Ανοιχτή Επιστολή στον κ. Αλ. Τσίπρα

Αξιότιμε Κύριε Τσίπρα,

Ύστερα από τις δηλώσεις σας με τις οποίες καλείται την κυβέρνηση να αρχίσει
από σας τις διώξεις σ΄ αυτούς που δεν θα πληρώσουν, σας γράφω αυτή την επιστολή, επειδή θέλω να πιστεύω ότι είσθε,ίσως, ο μόνος σύγχρονος πολιτικός, ο οποίος έχει κατανοήσει τί σημαίνει πολιτική ανυπακοή!

Διακόσια και περισσότερα χρόνια πριν από σήμερα ο αμερικανός φιλόσοφος Χένρι Θορώ έγραφε στο βιβλίο του "Πολιτική Ανυπακοή"
ότι ο κόσμος είναι απελπισμένος.

Ο Θορώ απέδιδε την απελπισία του κόσμου στο χαμηλό επίπεδο
των πολιτικών. Πολιτικός είναι ο πολιτισμένος. Δυστυχώς δεν υπάρχουν
πολιτικοί με αυτήν την έννοια στην Ελλάδα!

Η δημοκρατία δε λειτουργεί, πράγμα που το ξέρει κι ο πιο απλός Έλληνας.
Και δε λειτουργεί γιατί δεν υπάρχουν πολίτες. Ο πολίτης μετέχει κρίσεως
και αρχής. Μετέχουν οι Έλληνες κρίσεως και αρχής;

Ο Θορώ δε φοβήθηκε τη φυλακή. Έτσι βοήθησε τους συμπολίτες του.
"Δεν πληρώνω", ως πολιτική ανυπακοή σημαίνει ότι αναλαμβάνω την ευθύνη της πολιτικής ανυπακοής μου, δηλαδή ,αν χρειαστεί, πηγαίνω ακόμα και στη φυλακή. "Δεν πληρώνω" ως πολιτική ανυπακοή σημαίνει δε φοβάμαι τη φυλακή και δεν πτοούμαι από την τρομοκρατία της πολιτείας.

Ο Ιβάν Ίλιτς , που διάβασε τους Πατέρες της Εκκλησίας, πίστευε ότι
σε τέτοιους καιρούς μόνο στη φυλακή διασώζεις την αξιοπρέπειά σου.
Το ίδιο και ο Μιχαήλωφ ο οποίος υπήρξε κρατούμενος στα σοβιετικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

Στο Ευαγγέλιο διαβάζουμε αυτά τα λόγια:"Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς ποικίλοις περιπέσητε." Όχι μόνο να μη φοβάται κανείς τις δοκιμασίες, αλλά και να χαίρεται με αυτές, γράφει στην Επιστολή του ο Απόστολος Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Γιατί να φοβηθείτε εσείς τη φυλακή; Άλλωστε δεν έχουν που να σας βάλουν,εσάς και όσους σας ακολουθήσουν. Οι φυλακές είναι γεμάτες! Κάποτε σκέφτονταν να νοικιάσουν ξενοδοχεία για να βάλουν τους κρατουμένους!

Κύριε Τσίπρα, αν εννοείτε πραγματικά ότι δεν θα πληρώσετε και ότι αναλαμβάνετε την ευθύνη της πολιτικής ανυπακοής ,παραιτηθείτε από την βουλευτική σας ασυλία και πάτε στη φυλακή. Θα σας ευγνωμονεί όχι μόνο αυτή η γενιά των Ελλήνων
αλλά και αυτές που θάρθουν! Μέσα από τη φυλακή θα κερδίσετε τις καρδιές τους.

Ο Νέλσον Μαντέλα μπήκε στη φυλακή νέος και βγήκε γέρος! Κι όταν αποφυλακίστηκε είπε πως η ελευθερία είναι ενιαία, τόσο των διωκομένων όσο και των διωκτών απ΄ την κακία τους.Το έργο του δεν τελείωσε με την απόκτηση πολιτικών δικαιωμάτων των συμπατριωτών του.

Κύριε Τσίπρα, δώστε εσείς το παράδειγμα. Οι Έλληνες έχουμε ακινητοποιηθεί σαν να κοιτάξαμε τη μέδουσα του τρόμου κατά πρόσωπο. Είμαστε ακινητοποιημένοι γιατί δεν μπορούμε να πετάξουμε στα σκουπίδια την τηλεόραση, το μέσον με το οποίο ασκείται η οικονομική τρομοκρατία εις βάρος μας.

Δεν το νιώθετε ότι οι Έλληνες σας έχουν βγάλει απ΄ την καρδιά τους
όλους, χωρίς εξαίρεση, τους πολιτικούς; Δεν σας επιτρέπουν οι αυλικοί σας να το μάθετε, αλλά δεν το βλέπετε και μόνος σας; Οι μόνοι που ακολουθούν ακόμα
τα κόμματα είναι αυτοί που ωφελήθηκαν από αυτά, παράδειγμα αυτοί που κατέλαβαν
και κατέχουν θέσεις με κομματικά κριτήρια. Πρέπει να θεσπιστεί κώλυμα για τους πολιτικούς μετά το 1974 να συμμετάσχουν στην πολιτική και μάλλον αυτό θα γίνει.

Ως προς τη δική σας πολιτική ανυπακοή την οποία εκδηλώσατε ως πρόθεση, ο κόσμος περιμένει να την εφαρμόσετε και στην πράξη. Θα έχετε όλους τους Έλληνες με το μέρος σας!

Βοηθείστε τους Έλληνες να μη χάσουν το ηθικό τους αν και δεν περιμένουν από τους πολιτικούς τίποτε. Η Ορθόδοξη Παράδοση υπαγορεύει να μην εμπιστευόμαστε τους άρχοντες, αλλά το Θεό.



Μετά τιμής
Μόσχος Εμμανουήλ Λαγκουβάρδος
ΜΙΚΡΑ ΔΟΚΙΜΙΑ
moschoblog.blogspot.com

" Τ ε τ έ λ ε σ τ α ι"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Τ ε τ έ λ ε σ τ α ι", αυτή είναι η τελευταία λέξη του Ιησού πριν πεθάνει επάνω στο σταυρό, σύμφωνα με τη μαρτυρία του αγαπημένου του μαθητή και ευαγγελιστή Ιωάννη.

Ποιοι ήταν κοντά Του στις τελευταίες στιγμές; Λίγα μόνο αγαπημένα του πρόσωπα:Η μητέρα του και η αδελφή της μητέρας του Μαρία του Κλωπά,η Μαρία η Μαγδαληνή και ο αγαπημένος Του μαθητής που κατέγραψε τη μαρτυρία του στο Ευαγγέλιό του.

Από τους άλλους δικούς του δεν ήταν κανείς και μια που δεν ήταν κανείς κανείς δεν άκουσε από το στόμα του Κυρίου την τελευταία λέξη "Τ ε τ έ λ ε σ τ α ι" η οποία σημαίνει ότι τα πάντα έχουν συντελεστεί, ότι η αποστολή του Κυρίου ως ανθρώπου στη γη ήρθε εις πέρας.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του αγίου Ιωάννη εκτός των άλλων έχει το νόημα, ότι μαθαίνουμε την αλήθεια όταν προσεγγίζουμε σ΄ αυτήν με πίστη και αγάπη. Η πίστη κι η αγάπη δίδει τη δύναμη να είμαστε παρόντες την ώρα της αλήθειας, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής μας.

Για τους απόντες η ώρα της αλήθειας θα αργήσει ναρθεί κι ίσως να μην έρθει ποτέ. Οι άλλοι φίλοι του Ιησού και οι πλησίον "μακρόθεν έστησαν", για να επαληθευθεί η προφητεία του Δαβίδ "οι φίλοι μου και οι πλησίον μακρόθεν έστησαν".

Ο φόβος η φιλαυτία και τα άλλα δαιμονικά πάθη μας απομακρύνουν την ώρα της αλήθειας με αποτέλεσμα να μην έχουμε τη χάρη να δώσουμε στους επερχομένους την μαρτυρία μας. Σε κάποιους από μας μπορεί η χάρη αυτή να αργήσει ναρθεί, σ΄ άλλους ίσως να μην έρθει ποτέ. Είναι αυτοί που δεν θα τους δοθεί ποτέ πια η ευκαιρία να πουν το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ στη ζωή τους. Αυτοί θα κλάψουν πικρά. Ίσως τίποτε δεν είναι πιο πικρό από την μετάνοια αυτή.

Διαβάζοντας το Ευαγγέλιο και εμβαθύνοντας στο νόημά του κρινόμαστε για τη στάση που τηρούμε σ΄ αυτά που συντελούνται σήμερα στην πατρίδα μας, που σαν το Χριστό είναι επί ξύλου κρεμάμενη, με όλα τα πρόσωπα της προδοσίας του Χριστού στους ρόλους τους, με τους προδότες, με τους σταυρωτές, με τους υποκριτές με αυτούς που στην ουσία απουσιάζουν από δειλία ή από σκοπιμότητα.

Ευτυχώς,με τη χάρη του Θεού, δε λείπουν ποτέ οι άνθρωποι που σαν τον Ιωάννη, τον αγαπημένο μαθητή του Ιησού, στέκουν κοντά στην αλήθεια και γίνονται μάρτυρες για τις γενεές που έρχονται.Ένας από αυτούς τους αληθινούς φίλους του Χριστού υπήρξε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ας ακούσουμε τη δική του μαρτυρία,τη μαρτυρία ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς:

"Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αυτή γεννά την αδικίαν, αυτή τρέφει την κακουργίαν, αυτή φθείρει σώματα και ψυχάς. Αυτή παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα. Αυτή καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς." (Οι χαλασοχώρηδες).

Τα πάντα έχουν ίσως συντελεστεί στην πατρίδα μας. Η πατρίδα μας βρίσκεται επάνω στο σταυρό.Καθένας από εμάς παίρνει τη θέση που του ταιριάζει ή αποφεύγει να πάρει θέση. Εμείς όμως δεν απελπιζόμαστε όταν όλα έχουν συντελεστεί, γιατί προσδοκούμε την Ανάσταση. Ο Ιησούς μετατρέπει την ήττα σε νίκη. Στη νίκη του γλυκυτάτου Ιησού προσβλέπουμε. Αυτός είναι ο λυτρωτής της πατρίδας μας και του καθενός από εμάς! Αμήν!

"Πάτησαν κλέφτες το μαντρί"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου



Αξίζει να διαβάσεις τους στίχους του δημοτικού τραγουδιού "Πάτησαν κλέφτες το μαντρί", της περιοχής Γρεβενών, για να δεις με πόση καλαισθησία ο λαός μας στηλιτεύει το άδικο, χωρίς να κατεβαίνει σε χαμηλό επίπεδο, όπως συμβαίνει με τα αντίστοιχα τραγούδια άλλων παραδόσεων, ξένων προς την Ορθόδοξη Παράδοση του ελληνικού λαού!
"Πάτησαν κλέφτες το μαντρί./ Μας πήρανε το λάγι' αρνί, /πόχει το χρυσό μαλλί, /τ΄ ασημένια κέρατα."
Ο άγνωστος συνθέτης του εν λόγω τραγουδιού που αποδίδει θαυμάσια ο Νίκος Γκιουλέκας, δε θα καταδεχόταν να γράψει ένα τόσο όμορφο τραγούδι για να μιλήσει για κοινούς κλέφτες. Ούτε ο λαός μας με το αναπτυγμένο αισθητικό του κριτήριο θα αγαπούσε ένα τραγούδι που μιλάει για κοινούς κλέφτες.
Αν δεις τους στίχους του με αυτό το πνεύμα θα καταλάβεις ποιους κλέφτες υπονοεί το τραγούδι, όχι τους κατσικοκλέφτες που κλέβουν γιατί πεινάνε, αλλά εκείνους τους κλέφτες που σου αρπάζουν την ψυχή.
Η αρπαγή της ψυχής είναι προαιώνια ιστορία, από την εποχή του Αδάμ και της Εύας, όταν ο Κάϊν σκότωσε τον αθώο Άβελ κι όταν επί Νώε είχαν εξαχρειωθεί όλοι οι άνθρωποι,πλην του Νώε.
Δείτε τους αρχαίους στίχους του Ιώβ, που εκφράζουν τον πόνο κάθε αδικημένου ανθρώπου: Πώς θά ΄θελα, λέει ο δυστυχισμένος Ιώβ, τα λόγια μου να γίνουν βιβλίο ή να σκαλιστούν στο βράχο και να χυθεί μέσα τους μολύβι! Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα, στο πρωτότυπο, γιατί με λίγη προσοχή γίνεται εύκολα κατανοητό:
" Ω και να εγράφοντο οι λόγοι μου!/ Να εντυπούντο εν βιβλίω./ Να ενεχαράττοντο επί βράχου / δια σιδηράς γραφίδος/ και μολύβδου δια παντός!/ Διότι εξεύρω ότι ζη ο λυτρωτής μου/ και θέλει εγερθεί εν τοις εσχάτοις καιροίς/ επί της γης./ Και αφού μετά το δέρμα μου/ το σώμα τούτο φθαρή/ πάλιν με τη σάρκα μου θέλω ιδεί τον Θεόν./ Τον οποίον αυτός εγώ θέλω ιδεί/ και θέλουσι θεωρήσει οι οφθαλμοί μου,/ και ουχί άλλος./ Οι νεφροί μου κατατήκονται εν τω κόλπω μου./(Ιώβ,κεφ.ιθ΄,23-27).
Αναρωτιέται κανείς, γιατί δεν μπορούσε ο Ιώβ να γράψει σε βιβλίο τα λόγια του; Ή εμείς σήμερα γιατί δεν μπορούμε να γράψουμε τα λόγια μας σε βιβλίο; Μπορούσε, αλλά μόνο για τις μέλλουσες γενεές. Το ίδιο όπως κι εμείς σήμερα, που το καλό βιβλίο βρίσκει χίλια δυο προσκόμματα για να φτάσει στον αναγνώστη ή δε διαβάζεται από κανέναν. Στο σχολείο δεν μαθαίνουν το μαθητή να αγαπήσει το καλό βιβλίο, αλλά να το μισήσει.
Τρεις φίλοι του Ιώβ και η γυναίκα του προσπαθούν να τον κάνουν να παραδεχθεί ότι ο ίδιος φταίει για ό,τι έπαθε.Σου θυμίζει κάτι αυτό;Μήπως ο ελληνικός λαός σήμερα έχει την τύχη του δυστυχισμένου Ιώβ; "Ο Θεός με αδίκησε" απαντάει ο Ιώβ στους "φίλους του" και στη γυναίκα του που τον παροτρύνει να βρίσει το Θεό και να πεθάνει.
Γιατί ο ποιητής του Ιώβ βάζει στο στόμα του αυτούς τους λόγους; Πώς μπορεί να το πει αυτό ο Ιώβ που πιστεύει στο Θεό ως λυτρωτή του; Μήπως αν ο ποιητής δεν έκανε την υποχώρηση αυτή, δεν θα γινόταν η ιστορία του Ιώβ βιβλίο και δεν θα τη μάθαινε κανείς; Μήπως είναι μια υποχώρησε στους άρχοντες; Ενώ ο Δαβίδ, που ήταν βασιλιάς τολμάει και γράφει στον ψαλμό του, "άρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν",(άρχοντες με κατεδίωξαν άδικα). Τα λόγια αυτά περιλαμβάνονται στη νεκρώσιμη ακολουθία και είναι τα τελευταία λόγια που απευθύνει ο νεκρός στους ζώντες, σαν το μάθημα που αποκόμισε στο σύντομο ταξίδι του σ΄ αυτή τη ζωή.
Διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για την προδοσία του Ιούδα. Ο Ιησούς που μας δίδει την εντολή να αγαπάμε τους εχθρούς του μας δίδει ο ίδιος το παράδειγμα. Προσεύχεται πάνω στο σταυρό για τους σταυρωτές Του. Αποκαλεί με τρυφερότητα τον Ιούδα,φίλο, τη στιγμή που τον προδίδει φιλώντας Τον.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει σε μια επιστολή του, να μη ζητάμε απ΄ το Θεό να μας γλιτώσει από τα βάσανα, αλλά να μας δώσει τη δύναμη και το κουράγιο να τα υπομένουμε, χωρίς να χάσουμε την πίστη μας και το ηθικό μας. Αυτός που έχει ακμαίο το ηθικό του δε φοβάται γιατί έχει το Θεό μέσα του.
Η οικονομική τρομοκρατία σε βάρος του λαού μας έχει αυτό το στόχο, να κάμψει το ηθικό του. Η άμυνα του καθενός από εμάς είναι η άμυνα του Λόγου του Θεού. Με την προσευχή και την ταπείνωση θα διατηρήσουμε δυνατό το πνεύμα μας και μαζί με το πνεύμα μας και το ανοσοποιητικό μας σύστημα, για να μην γίνουμε ευάλωτοι στις ασθένειες, που μας απειλούν.
Τίποτε δεν μας πάει πιο κοντά στο Θεό από την προσευχή και την ταπείνωση. Ας θυμούμαστε τα τελευταία λόγια που μας απευθύνουν οι νεκροί μας" Άρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν."

Εναντίον των πολιτικών (Όταν η δημοκρατία δε λειτουργεί)

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου






Ο Διογένης Λαέρτιος, ο βιογράφος του Ηράκλειτου, καταγράφει το εξής χαρακτηριστικό περιστατικό απ΄ τη ζωή του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου από την Έφεσο: Μια μέρα, διηγείται ο Λαέρτιος, μια παρέα Εφεσίων βρήκε τον Ηράκλειτο να παίζει ζάρια με μια ομάδα παιδιών και τον ρώτησε, γιατί το έκανε αυτό. « Γιατί εκπλήσσεστε, άχρηστοι άνθρωποι;» απάντησε ο Ηράκλειτος. «Δεν είναι προτιμότερο να παίζω ζάρια, από το να παίζω μαζί σας το παιχνίδι της πολιτικής;»
Ο Ηράκλειτος έζησε σε ταραγμένους καιρούς , δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του πανάρχαιες αυτοκρατορίες ξαφνικά κατέρρευσαν και νέες δημιουργήθηκαν. Ο Ηράκλειτος πίστευε ότι ένας πολίτης είναι καλύτερος από τη μάζα 10.000 πολιτών.
Ο παρών λόγος κατά πολιτικών είναι απλός. Στηρίζεται στην απλή σκέψη ότι οι πολιτικοί αδικούν κατάφωρα τους πολίτες: πρώτον, τους αδικούν γιατί κάνουν τα κόμματα και την πολιτική αυτοσκοπό και δεύτερον τους αδικούν γιατί τους εμποδίζουν να είναι πολίτες και τους μετατρέπουν σε μάζα.Πολίτης, κατά τον Αριστοτέλη, είναι αυτός που μετέχει κρίσεως και αρχής (εξουσίας).
Τα κόμματα και η πολιτική στην Ελλάδα , είναι αυτοσκοπός και οι πολίτες μάζα. Οι πολίτες δεν είναι πολίτες. Με την παθητική τους στάση και με τον ενδοτισμό τους δείχνουν ότι δεν αξίζουν να είναι πολίτες!
Δεν αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί την αγανάκτηση των πολιτών; Δεν πήραν είδηση ότι η δημοκρατία στην Ελλάδα δε λειτουργεί; Η έννοια της δημοκρατίας είναι γνωστή στους πάντες ώστε περιττεύει να ρωτήσει κανείς. Ενδιαφέρει περισσότερο η έννοια του πολίτη, αφού δημοκρατία δίχως πολίτες δεν υπάρχει.
Ποιός είναι λοιπόν ο πολίτης, που μόνο αν αυτός υπάρχει, το καθεστώς είναι δημοκρατικό; Είναι αυτός που ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια τους υποψηφίους που υποδεικνύουν οι αρχηγοί των κομμάτων; Πιστεύει κανείς ότι με την ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια στους επαγγελματίες πολιτικούς, μετέχουν κρίσεως και αρχής (εξουσίας) οι πολίτες, για να φέρουν επαξίως το όνομα του πολίτη;
Κανείς δεν αμφιβάλλει πώς αν δεν υπάρχουν πολίτες, ούτε δημοκρατία υπάρχει. Οποιοδήποτε όνομα κι αν φέρει το πολίτευμα , αν δεν υπάρχουν στην πράξη πολίτες με την αληθινή έννοια του όρου, είναι μόνο ολοκληρωτισμός με την μια ή την με άλλη μορφή;
Σημείωση: Το περιστατικό με τον Ηράκλειτο παραθέτει στο βιβλίο του «Αν ελπίζεις θα επιτύχεις το ανέλπιστο», ο Αμερικανός συγγραφέας Ρότζερ Βον Όεκ . Το θέμα του βιβλίου του Όεκ είναι η εφαρμογή της φιλοσοφίας του Ηράκλειτου στην καθημερινή ζωή. Κυκλοφορεί απ΄ τις εκδόσεις «Ενάλιος», Αθήνα 2003.

Τουρκολάγνοι ή κάτι άλλο;

Πηγή:ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ

Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια πως ο ΑΝΤ1 εδώ και μερικούς μήνες έχει συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του πολλές τούρκικες σειρές και έχει καταφέρει να κάνει τη... διαφορά με την πασίγνωστη σειρά EZEL.

Βέβαια πολλοί θα πουν. Φτηνό πρόγραμμα για ένα σταθμό που παραπαίει (τουλάχιστον πέρυσι). Θυμηθείτε το περυσινό πρόγραμμα. Θυμηθείτε πως το ραδιόφωνο πέρυσι έφτασε να παίζει play-list.

Και φέτος εκτός από τις "φτηνές" τούρκικες σειρές κάνουν και ελληνο-τουρκικό παιχνίδι.

Γιατί ένα κανάλι να θέλει εκτός από το να γεμίσει το πρόγραμμά του με φτηνές παραγωγές να παράγει και πολιτική με κόστος. Γιατί σίγουρα ένα παιχνίδι με τέτοιο στυλ δημιουργεί θέματα και θα... κοστίσει και λίγο.

Στον ΑΝΤ1 φαίνεται πως την ξεπεράσαν την κρίση.
Κάνουν καινούργιες παραγωγές, φτιάχνουν νέες εγκαταστάσεις (πρώην CAROL στην Ε.Ο. Αθηνών - Λαμίας), με αρχιτέκτονες περιωπής (Τομπάζης) κάτι που δεν κάναν στις καλές εποχές με τις χρυσές αγελάδες.

Λέτε να βρήκαν την λύση στην κρίση; Ας το πουν και σε μας μπας και βρούμε καμιά άκρη.

Το παιχνίδι της τρέλας και η συμπαιγνία των πολιτικών κομμάτων

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου



Το παιχνίδι της τρέλας είναι το παιχνίδι στο οποίο αυτός που το παίζει υποκρίνεται ότι είναι ο μόνος δυνατός, ότι είναι ο σωτήρας. Τα πάντα μπορεί να περιμένει κανείς από το μόνο δυνατό.

Το αντίδοτο στο παιχνίδι της τρέλας είναι η αποχή. Τα πολιτικά κόμματα αν θέλουν να μην έχουν συμμετοχή στο πολιτικό παιχνίδι της τρέλας πρέπει όχι μόνο να παραιτηθούν αλλά και να μη συμμετάσχουν σε εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι αφήνεις μοναχό του αυτόν που παίζει το παιχνίδι της τρέλας.

Στο παιχνίδι της τρέλας ο παίχτης παριστάνει όπως είπαμε τον μόνο δυνατό, τον σωτήρα. "Τί περιμένετε από τον μόνο δυνατό, από το σωτήρα;" ρωτάει τους συμπαίχτες του. Και η απάντηση των συμπαιχτών του είναι γνωστή: "Περιμένουμε τα πάντα." Η απάντηση όμως αυτών που δεν είναι στη συμπαιγνία είναι διαφορετική: "Δεν περιμένουμε τίποτε. Εσύ τί περιμένεις από τον εαυτό σου;"

Αυτή πρέπει να είναι και η απάντηση των πολιτικών κομμάτων, αντί να συμμετέχουν και να νομιμοποιούν την εξουσία όταν αυτή ασκείται καταχρηστικά. Σήμερα όλα τα πολιτικά κόμματα είναι συμπαίχτες στο πολιτικό παιχνίδι της τρέλας. Αντί να παραιτηθούν και να μη συμμετάσχουν στις εκλογές αποτελούν μέρος μιας το λιγότερο τρελής συμπαιγνίας.Η αποχή από το παιχνίδι της τρέλας αποκαλύπτει την υποκρισία του παίχτη, που τα μαζεύει και φεύγει νύχτα,για να πάει εκεί από όπου ήρθε.

Δεν συμμετέχεις με κανένα τρόπο στο παιχνίδι της τρέλας. Στη συμπαιγνία υπάρχουν χίλιες δυο δικαιολογίες για να καλυφθούν οι υποκριτές, για τις απολαβές που έχουν από τη συμπαιγνία τους με αυτόν που το παίζει "σωτήρας" ή "τρελός" ή "ανόητος". Μια τέτοια δικαιολογία των πονηρών είναι η δικαιολογία ότι ο παίχτης είναι στ΄ αλήθεια ο μόνος δυνατός.

Τα πολιτικά κόμματα στη χώρα μας δυστυχώς είναι συμπαίκτες στο πολιτικό παιχνίδι της τρέλας, παρόλο που και ο λιγότερο ενημερωμένος Έλληνας γνωρίζει ότι παίζονται παιχνίδια της τρέλας στην πλάτη του έως τότε που καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του και θα δώσει λόγο των πράξεών του. Σε καμιά άλλη ίσως εποχή δεν υπήρξαν τόσοι πολλοί παίχτες του παιχνιδιού της τρέλας, οι οποίοι ούτε τους ανθρώπους σέβονται ούτε το Θεό φοβούνται.

Σημείωση:
Ο αναγνώστης που θέλει να μελετήσει το παιχνίδι της τρέλας μπορεί να διαβάσει
το βιβλίο του Αμερικανού ψυχολόγου και ψυχιάτρου Έρικ Μπέρν,Τα τρελά,τρελά, τρελά παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι.