Χάρτης της ψυχής

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Ο 37ος ψαλμός του Δαβίδ μοιάζει με χάρτη της ψυχής. Οι στίχοι που παραθέτω εδώ, αποτελούν τα στάδια που διέρχεται η ψυχή στην πορεία της προς την σωτηρία.

ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΔΙΟ: "Τα βέλη σου ενεπάγησάν μοι και επεστήριξας επ΄ εμέ την χείραν σου. "

(Ακόμα δεν αποδίδουμε στο στάδιο αυτό την ταλαιπωρία μας στον θυμό και στον έλεγχο του Κυρίου. Ούτε αποδίδουμε τις αμαρτίες μας στον εαυτό μας).

ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ: "΄Οτι αι ανομίαι μου υπερήραν την κεφαλήν μου, ωσεί φορτίον βαρύ εβαρύνθησαν επ΄ εμέ."

(Είναι η πρώτη επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας, που θα ξεχαστεί μόλις περάσει το κεντρί που μας κεντρίζει, μόλις γίνουμε καλά από κάποια αρρώστια ή περάσει ο φόβος μας).

ΤΡΙΤΟ ΣΤΑΔΙΟ: " Κύριε εναντίον πάσα επιθυμία μου και ο στεναγμός μου από σου ουκ απεκρύβη. Η καρδία μου εταράχθη."

(Πρώτη επίγνωση ότι ο Κύριος γνωρίζει τις επιθυμίες μας και τους στεναγμούς μας και η καρδιά μας είναι ταραγμένη. Νιώθουμε την επιθυμία να είμαστε καθαροί , ότι δεν μπορούμε να κρυβόμαστε από τον Κύριόν μας.)

ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΤΑΔΙΟ: "Οι φίλοι μου και οι πλησίον μακρόθεν έστησα"

(Δεύτερη συνειδητοποίηση ότι μόνον ο Κύριος είναι η σωτηρία μας. Οι φίλοι μας και οι πλησίον δεν μπορούν. Είναι ίσως το πιο δραματικό στάδιο, το στάδιο της απελπισίας. Δεν ελπίζουμε πια στον κόσμο και στρέφουμε με ευγνωμοσύνη το βλέμμα μας στο Θεό. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη παρηγοριά από αυτό, το να είσαι βέβαιος ότι ακόμα και στο πιο φριχτό πεπρωμένο, ο Κύριος είναι εκεί για σένα, πριν από σένα. Όσο χαμηλά μπορείς να φανταστείς.

ΠΕΜΠΤΟ ΣΤΑΔΙΟ: "Ότι επί σοι, Κύριε, ήλπισα. συ εισακούση, Κύριε, ο Θεός μου."

(Το τελικό στάδιο στην αγωνιώδη πορεία της ψυχής προς τον Σωτήρα της, το στάδιο της βεβαιότητας, ότι ο Κύριος εισακούει την φωνή της. Είναι έτοιμη πια να δεχθεί κάθε πόνο, όταν ξέρει ότι ο Κύριος και Θεός την στηρίζει. Υπόσχεται στον Κύριο ότι θα μεριμνήσει να είναι καθαρή από την αμαρτία, για να είναι ενωμένη μαζί του.)

Το άνοιγμα της Τέταρτης Σφραγίδας

 Λαρισινά δοκίμια Μ.Ε. Λαγκουβάρδου

                                                      
                             Το άνοιγμα της Τέταρτης Σφραγίδας

 Ο Γ΄Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται, έστω κι αν δεν γίνεται αντιληπτός 

δια γυμνού οφθαλμού, στην καθημερινότητα της ζωής μας. 

(Μαρία-Νεγρεπόντη Δελιβάνη, Στη Δίνη του Γ΄Π.Π.)

