ΜΑΡΤΥΡΕΣ

  Οι μάρτυρες δέχονται το μαρτύριο, ενώ μπορούν να το αποφύγουν. Δέχονται να μαρτυρήσουν υπέρ της αλήθειας, για τους επερχομένους,.

Οι μαθητές του Ιησού γνωρίζουν ότι θα σταυρώσουν τον Κύριό τους. Ο Ιησούς τους μίλησε για το θάνατό Του. Ο Πέτρος προσπάθησε να τον αποτρέψει να δεχθεί να πιεί το πικρό ποτήρι του μαρτυρικού θανάτου..

Κάποτε αναρωτήθηκα, γιατί ανακηρύσσονται μάρτυρες της Εκκλησίας ο Τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος και η οικογένειά του. Γνώριζε ποιά ήταν η τύχη η δική του και της οικογένειάς του, με την επικράτηση της επανάστασης των μπολσεβίκων, και δέχτηκε το μαρτύριό του.

Πολλοί φίλοι τους υπήρχαν στην Ευρώπη, που θα μπορούσαν να τους δεχθούν, τουλάχιστον τα παιδιά τους, αλλά δεν έφυγε κανείς.

Τα λόγια του Ησαϊα για το Χριστό, ταιριάζουν σε κάθε μάρτυρα της πίστεως: "ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν, άφωνος ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού. εν τη ταπεινώσει η κρίσις αυτού ήρθη. την γενεάν αυτού τίς διηγήσεται; ότι αίρεται από της γης η ζωή αυτού, από των ανομιών του λαού μου ήχθη εις θάνατον."

Μόσχος Λαγκουβάρδος

ΤΟ Πείραμα της υποταγής

"Αγρυπνείτε δεόμενοι εν παντί", λέει ο Κύριος. Η Εντολή αυτή του Χριστού είναι μαζί και προφητεία , η οποία επαληθεύεται στην εποχή μας, διότι έχουμε απτές αποδείξεις ότι ο εφησυχασμός του σημερινού ανθρώπου, μπορεί να καταστρέψει τον κόσμο.

Η Εντολή του Χριστού δίδεται προς στον καινούριο άνθρωπο, τον αναγεννημένο εκ Πνεύματος, για δύο λόγους, διότι κινδυνεύει η ύπαρξη της ζωής του ανθρώπου στη γη και διότι μόνο η "δέηση" , δηλαδή η σύνδεση του ανθρώπου με την πηγή της ζωής , το Θεό , μπορεί να εμποδίσει την αυτοκτονία της ανθρωπότητας.

Να γίνετε "δεόμενοι όπως εγω" προτρέπει τους Γαλάτες ((δ, 12) ,το στόμα του Χριστού, ο Απόστολος Παύλος. Ο ποιητής Τόμας Έλιοτ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Η ανθρωπότητα ύστερα από την υποταγή της στο φόβο, οδηγείται στην αυτοκτονία. Ο Έλιοτ καλεί τους ανθρώπους που έχουν νου για να σκέφτονται, να εμποδίσουν την αυτοκτονία της ανθρωπότητας.

Από το φόβο, που η προπαγάνδα, σκόρπισε σε όλη τη Γη, συμμετείχε η ανθρωπότητα στο πείραμα της υποταγής! Το πείραμα πέτυχε. Δεν απομένει να εφαρμοστεί και στην πράξη. Η υποταγή της ανθρωπότητας θα μείνει ως η μόνη πραγματικότητα.

Ο κόσμος αργά ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο και θα ζητήσει τη βοήθεια του Θεού!

moschoblog.blogspot.com

ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΣΕΝΙΚΟΥ!

Τα περιστέρια έχουν διαφορετικούς στόχους: Τα θηλυκά έχουν στόχο την τροφή. Τα αρσενικά έχουν κύριο μέλημά τους τη συνεύρεσή τους με τα θηλυκά και παρεπιμπτόντως ασχολούνται με την εξεύρεση της τροφής.

Στο κέντρο όμως των Αθηνών και τα αρσενικά περιστέρια καπνισμένα, βρώμικα, ζαλισμένα απ΄τους θορύβους και την κίνηση στους δρόμους, αφήνουν τον κύριοστόχο τους - ας πάει στα κομμάτια κι η συνεύρεση - και καταγίνονται κι αυτά, όπως τα θηλυκά, με την τροφή.

Μόνο τις ώρες του απογεύματος που κάποιος βόρειος άνεμος φρεσκάρει την ατμόσφαιρα στο κέντρο, τα αρσενικά περιστέρια ξαναθυμούνται τη φύση τους, το αιώνιο κυνήγι των θηλυκών, κι αρχίζουν να φουσκώνουν πάλι τα φτερά τους, να φέρνουν γύρους γύρω από τον εαυτό τους, να τεντώνονται και να σκύβουν επιθετικά για να δείξουν όλη τη δύναμη, την ορμητικότητα και την αυτοσυγκράτηση του αρσενικού.

Κι όταν αποτυγχάνουν - τις περισσότερες φορές - φέρονται σαν να μη συνέβη τίποτα. Δεν πέφτουν σε μαρασμό, σε κατάθλιψη, σε αυτολύπη. Δεν τραγουδούν τραγούδια σαν αυτά των ανθρώπων, που όταν εγκαταλείπονται θρηνούν και οδύρονται: " Αχ, δίχως εσένα θα πεθάνω".

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Η άρχουσα τάξη και ο λαός

 

Όταν η άρχουσα τάξη σφάλει, τα σφάλματά της τα πληρώνει, δυστυχώς και ο φτωχός λαός! Παράδειγμα ο λαός των Ισραηλιτών. Γράφει το Λεξικό: 

"Οι Ισραηλίται, ήτοι το βασίλειον των δέκα φυλών, άμα τω χωρισμώ αυτών την ειδωλολατρείαν ασπασάμενοι, και την αθεϊαν καλλιεργήσαντες, τάχιστα περιήλθον νεις διαφθοράν ηθών και εκ ταύτης εις εθνικήν παραλυσίαν. Διά ταύτα ειμωρήθησαν πρώτα μεν δια ξίφους, δεύτερον δια λιμού και άλλων κακών, και τρίτον, επανειλλημμένως εξκελεγχθέντες, και έτι μάλλον σκληρύνατες τους τραχήλους αυτών, τέλειον κατεστρα΄φησαν άνευ ελπίδος σωτηρίας. Διακοσια πενήντα τέσσερα έτη διήρκεσεν η βασιλεία του Ισραήλ , 975-721 π.Χ. (..) Αιχμαλωτισθέντες ουδέποτε επανήλθον, ουδ' απετέλεσαν ίδιον έθνος." (Γ.Κωνσταντίνου, Λεξικόν |Αγίων Γραφών, σ.482) 

Τί μας λέει η ιστορία αυτή του αρχαίου Ισραήλ; Αν είχε τη δύναμη ο φτωχός λαός, αν υπήρχε αληθινή δημοκρατία, έπρεπε να αφήσει την άρχουσα τάξη να ακολουθήσει τις επικίνδυνες λατρείες της και να μείνει πιστός στον αληθινό Θεό. , αντί να την ακολουθεί και να την μιμείται. 

Διαβάζοντας την ιστορία αυτή, σκέφτομαι μήπως και οι σημερινοί Έλληνες, μιμούμενοι την άρχουσα τάξη στην αθεϊα της παραδοθούμε σε βάρβαρο λαό, για να κλάψουμε πικρά, που δεν μας άρεσε ο Χριστός! 

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Οι αδαείς δεν γνωρίζουν τη χάρη του Θεού

Οι αδαείς  δεν γνωρίζουν τη χάρη του Θεού. Δεν γνωρίζουν το Άγιο Πνεύμα και τα δώρα Του. Αγνοούν την ελευθερία. Μιλούν για δικαιοσύνη και ειρήνη, αλλά δεν έχουν ποτέ πνευματική εμπειρία. Οι αδαείς είναι οι κρύψαντες το τάλαντον της παραβολής. Εις μάτην εδέξαντο την χάρη του Θεού, λέει η Γραφή.

Η παραβολή του Ιησού γι΄ αυτόν που έκρυψε στη γη, το τάλαντο που του δόθηκε, μιλάει γι’ αυτούς που δεν πιστεύουν στη χάρη του Θεού. Αγνοούν το Πνεύμα του Θεού και τα δώρα Του. Δεν έχουν εμπειρία της  δικαιοσύνης και της  ειρήνης και της πνευματικής χαράς. Και ποια είναι η κατάληξή τους; Εκβάλλονται εις το εξωτερικό σκοτάδι. Εκεί που είναι «ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων».

Πρέπει να  ‘ μαστε δεκτικοί κάθε στιγμή. «Το Πνεύμα φυσάει εκεί όπου το δέχονται…Η πιο βαθιά αρχή του ανθρώπου, είναι ο καλόδεχτος άγγελος.» (William James, Παραλλαγές της θρησκευτικής εμπειρίας, Εκδόσεις Printa). Σ’ αυτόν που θα δεχθεί τη χάρη, η χάρη θα αυξάνει και θα πορεύεται από δύναμη σε δύναμη. Αυτός που δεν έχει τη χάρη του Θεού, θα χάσει και τους ψεύτικους θεούς που έχει.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

 

 

 

Η Ορθοδοξία είναι μία αγία, καθολική και αποστολική εκκλησία

 Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

         Η Ορθοδοξία είναι μία αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία. οι θρησκείες δεν είναι Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού και οι χριστιανοί είναι μέλη του σώματος του Χριστού. Η Ορθοδοξία θεραπεύει τις σωματικές και τις  ψυχικές ασθένειες και αποδίδει στην κοινωνία τους θεραπευμένους, καλούς και αγαθούς πολίτες. Οι θρησκείες θεωρούν την αγάπη των εχθρών  ανέφικτη και αδυνατούν να θεραπεύσουν τον κόσμο, επειδή χρειάζονται κι οι ίδιες θεραπεία.

       Η βάση της θεραπευτικής της Ορθοδοξίας είναι «ιατρέ θεράπευσε τον εαυτό σου για να θεραπεύσεις και τους άλλους». Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί χριστιανοί. Υπάρχουν θεραπευμένοι και αθεράπευτοι. Ο θεραπευμένος γίνεται θεραπευτής των άλλων.

        Ορθοδοξία που δεν θεραπεύει τον κόσμο, δεν είναι Ορθοδοξία. Το ερώτημα είναι, υπάρχουν σήμερα θεραπευμένοι στην Ορθοδοξία; Η ύπαρξη των Αγίων μαρτυρεί κατ’ αρχήν ότι η Ορθοδοξία θεραπεύει τον κόσμο. Προϋπόθεση για την θεραπεία αυτού που θέλει να θεραπευτεί είναι να έχει καθαρή καρδιά. Γι’ αυτό όταν ο χριστιανός πηγαίνει το δώρο του στην Εκκλησία, πρέπει να έχει συμφιλιωθεί με τον εχθρό του και κατόπιν να προσφέρει το δώρο του.

        Ο Δυτικός Κόσμος επέλεξε να μην είναι ο Χριστός το θεμέλιο της κοινωνίας κι η κοινωνία του είναι σχεδόν διαλυμένη. Γιατί είναι διαλυμένη και γιατί η Ορθοδοξία κρατάει ακόμα την οικογένεια και την κοινωνία; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό περιέχεται στα λόγια του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, ότι τις ενώσεις τις δημιουργεί το ωραίο, και η ιδιοτέλεια δεν είναι ωραία.

         Δεν μπορεί κανείς να βάλει άλλο θεμέλιο εκτός από αυτό που υπάρχει. Αν εμβαθύνεις στην αιτία, η οποία αρρωσταίνει τους ανθρώπους, που είναι να θεωρείς εκ των προτέρων ανέφικτη την αγάπη και την ανιδιοτέλεια, θα αντιληφθείς γιατί οι κοινωνίες, που απομακρύνονται από το Θεό, διαλύονται. Η ορθή δογματική συνείδηση έχει πρακτικές συνέπειες στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου.

Ο φόβος του θανάτου

      

  «Ποῦ ‘ναι ὁ γερο-μερακλής ὁ παλιός τραγουδιστής;» (Κρητικό τραγούδι) Δέν θά συναντήσεις, στίς μέρες μας, πνευματικούς ὀδηγούς. Οἱ σημερινοί πνευματικοί ἀποφεύγουν νά ἀναλάβουν τήν εὐθύνη τῆς ψυχῆς μας. Γιά πνευματικούς ὀδηγούς, στήν ἐποχή μας, ἔχουμε τά βιβλία. Ἄν βρεῖς ἕνα καλό βιβλίο εἶναι σά νά συνάντησες ἕναν ἀξιοσημείωτο ἄνθρωπο. Οἱ ἄνθρωποι παλιά ταξίδευαν μέ αὐτό τό σκοπό: Τήν ἀναζήτηση πνευματικῶν ἀνθρώπων, γιά νά λάβουν μία ἀπάντηση στά πνευματικά ἑρωτήματα, πού τούς βασάνιζαν. Ἔγραφαν βιβλία μέ θέμα τίς συναντήσεις τους αὐτές, ὅπως ὁ Γκουρτζίεφ, ὁ Στέφαν Τσβάϊχ, ἤ ὁ ἀνώνυμος Ρῶσος συγγραφέας τοῦ Βιβλίου «Οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητή». Ὁ συγγραφέας τῶν «Περιπετειῶν ἑνός προσκυνητή» ταξίδευε πεζός στήν ἀχανή Ρωσία, γιά νά συναντήσει πνευματικούς ἀνθρώπους, γιά νά τοῦ ἐρμηνεύσουν τή φράση τῆς Καινῆς Διαθήκης, «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε».

 

        Ἐγώ ταξιδεύω στόν κόσμο τῶν βιβλίων, ἀναζητῶντας μία ἀπάντηση στό φόβο τοῦ θανάτου, πού μέ βασανίζει ἀπό μικρό παιδί. Ἀπό τότε πού εἶδα τούς ἀνθρώπους νά σκοτώνονται μπροστά μου… Ἀναζητῶ στά βιβλία, τόν τρόπο νά διώχνω τό φόβο καί μάλιστα τό μεγαλύτερο ἀπό ὄλους τούς φόβους, τό φόβο τοῦ θανάτου. Ἀναζητῶ ἀπαντήσεις στά βιβλία χωρίς νά παραγνωρίζω τή δική μου πείρα καί τήν πείρα τῶν ἀνθρώπων πού συναντῶ στή ζωή μου. Ἀπ’ τήν προσωπική μου πείρα κι ἀπ’ τήν πείρα τῶν ἄλλων ξέρω, πῶς τό πρῶτο πρᾶγμα πού μάθαμε ἀπ’ τή μητέρα μας ἦταν τό τραγούδι, σάν ἕνας ὄμορφος τρόπος νά καθησυχάζουμε τούς φόβους καί τίς ἀνησυχίες μας.

 

 Ὅταν εἴμαστε παιδιά, αὐθόρμητα ἐρχόταν στά χείλη μας τό τραγούδι, ὅταν περνούσαμε ἰδίως τίς νύχτες, ἀπό κάποιο μέρος πού μᾶς φόβιζε. Δυστυχῶς τώρα μᾶς ἔκλεψαν καί τό τραγούδι, μᾶς ἔκλεψαν τήν ψυχή μας, μέ ὑλικά ἀνταλλάγματα. Ἄν διαβάζαμε τήν Καινή Διαθήκη, μέ τό ἐρώτημα τοῦ φόβου τοῦ θανάτου, νομίζω θά μᾶς ἀπαντοῦσε: «Νά ἀγαπᾶτε, γιά νά μή φοβᾶστε τό θάνατο. Ἡ ἀγάπη διώχνει τό φόβο. Νά ἀγαπᾶτε τά πνευματικά πράγματα ὄχι τά ὑλικά πράγματα, πού φθείρονται. Νά μή θησαυρίζετε θησαυρούς γήινους, ἀλλά νά θησαυρίζετε θησαυρούς οὐράνιους, γιά νά μή φοβᾶστε». Ἡ Καινή Διαθήκη συνδέει τό φόβο μέ τήν ἐπιθυμία γιά τά ὑλικά πράγματα πού φθείρονται, γιά τό κόσμο, πού ῥέει καί χάνεται μαζί καί ἡ ἐπιθυμία γιά τόν κόσμο αὐτόν.

Ἡ Καινή Διαθήκη θεωρεῖ τήν ἀγάπη καί τό ζῆλο γιά τά πνευματικά πράγματα, τό μεγαλύτερο ὄπλο κατά τοῦ φόβου. Αὐτή τήν ἀπάντηση δίνει ἡ Καινή Διαθήκη στό ἐρώτημα γιά τό φόβο τοῦ θανάτου. Τήν ἴδια ἀπάντηση, μέ διαφορετικά λόγια, δίνουν ὄλοι οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι στόν κόσμο, ἀπό τήν ἀρχαία ἐποχή μέχρι σήμερα. Τήν ἴδια ἀπάντηση δίνει ὁ Ὄμηρος πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ὀδυσσέας, γράφοντας γιά τό σῳτήριο νόημα τῆς ζωῆς του. Τό ἴδιο ἀπαντάει ὁ μέγιστος ἀρχαῖος ποιητής τοῦ ὕμνου στόν νικητή τῆς πάλης Αἰγινήτη, γράφοντας γιά τήν «Θεόσδοτη αἴγλη» γιά τό «ὄνειρο σκιᾶς» τόν ἄνθρωπο χωρίς τό νόημα τῆς ζωῆς

 

Ὁ φόβος τοῦ θανάτου συνδέεται μέ τήν ἐπιθυμία καί μέ τό χρόνο. Ὁ χρόνος, εἰδικότερα ἡ στάση μας ἀπέναντι στό χρόνο, ἔχει σημασία γιά τό φόβο τοῦ θανάτου. Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας δέν εἶναι ἀπεριόριστος, τουλάχιστον γιά τό σῶμα. Γιά τήν ψυχή ἐξαρτᾶται ἀπό αὐτό πού πιστεύει κανείς, ἄν πιστεύει ὅτι εἶναι θνητή, εἶναι ἀθάνατη ἤ ἀνύπαρκτη! Γιά τήν ψυχή ὁ Κάντ ἔκανε μία σπουδαία ἐπισήμανση. Ὁ Κάντ ἀσχολήθηκε μέ τό ἐρώτημα, ἄν ἡ ψυχή μπορεῖ νά γνωρίζει ἄμεσα, χωρίς τά αἰσθητήρια ὄργανα τοῦ σώματος, ἄρα καί χωρίς τό ἴδιο τό σῶμα. Ἄν ἡ ψυχή ἔχει τή δυνατότητα τῆς ἄμεσης γνώσης, αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ συνείδηση λειτουργεῖ καί μετά τό θάνατο τοῦ σώματος. Οἱ νεκροί ἔχουν πλήρη διαύγεια!

 

Ἡ θεωρία του τῆς καθαρῆς ἐποπτείας τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου (καθαρῆς μέ τήν ἔννοια τῆς ὕπαρξης τοῦ χρόνου καί τοῦ χώρου, ἀνεξάρτητα ἀπό τά πράγματα καί τίς ψυχικές καταστάσεις), ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ψυχή ἔχει τήν ἱκανότητα τῆς ἄμεσης ἀντίληψης, δηλαδή τῆς ἀντίληψης χωρίς τά αἰσθητήρια ὄργανα τοῦ σώματος. Ὁ Κάντ ἐπισήμανε ὅτι ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος δέν εἶναι συστατικά στοιχεῖα τῶν πραγμάτων καί τῶν ψυχικῶν καταστάσεων. Ἄν ξέραμε, τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, δέν θά φοβούμασταν τό θάνατο, συμπέρανε ὁ μεγάλος φιλόσοφος. Ὁ Κάντ διαπίστωσε μέ τή θεωρητική φιλοσοφία, αὐτό πού εἶναι κοινή ἐμπειρία τῶν διορατικῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

 

Ἡ ἀπειλή κατά τοῦ χρόνου, μᾶς γκρεμίζει συθέμελα, ἐπειδή ἀναιρεῖ ὄλες μας τίς ἐπιθυμίες, πού ἀναπόφευκτα εἶναι συνδεδεμένες μαζί του. Οἱ γέροι μέ τό μαρασμό τοῦ σώματος, ἔχουν ἀποσπαστεῖ ἀπό τόν μελλοντικό χρόνο κι ἀπό τίς μελλοντικές κι ἀβέβαιες ἐπιθυμίες του.«Θλιβός ὁ πρίν καί ἔπειτα χρόνος». Ἡ ἀνυπαρξία τοῦ «ἔπειτα χρόνου», δέν σημαίνει πολλά πράγματα γιά τό γέρο. Δέν σημαίνει σχεδόν τίποτα. «Ἀς ζήσουμε σήμερα», λένε οἱ γέροι. «Αὔριο ἔχει ὁ Θεός».

 

 Ἡ ἀπειλή τοῦ μελλοντικοῦ χρόνου τρομάζει τό νέο. Ἰσοδυναμεῖ μέ ὀλοκληρωτική καταστροφή. Πῶς θά μποροῦσε κι ὁ νέος νά ἐλευθερωθεῖ ἀπ’ τήν προσκόλλησή του στόν μέλλοντα χρόνο, χωρίς νά στερηθεῖ καμία ἀπ’ τίς χαρές τῆς ζωῆς; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ποιότητα τῶν ἐπιθυμιῶν του, ἀπό τά πράγματα πού ἐπιθυμεῖ. Ἀπό αὐτό, ὅπου ὁ νέος βάζει τήν καρδιά του. Ἐκεῖ ὅπου βρίσκεται ἡ καρδιά μας, ἐκεῖ βρίσκεται καί ὁ θησαυρός μας. Ὅπου ὑπάρχει τό πτῶμα ἐκεῖ συγκεντρώνονται καί οἱ ἀετοί. Οἱ ἐπιθυμίες μας ἀκολουθοῦν τήν τύχη τῶν ἐπιθυμητῶν πραγμάτων (Desiderata).

 

Ὁ κόσμος φθείρεται μαζί καί ἡ ἐπιθυμία γι’ αὐτόν. Μή θησαυρίζετε θησαυρούς, πού οἱ κλέφτες τούς κλέβουν καί ἡ σκουριά καί τό σκουλήκι τούς ἀφανίζει, λέει τό Εὐαγγέλιο. Ἄν ἡ καρδιά μας βρίσκεται στούς ἐπισφαλείς αὐτούς θησαυρούς, φυσικό εἶναι νά φοβούμαστε, ὅτι μαζί τους θά ἀφανισθοῦμε καί ἑμεῖς. Ὁ φόβος μας προέρχεται ἀπό τήν ἄμετρη ἐπιθυμία τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων. Ἕνας ἀποτελεσματικός τρόπος νά μή φοβούμαστε εἶναι τό χιοῦμορ. Τό χιοῦμορ δημιουργεῖ τήν ἴδια ψυχική ἀνάταση μέ τή μουσική καί τό τραγούδι.Ἐξαρτᾶται βέβαια ἀπ’ τήν ποιότητα τοῦ χιοῦμορ. Τό ἀνώτερο εἶδος τοῦ χιοῦμορ, σάν ἄρωμα πνευματικό, συνοδεύει τό σύνολο τῶν ἀρετῶν, ἰδίως τήν ταπείνωση. Δέν μποροῦμε νά ἀποκτήσουμε αὐτό τό χιοῦμορ, ὅσο εἴμαστε δοῦλοι τῶν παθῶν μας, ὑπερήφανοι, ἀλαζόνες, ματαιόδοξοι…

 

Μ’ ἀρέσει ν’ ἁκούω ἱστορίες γιά ἀνθρώπους, πού διατήρησαν τό χιοῦμορ τους, μέχρι τήν τελευταία στιγμή τῆς ζωῆς τους, ὅπως αὐτή τοῦ Γάλλου σκηνοθέτη Φρανσουά Τρυφώ. Ὁ διάσημος σκηνοθέτης, λίγο πρίν μεταφερθεῖ στό χειρουργεῖο, ζήτησε ἀπό τήν κόρη του νά ἐνημερώσει τή χήρα τοῦ φίλου του καί δασκάλου τοῦ Ζάν Ρενουάρ: «Πές της, πῶς ἄν ὄλα πᾶνε καλά, θά’ ρθω νά πιοῦμε ἐκείνη τήν περίφημη καλιφορνέζικη σαμπάνια. Ἀλλιῶς, θά ζητήσω ἀπ’ τόν Ζάν νά μέ ξεναγήσει, στόν παράδεισο τῶν εὐτυχισμένων σκηνοθετῶν». Ἡ συνεχής μεταβολή καί ἡ ἀδιάκοπη φθορά τοῦ κόσμου καί τῆς ἐπιθυμίας του, προκαλεῖ τό φόβο τοῦ θανάτου στήν ψυχή.

 

Σκεφτόμαστε ἀκόμα μέ τόν τρόπο πού σκέφτονται οἱ ἄνθρωποι 3.000 καί 4.000 χρόνια πρίν ἀπό σήμερα. Στόν Ὄμηρο ἡ λέξη «ὕπαρξη» σημαίνει τήν περιουσία τοῦ ἀνθρώπου, τά «ὑπάρχοντά του». Τό ἴδιο καί στήν Παλαιά Διαθήκη.Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ταυτίζουν τήν ὕπαρξή τους μέ τό σῶμα τους. Ὁ σωματικός θάνατος γι’ αὐτούς εἶναι πλήρης, παντοτινή ἐξαφάνιση. Εἶναι ἡ κρύα, ἡ φριχτή ἔννοια τοῦ «ποτέ πιά». Ἄν καί ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ διεύρυνε τή συνείδησή μας. Ὁ ἄνθρωπος μετά τόν Χριστό, δέν εἶναι τά ὑπάρχοντά του, οὖτε τό σῶμα του, οἱ σκέψεις του, τά αἰσθήματά του, οἱ μῆμες του καί γενικά οἱ ψυχικές καταστάσεις του. Αὐτά εἶναι περιεχόμενα τῆς ψυχῆς, δέν εἶναι ἡ ψυχή.

 

Ὁ ἐσωτερικός ἄνθρωπος δέν εἶναι πλασμένος μέ τά στοιχεῖα αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί δέν ἀκολουθεῖ τή μοίρα του. Ἡ ὕπαρξή μας συγκροτεῖται μέ πνεῦμα ἐλεύθερο ἀπό τόν κόσμο καί τόν καταναγκασμό του. Ἡ συνείδηση, κατά τόν Λόκ, ἀντιλαμβάνεται ὁτιδήποτε ἐκδηλώνεται μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Παρατηρεῖ τίς ἐσωτερικές λειτουργίες τῆς ψυχῆς. Παρατηρεῖ τίς ἀντιλήψεις μας, τά διανοήματά μας, τίς ἀμφιβολίες μας, τίς γνώσεις μας, τίς ἐπιθυμίες μας, τίς προθέσεις μας. Ἡ συνείδησή μας παραμένει ἀλώβητη, ἀκόμα κι ἄν τά περιεχόμενα τῆς ψυχῆς μεταβληθοῦν ἤ χαθοῦν. Ἐξακολουθεῖ νά παρατηρεῖ καί νά ἐπισημαίνει ὁτιδήποτε ἐκδηλώνεται μέσα στήν ψυχή.

 

Ἡ συνείδηση λειτουργεῖ χωρίς τά αἰσθητήρια ὄργανα τοῦ σώματος, ὅπως γίνεται φανερό ἀπ’ τήν καθαρή ἐποπτεία τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου. Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι οἱ νεκροί ἔχουν πλήρη διαύγεια. Ὁ φόβος δέν εἶναι γιά τούς ἄλλους. Ὁ φόβος εἶναι γιά τόν ἑαυτό μας, ἐπειδή δέν πιστεύουμε στό Θεό. Αὐτό εἶναι τό ἀπαύγασμα τῆς σκέψης, ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι. Ὅσο ὑπάρχουν ἅγιοι, μεγάλοι ποιητές, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, ἐπιστήμονες, ἄξιοι τοῦ ὀμόματός τους, κ.α. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τόν Καβάφη, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἕνας ἀπ’ τούς πιό μεγάλους σύγχρονους ποιητές, ἄν ὄχι ὁ πιό μεγάλος σύγχρονος ποιητής τοῦ κόσμου: Δέν θά φοβᾶσαι, γράφει στήν «Ἰθάκη» του, «ἄν μέν’ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἄν ἐκλεκτή/συγκίνησις τό πνεῦμα καί τό σῶμα σου ἀγγίζει».

"Πνευματικός καθρέφτης"