ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΚΛΗΤΟΙ;

  "Στόμα ταπεινών μελετά σοφίαν," Παρ.11:2

.

Στο δείπνο της παραβολής του Ιησού, κλήθηκαν πολλοί, αλλά δεν πήγαν. Βρήκαν διάφορες δικαιολογίες, και δεν πήγαν. "Αγρόν ηγόρασα, έχε με παραιτημένον". Η σκέψη τους και η καρδιά τους είναι προσανατολισμένη προς το υλικό κέρδος, προς την υλική απολαβή. και στο δείπνο που είναι καλεσμένοι δεν υπάρχει τέτοια απολαβή.

Στο δείπνο της παραβολής η απολαβή είναι πνευματική. Προς τί να πάνε οι καλεσμένοι, που δεν ενδιαφέρονται για το πνεύμα τους; Παραιτούνται από την πρόσκληση. Πηγαίνουν μόνο κάποιοι φτωχοί, ανάπηροι, τυφλοί , ταπεινοί. Αυτοί, αν και στερούνται τα υλικά αγαθά, δεν είναι η σκέψη τους και η καρδιά τους προσκολλημένη στα υλικά.

Πολλοί είναι κλητοί στη βασιλεία του Θεού, αλλά λίγοι είναι οι εκλεκτοί. Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η άγουσα στη ζωή. Δεν πηγαίνουν οι πολλοί κλητοί στο δείπνο της παραβολής του Ιησού, επειδή το δείπνο είναι πνευματικό. Δεν περιμένουν κανένα υλικό κέρδος από αυτό. Τί έχω να κερδίσω εγώ, από αυτό το δείπνο; λέει καθένας από αυτούς στον εαυτό του και παραιτείται από την πρόσκληση.

ΝΑ ΜΗΝ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ) ΝΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΕΙ

 

Το μήνυμα που λαμβάνει καθένας από εμάς, όταν συναντιέται με τους άλλους στο δρόμο είναι "φύγε από το δρόμο μου". Αυτό λέει μέσα από την καρδιά του, καθένας που φοβάται ότι θα μολυνθεί από τον ιό ακόμα κι αν περπατάει στον ίδιο δρόμο με κάποιον άλλον. Έτσι καθένας δίνει το μήνυμα στους άλλους πως δεν θέλει την ενότητα, αλλά θέλει την διαίρεση και την απομόνωση . Έτσι κάνουν τα μυρμήγκια όταν θέλουν να πεθάνουν. Βγάζουν φτερά και τραβάνε το καθένα το μοναχικό του δρόμο προς το θάνατο.

Τα μυρμήγκια που πεθαίνουν εγκαταλείπουν τη φωλιά τους πετώντας σε διάφορες κατευθύνσεις το καθένα χωριστά. Δεν θα δείς ποτέ δύο μαζί να πετάνε προς την ίδια κατεύθυνση. Τα μυρμήγκια πεθαίνουν μόνα, όπως άλλωστε και οι άνθρωποι. Μόνο όσο αγαπάμε τη ζωή αποζητάμε την συντροφιά ο ένας του άλλου.

Το αντίθετο συμβαίνει όταν δεν θέλουμε να ζούμε, γιατί φοβούμαστε, όπως συμβαίνει τη σημερινή εποχή του φόβου, που απειλεί με εξόντωση την ανθρωπότητα. Ο καθένας τραβάει το δρόμο του και δεν θέλει να συναντήσει άλλον άνθρωπο. Τέτοια μηνύματα θανάτου λαμβάνουμε αμέτρητα, κάθε μέρα.

Δεν στέλνουμε στο ανοσοποιητικό μας σύστημα το μήνυμα ότι θέλουμε να ζήσουμε. Αντιθέτως στέλνουμε το μήνυμα ότι δεν θέλουμε να ζήσουμε. Τα μηνύματα αυτά με σημεία είναι πιο δυνατά από τις λέξεις, γιατί τυπώνονται κατ' ευθείαν στο ασυνείδητο. Η εικόνα της διάλυσης και της απομόνωσης, είναι εικόνα θανάτου. Με το λόγο, μπορούμε να έχουμε αντίλογο πειστικό. Με την εικόνα, είναι αδύνατο να έχουμε αντίλογο. Η εικόνα εισχωρεί κατ' ευθείαν στο υποσυνείδητο, πριν προλάβει το το συνειδητό να την εμποδίσει.,

Κύριε των δυνάμεων,

βοηθός γενού.

Άλλον γαρ εκτός Σου

βοηθόν εν θλίψαισι

ουκ έχομεν

Κύριε των δυνάμεων

ελέησον ημάς.

ελέησον ημάς.

Η Εκκλησία είναι το στήριγμα των πιστών στις δοκιμασίες. Ποιός νους αποφάσισε να εμποδίσει τον πιστό λαό, να δεχθεί τη Θεία βοήθεια τις δύσκολες αυτές ημέρες; Τί φοβερή άγνοια!

Τί λόγο θα δώσουμε στο Θεό, όταν εμποδίζουμε το Άγιο Πνεύμα, (το ανοσοποιητικό μας σύστημα) να μας φυλάξει από την ασθένεια και το θάνατο;

Μόσχος Λαγκουβάρδος

 

 

 

TO ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ

 

 

Το μοντέρνο καταστρέφει το αισθητικό κριτήριο του ανθρώπου. Το μοντέρνο ούτε το ίδιο έχει γούστο ούτε το γούστο των άλλων αφήνει ανέγγιχτο. Ας κάνουμε μια δοκιμή: Όταν βλέπουμε μασκοφόρους στο δρόμο εξεγείρεται το γούστο μας ή αδρανεί. Αν αδρανεί, αυτό σημαίνει ότι το γούστο μας είναι νεκρό ή βρίσκεται σε λήθαργο.

Όταν ήρθαν οι Ελληνοαμερικάνοι στην Ελλάδα, γελούσαμε με το ντύσιμό τους (παρδαλές φαρδιές γραβάτες, παντελόνια σαν πυτζάμες, υποδήματα άσπρα το χειμώνα), που ακόμα και στον ύπνο μας θα ντρεπόμαστε να φορέσουμε τα ρούχα αυτά.

Πού κατέληξε η καταστροφή του αισθητικού κριτηρίου των Ελλήνων; Κατέληξε στο γελοίο, που δεν περιορίστηκε στο χώρο της αισθητικής, αλλά επεκτάθηκε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, ακόμα και στην ίδια τη δημοκρατία.

Οι Έλληνες ως αισθητικός λαός, θα δεχθούν τα πάντα, εκτός από αυτό που δεν είναι ωραίο! Θα σου πουν «αυτό δεν είναι ωραίο», που σημαίνει ότι δεν το δέχονται με τίποτε! Με την επέλαση του μοντέρνου, δεν είναι πια βέβαιο ότι εξακολουθούν με την ίδια δύναμη οι Έλληνες αγαπούν το ωραίο

Οι Έλληνες που αγαπούν τον Θεάνθρωπο Ιησού, ως τον κάλλιστον των ανθρώπων. Που ακόμα και τους ευρισκόμενους στην Κόλαση, τους παρουσιάζουν στις αγιογραφίες ευπρεπισμένους. .

Αγαπώ τη Θεία Λειτουργία, την ύψιστη αυτή μορφή της αισθητικής. Αγαπώ τη στιγμή, που ο ιερέας εκφωνεί τη λέξη, "Δύναμις". Είναι μια ευχή στο ΄΄Αγιο Πνεύμα", να μας δίνει δύναμη στο ωραίο, στο αληθινό και στο ηθικό. Αν χάσουμε το ηθικό μας χάνουμε τα πάντα.

¨ΔΟΣ ΑΙΜΑ, ΛΑΒΕ ΠΝΕΥΜΑ'"

 

"Δος αίμα, λάβε πνεύμα".Δεν είναι εσωτερικά ελεύθερος κανείς χωρίς αγώνα. Στην τραγωδία της ζωής συμβαίνει όπως στην τραγωδία στην Τέχνη. Η κάθαρση του θεατή από τα πάθη, κατά τον ορισμό του Αριστοτέλους, γίνεται με την μέθεξη του θεατή στα παθήματα των ηρώων. Όπως στην Τέχνη έτσι και στη ζωή, πονάμε για να ελευθερωθούμε από τα πάθη.

Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς αγώνα.. "Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή". Το σπαθί στον Εθνικό ύμνο συμβολίζει τον αγώνα για την ελευθερία."Τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία" (Ματθ. 17:21) (Τούτο το δαιμονικό γένος δεν βγαίνει παρά μόνον με προσευχή και νηστεία,. ) Οι δαίμονες δεν φεύγουν χωρίς προσευχή και νηστεία.

Πρέπει να πεις στο δαιμονικό πάθος "εγώ έχω πεθάνει για σένα κι εσύ έχεις πεθάνει για μένα". Πρέπει να γίνουν και τα δύο. Και εμείς πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να στερηθούμε την απόλαυση και το αντικείμενο της απόλαυσης πρέπει να το απομυθοποιήσουμε. Πρέπει να λέμε σε κάθε πειρασμό τα λόγια αυτά π.χ. στους πιο συνηθισμένους δαίμονες της φιλοχρηματίας, τη λαγνείας , της ματαιοδοξίας, πρέπει να λέμε, εγώ έχω πεθάνει για σένα κι εσύ έχεις πεθάνει για μένα.

Οι δαίμονες, επειδή δεν γνωρίζουν τον εσωτερικό άνθρωπο, πιστεύουν ό,τι φαίνεται εξωτερικά. Αν εξωτερικά φαινόμαστε θαρραλέοι, για τους δαίμονες είμαστε θαρραλέοι.

Ευτυχώς ο Θεός, δεν επέτρεψε στο δαιμονικό γένος , να ερευνά τον εσωτερικό άνθρωπο. Το ίδιο και οι άνθρωποι, οι οποίοι κατέχονται από τους δαίμονες και χρησιμοποιούν τις μεθόδους τους, δεν γνωρίζουν τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου.

Αν και έχουν μεγάλη πονηρία, είναι πνευματικά "φελοί". Γι' αυτό η τηλεόραση, η οποία κατέχεται από τους δαίμονες, είναι τόσο επιφανειακή, ρηχή, ανούσια. «Δεν ξέρουν τί τους γίνεται»,θα ‘λεγε ο Ιωάννης Ρωμανίδης.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

"

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΙΑ ΚΑΖΑΝ, ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

  

Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο "ΜΙΑ ΖΩΗ", εκδόσεις ελληνική ευρωεκδοτική, ο Ελία Καζάν γράφει πως αυτό που λέγεται "ανοσοποιητικό σύστημα" είναι το Άγιο Πνεύμα, που δεν μας φυλάει, όταν ο άνθρωπος δεν θέλει να ζει.

Γράφει "Η σάρκα και το πνεύμα βρίσκονται σε μια αλληλεξάρτηση. Όταν ένα άτομο δεν ενδιαφέρεται , ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, να συνεχίσει τη ζωή του, τότε συμβαίνει μέσα του κάτι μυστηριώδες και καταστρεπτικό.

Η ψυχή μεταφέρει το μήνυμα και η προστατευτική δύναμη του σώματος - το ανοσοποιητικό σύστημα όπως λέγεται- παραδίδει σιγά σιγά το σώμα στην ασθένεια, η οποία περιμένει υπομονητικά γι' αυτό το άνοιγμα.

Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ενιαίο και το εσώτερο μέρος του είναι αυτό που συνηθίζουμε να το λέμε πνεύμα , καμιά φορά και Άγιο Πνεύμα, επειδή είναι άγιο. Αυτό είναι που πρέπει να επιβιώσει, κι όταν δεν επιβιώνει, δεν επιβιώνουμε κι εμείς. Έτσι, μ' αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος σκοτώνει τον εαυτό του.." (ΕΛΙΑ ΚΑΖΑΝ, ΜΙΑ ΖΩΗ, Εκδ.ελληνική ευρωεκδοτική,)

Μ.Λαγκουβάρδος

Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

  Η πίστη και οι νόμοι της φύσεως

  Η πίστη και οι νόμοι της φύσεως διαφέρουν μεταξύ τους. Η πίστη είναι πνευματική. Οι φυσικοί νόμοι είναι υλικοί. Το ίδιο διαφέρει ο πνευματικός άνθρωπος από τον φυσικό ή βιολογικό όπως λέγεται, άνθρωπο. Έγινε ο μεν πρώτος Αδαμ, λέει η Γραφή, ως ψυχή ζώσα.  Και έγινε ο δεύτερος Αδάμ, ο Χριστός , εις πνεύμα ζωοποιόν, πνεύμα που δίνει ζωή. Εκείνο που προέχει στον φυσικό άνθρωπο είναι οι φυσικές ανάγκες  και .εκείνο που προέχει στον πνευματικό άνθρωπο , είναι η πνευματική του αναγέννηση και η ένωση με το Θεό.

Η πίστη είναι σαν την γιορτή, μέρα ξεχωριστή, στην οποία το κάθε πράγμα είναι μοναδικό, και  έχει τη δική του σημασία. Ενώ οι φυσικοί νόμοι επαναλαμβάνονται σαν μηχανή. Η φυσική ζωή είναι μηχανιστική. Ο φυσικός άνθρωπος ζει μηχανιστικά. Όλα είναι ανάγκες. Τα πάντα είναι ίδια κι όμοια σαν τα κεριά του Καβάφη. Έτσι που κάνουν την κάθε μέρα να μην διαφέρει από την άλλη. Ο πνευματικός  άνθρωπος είναι ο καινούριος άνθρωπος , αναγεννημένος εκ πνεύματος , με την πίστη στην Ανάσταση του Χριστού και στην δική του ανάσταση, με τη γενική ανάσταση των σωμάτων. Το σώμα του δεν θα χαθεί για πάντα. Το σώμα του θα λάβει νέα, άφθαρτη υπόσταση, θα γίνει νέο είδος κοντά στο Θεό. «Εν τη οικία του πατρός μου πολλαί μοναί εισί» (Στην οικία του πατρός μου, υπάρχουν πολλές κατοικίες (σώματα).  

Γνωρίζομε καλά τη διαφορά ανάμεσα στη συνηθισμένη ημέρα  και στη γιορτή. Η γιορτή είναι τελετουργική και ο άνθρωπος της γιορτής είναι τελετουργικός. Στη δουλειά μας φοράμε τα ρούχα της δουλειάς. Αλλιώς νιώθουμε και αλλιώς εκφραζόμαστε στις διαφορετικές εκφάνσεις της ζωής. Δεν θα πάει  μια γυναίκα, στη λαΪκή αγορά,  να αγοράσει πατάτες και ντομάτες , φορώντας την ακριβή της γούνα , αν δεν θέλει  να γελάσει ο κόσμος  μαζί της. Ή δεν θα πάει ο καλεσμένος σε γάμο και σε γιορτή,  με τα ρούχα της δουλειάς, αν δεν θέλει να τον διώξουν, για την προσβολή του.

Η διαφορά στη συνείδηση του ανθρώπου ισχύει και στη φύση και στους φυσικούς νόμους. Η Φύση συστενάζει και συνωδίνει με τον άνθρωπο, λέει η Γραφή. "Οίδαμεν γαρ ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν" (ξέρουμε καλά ότι ως τώρα όλη η κτίση στενάζει και κραυγάζει από πόνο σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα).Και δεν στενάζει μόνο η φύση, αλλά και εμείς στενάζουμε γιατί λαχταρούμε να γίνουμε παιδιά του Θεού και να γλυτώσει το σώμα μας από τη φθορά

Στη Γραφή βλέπουμε τη διαφορά  ανάμεσα στον πνευματικό άνθρωπο και στον φυσικό,  και τη διαφορά ανάμεσα στους πνευματικούς και στους φυσικούς νόμους. Γράφει στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος, παραθέτουμε τα λόγια του, σε ερμηνευτική απόδοση:

"Γιατί, αν ζείτε σύμφωνα με τις επιθυμίες του φυσικού ανθρώπου, σας περιμένει βέβαιος θάνατος. Αν όμως νεκρώνετε τις αμαρτωλές επιθυμίες σας με τη βοήθεια του Πνεύματος, θα ζήσετε. Πραγματικά όσοι καθοδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι παιδιά του Θεού. Γιατί το πνεύμα που σας έδωσε ο Θεός δεν εμπνέει φόβο για το Θεό ούτε κάνει τους ανθρώπους δούλους, αλλά παιδιά του Θεού."

Χωρίς αγάπη δε γίνεται . Δεν ισοπεδώνονται όλα, εννοώ στην τελετουργία, ώστε να μη διαφέρει η ιερουργία από την καθημερινή ρουτίνα, χωρίς οι συμμετέχοντες σ' αυτήν την φθορά , να στερηθούμε και την θεραπευτική της δύναμη. Δεν μετέχουμε ως άξιοι, όπως γίνεται στις εκδηλώσεις της καθημερινότητας, αλλά ως "τραυματισμένοι και δεόμενοι ελέους".

Γνωρίζουμε τη δύναμη των ιερών εικόνων και της ιερουργίας, από την προσωπική μας πείρα. Βέβαια όσο ζητάμε από την εκκλησία και δεν πιστεύουμε, δεν λαμβάνουμε. Ζητείτε και πιστεύετε ότι λαμβάνετε, λέει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός!

 

 

 

 

 

 

Είναι δύσκολο να ζεις με την υπερηφάνεια

 

Το πρωί κρατούσα ένα βάζο στα χέρια μου και πέρασε απ' το νου μου μια σκέψη υπερηφάνειας. Το βάζο γλίστρησε απ' τα χέρια μου και έσπασε στο δάπεδο. Στο νου μου ήρθε η φράση του Αποστόλου Παύλου, "Η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής", από τον ύμνο του στην αγάπη. Η αγάπη δε ζητεί το δικό της.

Είναι δύσκολο να ζεις με την υπερηφάνεια. Είναι δύσκολο να ζεις ακόμα και με τον υπερήφανο εαυτό σου. Η υπερηφάνεια χαλάει τα πάντα. Πολλούς τους βάζει ο δαίμων της υπερηφάνειας να αυτοκτονήσουν. Θα γλύτωναν τη ζωή τους, αν ταπείνωναν τον εαυτό τους. Ακόμα και ο Ιούδας δεν θα αυτοκτονούσε, αν ταπείνωνε τον εαυτό του και ζητούσε συγχώρηση για το έγκλημά του.

Γι' αυτό η Γραφή λέει, πως όταν δεις την υπερηφάνεια στην καρδιά σου, να την βγάλεις γρήγορα έξω. Η υπερηφάνεια είναι σαν τις βατσινιές. Είναι αδύνατο να την πλησιάσεις και να μην γρατσουνιστείς. Είναι έμφυτο το να μην δέχεται κανείς με ευχαρίστηση αυτόν που βάζει τον εαυτό του πάνω από τους άλλους.

Μόσχος Λαγκουβάρδος