       Κάποτε, οι Μαθητές του Ιησού, ταξιδεύοντας στην τρικυμισμένη θάλασσα της Γαλιλαίας, βλέπουν τον Ιησού πάνω στα κύματα και τρομάζουν. Νομίζουν ότι βλέπουν φάντασμα. «Μη φοβάστε», τους λέει ο Ιησούς, «εγώ είμαι». «Μη φοβάστε»: Αυτά τα λόγια απευθύνει πάντα ο Ιησούς, όταν εμφανίζεται στους Μαθητές Του. Τα ίδια λόγια, νιώθουμε ότι απευθύνει και σε μας, όταν Τον πλησιάζουμε. Ο Ιησούς ίδρυσε την Εκκλησία όχι σαν μια θρησκεία, αλλά ως μια Ιατρική Επιστήμη, η οποία θεραπεύει το φόβο. Ότι η αγάπη διώχνει το φόβο, είναι ίσως η κεντρική ιδέα της ιατρικής του Ευαγγελίου. Τώρα ο φόβος του θανάτου κυριαρχεί παντού και μπορεί να καταστρέψει τον κόσμο. Ο φόβος αντί να διώχνει τον θάνατο τον προσελκύει. Παράδειγμα η αυτοκτονία ως μια πράξη απελπισίας.  Ο πλούτος ,πάλι, με τον ενδόμυχο φόβο του υπερπληθυσμού, («να μείνουμε λίγοι και καλοί»), αντί να φέρνει την ειρήνη, δημιουργεί πολέμους με τα όπλα που κατασκευάζουν και εμπορεύονται τα πλούσια βιομηχανικά κράτη. Τα πυρηνικά όπλα οδηγούν την ανθρωπότητα στην αυτοκτονία.

       Ο Τόμας Στέρνς Έλιοτ, ο βραβευμένος με Νόμπελ Αμερικανός ποιητής, κάνει έκκληση να σταματήσει η αυτοκτονία της ανθρωπότητας. Στην αρχή σκέφτηκα η έκκλησή του απευθύνεται στους ηγέτες των λαών και στην ελίτ του πλούτου. Ότι αυτοί μπορούν να εμποδίσουν την αυτοκτονία της ανθρωπότητας, αλλά αυτοί την επισπεύδουν! Αργότερα κατάλαβα η έκκληση του Έλιοτ απευθύνεται προς όλους τους ανθρώπους. Ο Έλιοτ ,ως χριστιανός , γνωρίζει ότι η επιθυμία  του πλούτου και ο ενδόμυχος φόβος του για τον υπερπληθυσμό, προκαλεί τους πολέμους. Ο Έλιοτ καλεί όλους τους ανθρώπους να  συνειδητοποιήσουν  τον ενδόμυχο φόβο τους και να τον θεραπεύσουν. Ο  φιλελευθερισμός, ως ασυνειδησία, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.  

       Εφτά σφραγίδες σφραγίζουν τις πληγές και τα βάσανα του ανθρώπου στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ο συγγραφέας του, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης περιγράφει τις πληγές και τα βάσανα του ανθρώπου, με ποιητικό τρόπο. Είναι άραγε οι εφτά σφραγίδες της Αποκαλύψεως ένα σύμβολο του Ασυνειδήτου, που κατευθύνει την ζωή μας; Ασυνείδητο είναι το άγνωστο, το σκοτεινό που υπάρχει μέσα μας και κατευθύνει την ζωή μας, χωρίς να ξέρουμε σε κάθε πράγμα, τι είναι αυτό που κάνουμε και γιατί.

     Στο άνοιγμα της Τέταρτης σφραγίδας, αυτής που πιθανόν, απεικονίζει τις πληγές της εποχής μας, η Αποκάλυψη γράφει: «Και ότε ήνοιξε την σφραγίδα την τετάρτην, ήκουσα φωνήν του τετάρτου ζώου λέγοντος, έρχου. Και είδον, και ιδού ίππος χλωρός, και ο καθήμενος επάνω αυτού , όνομα αυτώ ο θάνατος, και ο άδης ηκολούθει μετ΄ αυτού. Και εδόθη αυτώ εξουσία επί το τέταρτον της γης, αποκτείναι εν ρομφαία και εν λιμώ και εν θανάτω και υπό των θηρίων της γης.» (Και όταν άνοιξε την τέταρτη σφραγίδα, άκουσα φωνή του τέταρτου ζωντανού όντος και ιδού, ίππος χλωρός και ο αναβάτης ονομάζεται θάνατος και ο Άδης ακολουθούσε κατόπιν του. Και τους δόθηκε εξουσία πάνω στο τέταρτο της γης να φονεύουν με ρομφαία και με πείνα και με θάνατο και με θηρία της γης.)

     Ο αναβάτης επάνω στον χλωρό ίππο της Αποκαλύψεως , είναι ο Άγγελος του βίαιου θανάτου, δηλαδή ο Άγγελος του πολέμου. Γιατί άραγε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο συγγραφέας της Αποκαλύψεως, ονομάζει το άλογο του Αγγέλου του θανάτου, ίππο χλωρό; Τι σημαίνει άραγε ο χλωρός ίππος; Χλωρός είναι ο άγουρος καρπός, αυτός που κόβεται πριν ωριμάσει ή το νέο κλαδί του δέντρου και μεταφορικά ,το παιδί του ανθρώπου, το χλωρό βλαστάρι του. Ο χλωρός ίππος της Αποκαλύψεως, αν είναι σωστή η ερμηνεία αυτή, συμβολίζει τον θάνατο των νέων, δηλαδή τον πόλεμο, αφού στον πόλεμο δεν σκοτώνονται οι γέροι, αλλά οι νέοι. Ο χλωρός ίππος συμβολίζει τον πόλεμο. Στην ποίηση εκφραζόμαστε με μεταφορές.

     Κανείς δεν μπορεί να το ξέρει με απόλυτη βεβαιότητα - ακόμα και η Εκκλησία δεν αναγιγνώσκει το κείμενο της Αποκάλυψης- αν η Τετάρτη Σφραγίδα της Αποκάλυψης εννοεί την σημερινή εποχή. Η Αποκάλυψη μιλάει μεταφορικά. Ο μεταφορικός τρόπος έκφρασης,  ως σχήμα του Καλού Λόγου, μας μαθαίνει να κάνουμε αναγωγή, που σημαίνει ανέβασμα από τα πράγματα στο πνεύμα, από το πραγματικό επίπεδο στο πνευματικό. Η ποίηση δεν είναι απλή ανάγνωση, αλλά μέθεξη στο πνεύμα του ποιήματος.  Με την ποίηση δίνουμε τροφή στο πνεύμα μας. Το γράμμα σκοτώνει, το πνεύμα δίνει ζωή. Δεν γίνονται πόλεμοι και δεν σκοτώνονται τα νέα βλαστάρια του ανθρώπου, όταν οι άνθρωποι είναι δυνατοί στο πνεύμα και υπερασπίζονται την ελευθερία τους. Να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία, διδάσκει το Ευαγγέλιο. Δεν θα καταντούσε η χώρα μας σε αυτήν την κατάσταση ανελευθερίας, μια αποικία τοκογλύφων, αν η γενιά που αφήνει τα παιδιά της άνεργα ή τα στέλνει στην ξενιτιά, υπερασπιζόταν την ελευθερία.

     Γιατί υπάρχει τόση αδικία στον κόσμο; Γιατί αφήνεται το Ασυνείδητο ανεξέλεγκτο να κατευθύνει τη ζωή μας ; Πολλοί με πρόφαση την αδικία του κόσμου, αρνούνται την ύπαρξη του Θεού! Σαν να είναι ο Θεός υπεύθυνος για το Κακό, και όχι αυτός που διαπράττει το Κακό, άνθρωπος ή δαίμονας. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αλλά δεν δημιούργησε και την χρήση του κόσμου. Θα μου πείτε και οι θεομηνίες; Πώς το ξέρουμε ότι οι θεομηνίες δεν οφείλονται στην χρήση του κόσμου; Ποιος μέτρησε την διατάραξη του ρυθμού του κόσμου από τις δυνάμεις του Ασυνειδήτου;  Όλη η  κτίση, λέει ο Απόστολος Παύλος, στενάζει γιατί υποτάχθηκε στη φθορά. Ο άνθρωπος προσκολλημένος στα εφήμερα γίνεται καμιά φορά χειρότερος και από την άλογη κτίση. Ο ίδιος απομακρύνεται από το Θεό για να είναι ανεξέλεγκτος και να μην τον ελέγχει η συνείδησή του, όταν πράττει το κακό. Δεν αμφισβητεί κανείς τις άλογες δυνάμεις του Κακού.

    Ο Γάλλος φιλόσοφος Σαρτρ, σκεφτόταν, αφού επιτρέπονται όλα, δεν υπάρχει Θεός. Ο Σαρτρ δεν ενδιαφέρεται για την πίστη του στο Θεό, αλλά για την πίστη του, ως κομμουνιστής, στην βιοθεωρία του υλισμού. Ο συλλογισμός του είναι εσφαλμένος. Το αντίθετο ισχύει, επειδή επιτρέπονται όλα υπάρχει ο Θεός. Ο Σαρτρ δεν γνωρίζει την πραγματικότητα, διότι κρίνει από τον εαυτό του. Δεν πονάει για την αδικία που υπάρχει στον κόσμο. Αν πονούσε, θα αναρωτιόταν, αν ο κόσμος  ήταν έτσι από την αρχή, γιατί πονάω για την αδικία που υπάρχει; Γιατί μέσα μου νιώθω το αίσθημα της δικαιοσύνης, αν δεν υπάρχει Θεός και ζωή κοντά στο Θεό ούτε συνείδηση και συνειδητή κατεύθυνση της ζωής μου; Ο Θεός υπάρχει και το Πνεύμα Του θλίβεται , όπως θλίβεται το πνεύμα του ανθρώπου από την αδικία που υπάρχει στον κόσμο. Αν ο κόσμος έγινε για την αδικία, ποιος δημιούργησε την έμφυτη πίστη στην δικαιοσύνη και στην ειρήνη, αν όλα τελείωναν εδώ, με τον θρίαμβο των δυνάμεων του αιώνος του σκότους; Αν ήταν η αδικία η κανονική εξέλιξη και δεν ήταν παρέκκλιση και φθορά, πώς η αδικία δεν ανανεώνει το πνεύμα του ανθρώπου αλλά φθείρει το πνεύμα και την σάρκα;

     Όταν ο Καζαντζάκης, επηρεασμένος από την θεοσοφία και τον κομμουνισμό,  λέει,  ότι δεν πιστεύει και δεν ελπίζει σε τίποτα, εννοεί ότι δεν πιστεύει στο Θεό και γι΄  αυτό είναι ελεύθερος. Αλλά γνωρίζουμε καλά από την εμπειρία μας, πως ο άνθρωπος που δεν πιστεύει και δε ελπίζει, παραλύει στην απελπισία του.  Αυτόν τον τύπο του ακινητοποιημένου στην απελπισία του ανθρώπου , έχει σκοπό να διαμορφώσει η νέα εποχή, με τα προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας;    

        ‘Όταν φυσάει ξένος άνεμος στην πατρίδα μας, προκαλεί παράξενα καιρικά φαινόμενα. Και με τον ήλιο το ίδιο. Ο ήλιος της Αφρικής κάνει κροκοδείλους, ενώ ο ήλιος της Ελλάδος ούτε τα φίδια της Αφρικής έχει ούτε κροκοδείλους. Φυσώντας ξένος άνεμος  στο Αιγαίο, ό,τι σκάρτο υπάρχει βγαίνει στην επιφάνεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Αιγαίο είναι σκάρτο, αλλά ότι φυσάει άνεμος ξένος. Το ίδιο και με τους ανθρώπους και με τις κοινωνίες, όταν δέχονται ξένες επιρροές, βγαίνουν στην επιφάνεια και οι σκάρτοι , που με κανονικές συνθήκες, θα ήταν στην αφάνεια. Ας δουλέψουμε  στον εαυτό μας  το σκάρτο, που βγάζει στην επιφάνεια ο ξένος άνεμος στην πατρίδα μας και ας θεραπεύσουμε το φόβο ενισχύοντας την πίστη στο Χριστό. Με το Χριστό μπορούμε να ελπίζουμε ότι η ανθρωπότητα θα υπερβεί και αυτόν τον κίνδυνο.  

ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

        Γιατί δίνονται χρηματικά βραβεία στους ποιητές; Όχι βέβαια για την δόξα. Για την δόξα, καλά λέει ο λαός ότι ο ποιητής δοξάζεται μετά θάνατον, για να δοκιμαστεί η δόξα του από τον χρόνο και τον φθόνο.

       Αλλά για τα χρηματικά βραβεία στους ποιητές, ο λαός δεν έχει αντίρρηση.Πώς να μην δοθούν χρηματικά βραβεία στους ποιητές; Πόσα ξοδεύουν οι ποιητές με την αφηρημάδα τους; Πόσες φορές ξεχνούν το φαγητό τους στην κουζίνα και γίνεται κάρβουνο;

       Ένας μουσικός γύρισε από την όπερα στο σπίτι του , περπατώντας μέσα στην βροχή και ακούμπησε την ομπρέλα στο κρεβάτι και αποκοιμήθηκε επάνω της. Το πρωί τον βρήκαν πεθαμένο από το κρύο.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Μια σκέψη κάνω: Μήπως οι λαθρομετανάστες δεν είναι λαθρομετανάστες αλλά είναι υποψήφιοι που έρχονται να σπουδάσουν στα πανεπιστήμιά μας;

Αναρωτιέμαι, αν είναι έτσι, έχουμε τα κατάλληλα πανεπιστήμια, να σπουδάσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Κι αν έχουμε, διδάσκουν τα πανεπιστήμιά μας την μόνη Αλήθεια, την οδό και την ζωή, που είναι ο Ιησούς Χριστός;

Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας στο έργο του Περί της εν Χριστώ ζωής, Λόγος Τέταρτος, Η συμβολή της Θείας Ευχαριστίας στην εν Χριστώ ζωή γράφει τα εξής: "Όταν ισχυρότερες δυνάμεις (εννοεί τις πνευματικές δυνάμεις) συναντήσουν  τις ασθενέστερες, δεν τις αφήνουν να παραμένουν στην κατάστασή τους. Ο σίδηρος λόγου χάριν, όταν μπή στη φωτιά, δεν διατηρεί καμιά ιδιότητα του σιδήρου." 

Μπορεί η σκέψη μου για τους λαθρομετανάστες-σπουδαστές, να είναι εντελώς ανεδαφική. Μπορεί να μην ξέρω πόσο κοστίζουν οι σπουδές αυτές για μας τους Έλληνες και να μην είμαι διατεθειμένος να πληρώσω για να σπουδάσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ήρθαν απροσκάλεστοι, να σπουδάσουν την ελληνική ζωή ή τους ανάγκασαν να ρθούν. Αλλά όταν σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο, δεν φοβάμαι.

Ο Αλμπέρ Καμύ είχε δίκιο, όταν πριν μισό αιώνα έλεγε, πως θα κληθούν οι Έλληνες να διδάξουν πάλι τον τρόπο να ζούμε. Ελπίζω ότι έχει δίκιο και η Ζακελίν, η Γαλλίδα Ελληνίστρια, όταν γράφει πως ο Ελληνισμός είναι ηπιότητα. Και η Ορθοδοξία το ίδιο.

Πίστη και Επιστήμη

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

  Κάποτε με ρώτησε ένας γνωστός μου, γιατί ανακατώνω την Επιστήμη με την Πίστη; Η Πίστη είναι υπερβατική, ενώ η Επιστήμη δεν είναι.

Μάλλον δεν έχει δίκιο. Η Πίστη είναι υπερβατική, αλλά δεν σημαίνει ότι μένει στην υπερβατική περιοχή. Γιατί κατέρχεται και στο συνειδητό, δηλαδή στα πράγματα ή στο σώμα. Ιδίως στο σώμα, και σωματοποιείται. (αισθηματοποιείται).

Άρα πρέπει να προσέχουμε τις ασυνείδητες ροπές και διεργασίες και ο καλύτερος τρόπος, είναι το παράδειγμα των μοναχών που καλοδέχονται και τα καλά και τα κακά, με την ευχή ΝΑ 'ΝΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ. Ό,τι λοιπόν ευλογείται από το Θεό , παρέχει την ασφάλεια, ότι δεν θα μας βλάψει, δεν θα σωματοποιηθεί ούτε θα κάνει κατάληψη της υπερβατικής περιοχής (αν πρόκειται για αρνητική ροπή π.χ.αμφισβήτηση ή άρνηση του Θεού).

Αν δεν ήξερα από την επιστήμη της ψυχολογίας, ότι οι ασυνείδητες ροπές ενδέχεται να έχουν την παραπάνω εξέλιξη, δεν θα καταλάβαινα την αξία του παραδείγματος των μοναχών, την ευχή του ΝΑ 'ΝΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ό,τι έρχεται, ως το θέλημα του Θεού.

Και τα καλά και τα κακά δεχούμενα, έλεγε το Ρηνιώ, στην Κάλυμνο.

Τί ρίχνει ο ουρανός και τα βουνά δεν το δέχονται; το ρητό της αδελφής μου.

Το Ευαγγέλιο επάνω σ΄ αυτό λέει, σ΄ αυτούς που έχουν (πνεύμα δεκτικό, φιλόξενο) θα τους δοθεί πνεύμα (δεκτικότητας, φιλοξενίας ). Από αυτούς που δεν έχουν θα τους αφαιρεθούν και οι "σωτήριoi θεοί", που έχουν.

Μερικοί, με το να έχουν πνεύμα φιλόξενο, φιλοξένησαν, εν αγνοία τους, Αγγέλους!

moschoblog.blogspot.com

Ετικέτες

Πίστη, Επιστήμη, Μοναχοί, πνεύμα φιλοξενίας, 

ΜΑΛΛΟΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΣΗ ΕΝΙΩΘΕ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΥΡΡΟΣ

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η άποψη ότι καλά έκανε ο Πύρρος την εκστρατεία του εναντίον της Καρχηδόνας, γιατί τελικά νίκησαν οι Ρωμαίοι, ισχύει μόνον, αν ήταν βέβαιο ότι δεν υπήρχε άξιος αντικαταστάτης ή και ανώτερος του κουρασμένου Πύρρου.

Ο σύμβουλος του Πύρρου, που ήταν σοφός και βασιζόταν στην πραγματικότητα και όχι στις λογικές απόψεις επί χάρτου, νομίζω ότι σοφή συμβουλή έδωσε στον Πύρρο, να αφήσει την Καρχηδόνα ήσυχη , και να μην εκστρατεύσει εναντίον της, αφού είναι ανήσυχος (και προφανώς κουρασμένος και γερασμένος) Ο Πύρρος σκεφτόταν μετά την εκστρατεία του αυτή να αποσυρθεί για να ησυχάσει.

Αυτός που έχει στο νου του την ησυχία δεν είναι κατάλληλος για εκστρατείες και μάλιστα μακριά από την πατρίδα του. Νομίζω δεν είναι κατάλληλος, παρά μόνο για την ησυχία. Καλά του είπε ο σοφός, αλλά δεν τον άκουσε ο ματαιόδοξος μονάρχης. .

Αν ο Πύρρος ξεκίνησε την εκστρατεία του με την βεβαιότητα ότι θα ηττηθεί, όπως δείχνει η ανησυχία του, επόμενο ήταν να ηττηθεί.

Οι γέροι και οι κουρασμένοι καλύτερα να ξεκουράζονται, παρά να παίρνουν στο λαιμό τους αναρίθμητα θύματα.

Τώρα δεν έχουμε γέρους ματαιόδοξους, αλλά ανήλικους και ανώριμους, που για την αρχομανία και την ματαιοδοξία τους , υποφέρουν οι λαοί!

Πώς περνάμε;

Λαρισινά δοκίμια
Μ.Ε. Λαγκουβάρδου

πηγη: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΑΡΙΣΗΣ

Πώς περνάμε;

Ενώ όλοι ρωτάμε ο ένας τον άλλον πώς περνάμε, κανένας δεν απαντάει. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί νιώθουμε πως κανένας δεν θέλει να ξέρει; Στην πραγματικότητα όλοι θέλουμε να ξέρουμε, αν κάποιος βρήκε καλύτερο τρόπο από τον δικό μας να ζει . Μια φορά όταν στις σκάλες του δικαστικού μεγάρου, κάποιος δικαστικός με είδε πρώτη φορά με γένια, είπε: να, υπάρχει εναλλακτικός τρόπος ζωής.
Δεν είναι άσχημο , βέβαια, η προσωπική μας ζωή να διατηρεί το μυστήριό της. Αλλά είναι η σιωπή σεβασμός στο μυστήριο της προσωπικής ζωής ή μήπως είναι ένδειξη απουσίας προσωπικής ζωής; Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ, σε όλη τη γη την χάλασες, γράφει ο ποιητής.
Γιατί κάνουμε, λοιπόν, την αναπάντητη ερώτηση, πώς περνάμε; Τι σημαίνει πώς περνάμε; Είναι η ζωή του ανθρώπου πέρασμα; Πέρασμα από τι; Μήπως είναι η ζωή επικίνδυνο ποτάμι και προβληματιζόμαστε πώς θα το περάσουμε; Μερικοί βέβαια ζουν σαν να είναι η ζωή ένα αναπόφευκτο κακό, με το οποίο πρέπει να τελειώνει κανείς μια ώρα αρχύτερα!
Η ερώτηση «πώς τα περνάς» μάλλον σημαίνει πώς περνάμε το χρόνο μας ή πώς περνάει ο χρόνος μέσα από εμάς. Η εικόνα του χρόνου που περνάει ή που περνάμε εμείς το χρόνο μας, δείχνει ότι ο χρόνος είναι ροή, ρέει σαν το νερό στο ποτάμι, ενώ οι κοίτες του ποταμού μένουν σταθερές. Στο χρόνο που ρέει διαρκώς, τι είναι άραγε σταθερό; Όλα ρέουν, λέει ο Ηράκλειτος, και τίποτα δεν μένει. Δεν θα μπορούσες να περάσεις από το ίδιο ποτάμι δυο φορές.
Είναι φανερό ότι πρόκειται για το χρόνο. Αλλά τι είναι χρόνος; Πώς γίνεται αισθητός; Είναι ο χρόνος στοιχείο του υλικού κόσμου ή ο χρόνος είναι μέσα μας; Ο φιλόσοφος Καντ έκανε μια πολύ σοβαρή διαπίστωση για τον χρόνο και τον χώρο, που αποτελεί και μια απόδειξη ότι ο άνθρωπος εκτός από σώμα είναι και πνεύμα. Διαπίστωσε πως οι διαστάσεις του χρόνου και του χώρου υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο, πριν να υπάρξει ο χώρος και ο χρόνος γι΄ αυτόν. Ο χρόνος και ο χώρος, σύμφωνα με τον Καντ είναι στη δομή της ψυχής. Αν υποθέσουμε ότι δεν είχαμε εμπειρία του χρόνου και του χώρου, πάλι θα γνωρίζαμε τις δύο αυτές διαστάσεις του αισθητού κόσμου.
Ο χρόνος ως προς τον τρόπο που τον αισθανόμαστε είναι καθαρά ψυχολογική υπόθεση. Ανάλογα με την ψυχική μας διάθεση άλλοτε φεύγει σαν αστραπή κι άλλοτε πηγαίνει με τον αραμπά. Λέμε ότι είμαστε εξαρτημένοι από το χρόνο, ενώ στην πραγματικότητα την διαφορά την κάνει η ψυχική μας διάθεση. Οι αρχαίοι έλεγαν ότι ο χρόνος δαμάζει τα πάντα. Ακόμα και στους μυθολογικούς θεούς τους ο χρόνος άφηνε τα σημάδια επάνω τους. Ο χρόνος από την άποψη αυτή είναι αναγκαστικός ακόμα και για τους θεούς, αφού και αυτοί υπακούουν στην ανάγκη.
Για εμάς τους ορθοδόξους χριστιανούς δεν έχει σημασία ο χρόνος, αλλά η αιωνιότητα. Το πνεύμα και ο κόσμος των αρετών είναι αιώνιος και δεν υπόκειται στην καταδυνάστευση του χρόνου. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Το πνεύμα και οι καρποί τους πνεύματος είναι πάντοτε νέοι και ο άνθρωπος που έχει τη χάρη του Θεού είναι παντοτινά ένας καινούριος άνθρωπος και δεν έχει θέση στη φθορά του. Ο Χριστός μίλησε για ανθρώπους οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατο.