κόλαση και με παράδεισο, με καντήλια, με θυμιατά, με δισκοπότηρα, με παπάδες και με καλόγρηες! Και σε ποια εποχή; Στην εποχή μας, που η επιστήμη στέλνει ανθρώπους στους πλανήτες! Ακούς, φίλε μου, βλακεία που έχει αυτός ο κόσμος;».

Αυτά λένε για τους πιστούς οι έξυπνοι και οι τιμημένοι τούτου του κόσμου, και τους χειροκροτούνε οι πολλοί, που τους έχουνε για φρόνιμους σε όλα, επειδή δεν κυνηγάνε ίσκιους, αλλά έχουνε μυαλό γερό, και επιτυχαίνουνε σε ότι καταπιαστούνε.

Ναι! Επιτυχαίνουνε, γιατί, μ' έναν λόγο, η απιστία είναι «η πλατεία πύλη και ευρύχωρος οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την απώλειαν», όπως είπε ο Χριστός, αλλά «εις την επί γης ευδαιμονίαν». Ενώ η πίστη είναι «η στενή πύλη και τεθλιμμένη οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την ζωήν», αλλά «εις την επί γης δυστυχίαν και περιφρόνησιν». «Πολλοί εισιν οι εισερχόμενοι διά της πλατείας πύλης» κατά τον λόγο του Κυρίου, «και ολίγοι εισιν οι ευρίσκοντες την στενήν πύλην».

Όλοι οι άπιστοι λένε πως αν βλέπανε ένα θαύμα, θα πιστεύανε. Μα η πίστη δεν έρχεται με τη βία, αλλά με τη συγκατάθεση της ψυχής. Γι' αυτό σε όσους ζητάνε θαύμα για να πιστέψουνε, δεν δίνεται, κατά τον λόγο που είπε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή».

Αλλά και θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει, για να μη φανεί ευκολόπιστος και καταφρονεθεί.

Πριν καιρό έγραψα με συντομία πέντε- έξη άρθρα για τα θαύματα που γίνουνται σ' ένα χωριό της Μυτιλήνης, με τον τίτλο «Φρικτά μυστήρια». Πολλοί αναγνώστες συγκινηθήκανε στο έπακρο, ιδίως οι ταπεινοί κι' αγράμματοι άνθρωποι, «τα μωρά του κόσμου και τα εξουθενημένα». Οι έξυπνοι όμως κι' οι τετραπέρατοι δεν δώσανε σημασία, και κάποιοι απ' αυτούς με περιγελάσανε και μου γράψανε πως λέγω ανοησίες.

Αλλά, «Θεός ου μυκτηρίζεται». Από τότε ως τα σήμερα τα θαύματα δεν πάψανε, κι ολοένα γίνουνται πυκνότερα και τρομαχτικώτερα. Οι άνθρωποι που τα βλέπουνε μου τα γράφουνε με όλα τα καθέκαστα, κι απ' αυτά κάνω ένα βιβλίο που θα είναι σαν πυρωμένο σίδερο για τις άπιστες γλώσσες (Πρόκειται για το βιβλίο «Σημείον μέγα» που εξέδωσε ο «Αστήρ»). Αυτόν τον καιρόν γίνουνται ανασκαφές, για να βρεθεί η αρχαία εκκλησία με τα λείψανα εκείνων που φανερώνονται ολοζώντανοι μπροστά στους απλούς ανθρώπους, στον ύπνο και στον ξύπνο τους, καθώς κι εικόνες και τα' άλλα κειμήλια. Θα είχανε βρεθεί όλα, και θα ξεσκεπαζότανε γρήγορα ολότελα αυτός ο φοβερός κρατήρας, που θα σάρωνε τους άπιστους με την αγιασμένη λάβα του, αν υπήρχανε περισσότερα μέσα στα χέρια των φτωχών ανθρώπων που σκάβουνε με μια πίστη που είναι σαν φωτιά.

Μα, όπως και να είναι, με τη χάρη του Θεού «την τ' ασθενή θεραπεύουσαν και τα ελλείποντα αναπληρούσαν», θα βγάλουνε σε καλό τέλος το βλογημένο αυτό έργο, και θα θριαμβέψει η ακατάλυτη πίστη μας, και θα ακουστεί ως τα πέρατα του άπιστου κόσμου η βροντερή φωνή: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος!».

Εκ του περιοδικού "Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία"
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

"Και αυτός μόνος επί της γης"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου




"Και αυτός μόνος επί της γης". Ήταν βράδυ. Ο Ιησούς ήταν μόνος στην στεριά. Οι μαθητές Του επέβαιναν στο πλοίο που ήταν στο μέσο της θάλασσας. Τους είδε τότε να παιδεύονται κωπηλατώντας για να βγουν στη στεριά γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος.
Κατά τα ξημερώματα ήρθε ο Ιησούς σ΄ αυτούς περπατώντας επάνω στη θάλασσα και έκανε να τους προσπεράσει. Οι μαθητές Του όταν τον είδαν να περπατάει επάνω στη θάλασσα, νόμισαν ότι είναι φάντασμα κι έβαλαν τις φωνές , γιατί τον είχαν δει όλοι και τρόμαξαν.
Όταν διαβάζω κάποιο κομμάτι από το Ευαγγέλιο, πάντοτε κάτι διαφορετικό θα με συγκινήσει.Όπως τώρα που την προσοχή μου τράβηξαν αυτά τα λόγια,"και αυτός μόνος επί της γης".

Ο Ευαγγελιστής διηγείται το περιστατικό αυτό με λέξεις, που δεν έχουν σκοπό να περιγράψουν την εξωτερική πλευρά των πραγμάτων. Δεν πιστεύω ότι θα σταθεί κανείς μόνο στις πληροφορίες για την τρικυμία στη θάλασσα σαν να διαβάζει για μια οποιαδήποτε τρικυμία.
Κάθε φορά που διαβάζω αυτά τα λόγια νιώθω την ίδια κατάπληξη και θαυμασμό:"Οι δε ιδόντες αυτόν περιπατούντα επί της θαλάσσης έδοξαν φάντασμα είναι και ανέκραξαν. πάντες γαρ αυτόν είδον και εταράχθησαν. Και ευθέως ελάλησεν μετ΄αυτών και λέγει αυτοίς. Θαρσείτε, εγώ ειμί,μη φοβείσθε. Και ανέβη εις το πλοίον προς αυτούς, και εκόπασεν ο άνεμος. Και λίαν εκ περισσού εν εαυτοίς εξίσταντο και εθαύμαζον. ου γαρ συνήκαν επί τοις άρτοις, ην γαρ αυτών η καρδία πεπωρωμένη.
"Ο Ιησούς μόνος επί της γης","ο Ιησούς περιπατών επί της θαλάσσης", "πάντες γαρ είδον αυτόν και εταράχθησαν".Νόμισαν ότι είναι φάντασμα.Δεν είχαν καταλάβει τί είχε συμβεί πραγματικά με τους άρτους. Αυτά τα λόγια δε μοιάζουν σαν μια προφητεία,μια παραβολή ή μια μεταφορά; Με τι αγωνία γράφει ο Απόστολος Παύλος για την οδύνη του,για να "μορφωθεί" μέσα μας ο Χριστός!

"Έχει ο Θεός"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Θεέ μου,χάριζέ μου δύναμη και πίστη για το μέλλον,
δώσε μου ένα μέλλον για να μπορώ να σε τιμώ!"
(Αντρέϊ Ταρκόφσκι,Μαρτυρολόγιο,Εκδ.Ίνδικτος)

Όλα έχουν κάποια αποστολή, γιατί όχι και ο άνθρωπος, γιατί όχι καθένας από εμάς, εσύ κι εγώ; Κι αφού όλα έχουν μια αποστολή ,γιατί Αυτός που τους δίδει την αποστολή, δεν θα νοιαστεί για να τη φέρουν εις πέρας;
Μόνο που εμείς πρέπει να ανακαλύπτουμε την αποστολή μας κάθε μέρα και ώρα και στιγμή. Τίποτα δεν είναι ορισμένο εκ των προτέρων. Αυτή είναι η πληρωμή για την ελευθερία του ανθρώπου, ότι πρέπει να βρίσκεται διαρκώς στο δρόμο αναζητώντας μια καινούρια βεβαιότητα. Ένας αιώνιος προσκυνητής στον περιπετειώδη δρόμο της αναζήτησης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Ο Ιησούς συγκέντρωσε κάποτε τους δώδεκα μαθητές Του και τους έδωσε δύναμη και εξουσία επάνω στα δαιμόνια, να θεραπεύουν νόσους και να κηρύσσουν τη βασιλεία του Θεού.Ο Ευαγγελιστής Λουκάς γράφει επί λέξει:"Τω καιρώ εκείνω, συγκαλεσάμενος ο Ιησούς τους δώδεκα μαθητάς αυτού, έδωκεν αυτοίς δύναμιν και εξουσίαν επί πάντα τα δαιμόνια, και νόσους θεραπεύειν και απέστειλεν αυτούς κηρύσσειν την βασιλεία του Θεού και ιάσθαι τους ασθενούντας και είπε προς αυτούς:Μηδέν αίρετε εις την οδόν, μήτε ράβδους,μήτε πήραν, μήτε άρτον,μήτε αργύριον,μήτε ανά δύο χιτώνας."
(Ο Ιησούς κάλεσε τους δώδεκα μαθητές και τους έδωσε εξουσία πάνω σ΄ όλα τα δαιμόνια καθώς και δύναμη να θεραπεύουν ασθένειες.Και τους έστειλε να κηρύττουν τη βασιλεία του Θεού και να γιατρεύουν τους αρρώστους."Μην παίρνετε τίποτε μαζί σας για το δρόμο" τους είπε,"ούτε ραβδί, ούτε σακκίδιο, ούτε φαγητό, ούτε χρήματα ούτε διπλά ρούχα.)
Τους είπε να μην έχουν μαζί τους τίποτε από αυτά που δημιουργούν άλλη βεβαιότητα από εκείνην που δημιουργεί η πίστη στο Θεό. Διαβάζοντας αυτήν την περικοπή του Ευαγγελίου αναρωτιέμαι αν έχω αυτή τη βεβαιότητα που δημιουργεί η πίστη στο Θεό ή στηρίζομαι στα πράγματα;
Μερικοί οδηγοί φορτηγών γράφουν στο αυτοκίνητό τους την επιγραφή "Έχει ο Θεός". Άνθρωποι που όλη τους η ζωή είναι ένα διαρκές ταξίδι, ξέρουν από την προσωπική τους πείρα ότι στο δρόμο τίποτε δεν είναι βέβαιο, εκτός από την πρόνοια του Θεού.
Χαίρομαι γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με πίστη, σ΄ έναν κόσμο που αποκακρύνθηκε από το Θεό και βιώνει την πιο μεγάλη απελπισία.
Τα λόγια αυτά του Αποστόλου Παύλου από την επιστολή του στους Ρωμαίους ηχούν σαν να γράφτηκαν σήμερα:"Αδελφοί, παρακαλώ υμάς δια των οικτιρμών του Θεού, παραστήσαι τα σώματα υμών θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τω Θεώ, την λογικήν λατρείαν υμών, και μη συσχηματίζεσθαι τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθαι τη ανακαινώσει του νοός υμών, ει το δοκιμάζειν υμάς τί το θέλημα του Θεού, το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον."
(Αδελφοί, σας παρακαλώ να προσφέρετε τον εαυτό σας θυσία ζωντανή, άγια, ευπρόσδεκτη στο Θεό. Αυτή είναι η πραγματική πνευματική σας λατρεία. Μην προσαρμόζεστε στη νοοτροπία αυτού του κόσμου, αλλά να μεταμορφώνεστε συνεχώς προς το καλό αποκτώντας το νέο φρόνημα του πιστού. Έτσι θα μπορείτε να διακρίνετε ποιο είναι το θέλημα του Θεού, το καλό και αρεστό στο Θεό και τέλειο."

Αγαπούν οι γυναίκες;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Αγαπούν οι γυναίκες ή μόνο υποκρίνονται και στην πραγματικότητα δεν αγαπούν κανέναν; Οι γυναίκες μένουν σε όλη τους τη ζωή ανυπότακτες, όπως οι γάτες και οι τίγρεις; Οι τίγρεις ούτε και στο θάνατο υποτάσσονται και είναι το μόνο ζώο που πεθαίνει τρέχοντας. Όλα τα πλάσματα της γης ,όταν έρθει η ώρα ,γέρνουν κάτω υπάκουα στη μοίρα τους και πεθαίνουν.

Ποια είναι η πραγματική αλήθεια ανάμεσα στα απίστευτα πράγματα που γράφτηκαν για τις γυναίκες, ανά τους αιώνες, τόσο από αυτούς που τις λάτρεψαν όσο κι από κείνους που τις μίσησαν; Ωστόσο, το θέμα αν αγαπούν οι γυναίκες η όχι δεν είναι από τα σπουδαιότερα! Υπάρχουν πιο σπουδαία θέματα που κέντρισαν το ενδιαφέρον των ερευνητών και την ανδρική περιέργεια γενικά! Π.χ. συζητήθηκε για τις γυναίκες ακόμα κι αν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος! Κάποιοι συγγραφείς υποστήριξαν ότι οι γυναίκες ήρθαν απ΄ το φεγγάρι (!) και τις ονόμασαν «σεληνιακά πλάσματα» (Τζακ Κέρουακ).

Μια σύνοδος της Καθολικής Εκκλησίας συζήτησε το ίδιο θέμα , αν η γυναίκα είναι άνθρωπος ή όχι ! Τα άσματα και τα ποιήματα τόσο τα έντεχνα όσο και τα δημοτικά αποπνέουν βαθύτατο πόνο του έρωτα για τις γυναίκες. Ρώτησαν κάποτε ένα νέγρο μουσικό της Τζαζ, πώς γράφεται η μουσική αυτή: «Με βάσανα του έρωτα», είπε.

Αγαπούν οι γυναίκες ή δεν αγαπούν; Ένας Θεός το ξέρει! Αν κάνεις μια βόλτα στα αρχαία επιτύμβια επιγράμματα στους τάφους των μυθικών βασιλέων θα σχηματίσεις μια γνώμη. Ας πάρουμε ένα μικρό παράδειγμα. Διαβάστε τα επιτύμβια επιγράμματα του τραγικού Αγαμέμνονα και του ευτυχισμένου Μενέλαου, τα οποία συνέθεσε ο μεγάλος Αριστοτέλης. Πολλά ήξερε για τις γυναίκες ο μέγιστος αυτός φιλόσοφος και επιστήμων της αρχαιότητας!

«Τον τάφο βλέπεις, ξένε,/ του Ατρείδη Αγαμέμνονα,/ που πέθανε σφαγμένος από την ολέθρια γυναίκα του/ κι από τον Αίγισθο». «Ευτυχισμένος είσαι συ, Μενέλαε,/ γαμπρέ του Δία του τρανού,/ κι αθάνατος κι αγέραστος/ μες στων μακάρων τα νησιά.»

«Ευτυχισμένος», «αθάνατος», «αγέραστος»… ο μεγάλος Αριστοτέλης δεν άφησε κοσμητικό επίθετο προκειμένου να μακαρίσει τον Μενέλαο που του έκλεψε τη γυναίκα του, την ωραία Ελένη, ο Πάρις! Αν τρεις χιλιάδες χρόνια μετά γελάμε με το επιτάφιο αυτό αριστούργημα του Αριστοτέλη , φαντάσου τι γέλιο έκανε ο ίδιος όταν το συνέθετε!

Ο καϋμένος ο Άγγλος ποιητής Σέλλεϋ, ένας απ΄ τους πιο ευαίσθητους μεγάλους ποιητές στον κόσμο , μιλώντας χιλιάδες χρόνια μετά τον Όμηρο για την ωραία Ελένη, γράφει στον ποίημά του (για τις γυναίκες) «¨Όχι άλλη Τροία» :

« Τί να μου φταίξει αυτή, που γέμισε τις μέρες μου / με βάσανα, αυτή που τελευταία / εδίδαξε στους αδαείς πολύ βίαιους τρόπους / κι έμαθε στα σοκάκια να περνιούνται για σπουδαία/ τόσο κουράγιο αν είχαν όση κι επιθυμία. (….) Όντας αυτή που είναι, τι άλλο να ’κανε; / Μήπως υπήρχε για να κάψει κι άλλη Τροία; « Μετάφραση Σοφία Σκουλικάρη , Έκδ. Εστία σελ. 117).