Ο γέρος δε λυπάται, μάλλον χαίρεται!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Είμαι γέρος και δεν λυπάμαι, μάλλον χαίρομαι γι΄ αυτό! Ξυπνώ πολύ πρωί με τον αγώνα να βάλω τα λόγια της ευχής του Ιησού στο νου μου και στην καρδιά μου. Ευχαριστώ το Θεό που ακόμα ζω.Δεν βιάζομαι. Οι κινήσεις μου είναι αργές. Δεν με κυνηγάει κανείς. Ευχαριστώ το Χριστό και την Παναγία που ζω. Ευχαριστώ το Θεό στην πρωινή μου προσευχή με τα λόγια αυτά, που με τον καιρό τα έχω αποστηθίσει.

"Εξεγερθέντες του ύπνου προσπίπτομέν σοι αγαθέ και των αγγέλων τον ύμνον βοώμεν σοι δυνατέ. Άγιος, άγιος, άγιος ο Θεός ημών, δια της Θεοτόκου ελέησον ημάς."
"Της κλίνης και του ύπνου εξεγείρας με, Κύριε, τον νουν μου φώτισον και την καρδίαν μου και τα χείλη άνοιξον εις το υμνείν σε Αγία Τριάς, άγιος, άγιος, άγιος ο Θεός ημών, δια την Θεοτόκου ελέησον ημάς."
"Αθρόον ο κριτής επελεύσεται και εκάστου αι πράξεις γυμνωθήσονται, αλλά φόβω κράξωμεν εν τω μέσω της νυκτός, άγιος, άγιος, άγιος ο Θεός ημών, δια της Θεοτόκου ελέησον ημάς."

Το επόμενο βήμα,στην αρχή της ημέρας είναι να επικεντρώσω το νου μου στη μετάνοια,και στην επίγνωση γιατί γράφω. Δεν έχω άλλη έννοια από το γράψιμο. Μετανοώ ενώπιον του Θεού για τις αμαρτίες μου. Αναθεωρώ τη ζωή μου και αναγνωρίζω ότι χωρίς το Θεό δεν θα υπήρχα.

Διαβάζω στο Ευαγγέλιο του Λουκά, στο 16ο κεφάλαιο αυτά τα λόγια, που μου φαίνονται ότι απευθύνονται σε μένα:

"Υμείς εστέ οι δικαιούντες εαυτούς ενώπιον των ανθρώπων, ο δε Θεός γινώσκει τας καρδίας υμών."

(Εσείς θέλετε να παριστάνετε το δίκαιο μπροστά στους ανθρώπους, ο Θεός όμως γνωρίζει τί κρύβετε στις καρδιές σας. γιατί αυτό που τιμούν οι άνθρωποι, το σιχαίνεται ο Θεός.)

Διαβάζω αυτά τα λόγια και σκέφτομαι, εγώ είμαι αυτός, και παρακαλώ το Θεό να με θεραπεύσει από την υπερηφάνεια και την ανθρωπαρέσκεια. "Εξέλιπον αι ημέραι ημών εν ματαιότητι". Πέρασαν οι μέρες της ζωής μου στη ματαιότητα. Μετανοώ. Ο Κύριος που είπε να συγχωρούμε αυτούς που μετανοούν θα συγχωρήσει κι εμένα.

"Προσέχετε εαυτοίς. Εάν δε αμάρτη εις σε ο αδελφός σου, επιτίμησον αυτώ. και εάν μετανοήση, άφες αυτώ. και εάν επτάκις της ημέρας αμάρτη εις σε, και επτάκις της ημέρας επιστρέψει προς σε λέγων, μετανοώ, αφήσεις αυτώ."

(Προσέχετε τη συμπεριφορά σας. Αν ο αδελφός σου σου κάνει κακό, επιτίμησέ τον, κι αν μετανοήσει συγχώρησέ τον. Αν σου κάνει κακό πολλές φορές την ημέρα κι έρθει άλλες τόσες και σου πει "μετανοώ", να τον συγχωρήσεις.)

Όσο για το γράψιμο, νομίζω ότι αυτός που γράφει για να αρέσει στο Θεό, πρέπει να έχει στο νου του αυτά τα λόγια της πρώτης προς Κορινθίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου,κεφ.14ο:" πάντα προς οικοδομήν γινέσθω (...) ίνα πάντες μανθάνωσι και πάντες παρακαλώνται."

(Όλα να γίνονται προς οικοδομήν της εκκλησίας...ώστε όλοι να μαθαίνουν και όλοι να ενισχύονται).

Πώς να ζεις και να δημιουργείς;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου




Μια ζωή ολόκληρη με όλα όσα έχω τραβήξει με πείθει ότι η καρδιά του ανθρώπου πλάστηκε απ΄ το Δημιουργό του για το καλό και το αληθινό, πλάστηκε για τον Ίδιον το Θεό. Ο πόθος μας για την ελευθερία είναι πόθος δικός Του. Ο Θεός ζητάει από μας να είμαστε ελεύθεροι. Η Αγία Γραφή λέει ότι κληθήκαμε να ζήσουμε ελεύθεροι.
Με τα χρόνια ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι οι μέρες που πέρασαν δίχως να ετοιμάζεται κανείς να συναντήσει το Θεό πήγαν χαμένες. Χάθηκε η ζωή σε μάταια πράγματα. Η καρδιά του ανθρώπου πρέπει να είναι έτοιμη γι΄ αυτό που πλάστηκε,για το καλό και το αληθινό.Δεν έχει άλλη επιθυμία εκτός απ΄ την επιθυμία για το καλό και το αληθινό.
Με την καρδιά έτοιμη ο Δαβίδ δοξολογεί το Θεό στην ωδή ψαλμού 107."Μέγα επάνω των ουρανών το έλεός σου και έως των νεφελών η αλήθειά σου." H παραβολή των δέκα παρθένων έχει επίσης ως θέμα της την ετοιμασία της συναντήσεως με τον Κύριον Ιησού.

Η συγγραφεύς Τερέζ Μπερτερά γράφει σχετικά με την ετοιμασία:"Πρέπει να γνωρίσει το ίδιο το άτομο τον εαυτό του και μάλιστα να δεχτεί την ευθύνη να γνωρίσει τον εαυτό του καλύτερα από οποιονδηποτε άλλον. Διαφορετικά θα ψάχνει πάντοτε να βρίσκεται στην εξουσία κάποιου άλλου. Μπορεί να τύχει να επαναστατήσει εναντίον αυτών των εξουσιών που ο ίδιος δέχτηκε, θα του είναι όμως αδύνατο να ελευθερωθεί από αυτές."

Ρώτησαν κάποτε το συγγραφέα Άρθουρ Μύλλερ:

-Κύριε Μύλλερ, ο κόσμος δεν γράφει, δεν παίζει μουσική, δε ζωγραφίζει. Πώς δεν τρελαίνεται. Και ο συγγραφέας απάντησε:
-Είναι τρελός.

Πώς να ζεις και να δημιουργείς σ’ ένα κόσμο στον οποίο η δημιουργικότητα καταδιώκεται, σ΄ ένα κόσμο που δε ζητεί από σένα παρά να καταναλώνεις ό,τι έχουν άλλοι σκεφτεί για σένα. Σ΄ένα κόσμο όπου όλα είναι προκαθορισμένα, η ενδυμασία σου, το φαγητό σου, ο ύπνος σου...

Ο άνθρωπος γεννιέται ποιητής, προφήτης, εφευρέτης..Η δημιουργικότητα είναι η ίδια η ελευθερία του να ανακαλύπτει τον εαυτό του στον κόσμο που τον περιβάλλει. Η μεγαλύτερη χαρά του είναι η χαρά της δημιουργίας. Σε ό,τιδήποτε κάνεις με δημιουργικό τρόπο νιώθεις τη χαρά του δημιουργού. Ανακαλύπτεις παντού καινούριους τρόπους να υπάρχεις. Η ζωή μοιάζει με ταξίδι. Τίποτε δεν είναι δοσμένο εκ των προτέρων. Δεν ξέρεις τι θα σου φέρει η ζωή μπροστά σου.

Έτσι ήταν πριν το "έτοιμο" ισοπεδώσει τα πάντα. Το αίσθημα που νιώθουμε σήμερα είναι ότι πεθαίνουμε κάθε μέρα. Κάθε μέρα οδηγούμαστε ως πρόβατα στη σφαγή.
Το "έτοιμο" άλλαξε ακόμα και τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος δεν είναι πια δημιουργός αλλά μεταπράτης. Κάποιος που μεσολαβεί ανάμεσα στις μηχανές και στον καταναλωτή.
Ο συγγραφέας Κάρλος Φουέντες γράφει για τον βορειοαμερικανικό κόσμο:"O βορειοαμερικανικός κόσμος μας τυφλώνει με τη λάμψη του.Μας εμποδίζει να δούμε τον εαυτό μας,αναγκάζοντάς μας να βλέπουμε μονάχα αυτόν."
Με το ίδιο πνεύμα γράφει ο συγγραφέας Αλαίν ντε Μπενουά τα εξής:"Θα προτιμούσα να βρισκόμουν κάτω απ΄ το ζυγό του Κόκκινου Στρατού,παρά να πρέπει να τρώω χάρμπουργκερ."

"Έτσι σαν ένα πουλί του βάλτου πετάει το πνεύμα. Δεν ξέρει τί είναι μπροστά, τί πίσω, τί είναι πάνω, τί κάτω." λέει ένας στίχος του Ρόμπερτ Λαξ.Η πνευματική ζωή δεν είναι μονοδιάστατη. Δεν υπάρχει πνευματική ζωή όταν όλα είναι προκαθορισμένα.

Η "ετοιμασία" είναι μια λέξη που σχεδόν έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει. Ιδίως οι νεώτεροι που γεννήθηκαν μετά την εισβολή του έτοιμου παντού , δεν ξέρουν τί είναι ετοιμασία, διότι δεν μετείχαν ποτέ σ’ αυτήν. Ο κόσμος γύρω τους (και μέσα τους) είναι ήδη έτοιμος. Τίποτε δε ζητεί τη συμμετοχή τους σε κανενός είδους ετοιμασία.
Ο σημερινός άνθρωπος δεν χρειάζεται να ετοιμαστεί για τίποτε, γιατί όλα είναι ήδη έτοιμα, ακόμα και οι σκέψεις του και τα αισθήματά του!

Η εμποριοκρατία δεν έχει κανένα νόημα ζωής. Το αντίθετο, ευτελίζει τις αξίες της ζωής γι΄ αυτό είναι μισητή από όλους τους λαούς κι από όλα τα έθνη. Είναι ο ολοκληρωτισμός με μία άλλη μορφή. "Πρέπει να επαναφέρουμε τις εμπορικές δραστηριότητες εκεί όπου ανήκουν" γράφει ο Πασκάλ Μπρύκνερ στο βιβλίο του "Η μιζέρια του πλούτου", να ξαναδημιουργήσουμε χώρο σ΄αυτό που δεν είναι εμπορικό: πρόκειται απλούστατα για το ίδιο το νόημα της ζωής μας."

Από καιρό σε καιρό ο πόλεμος! (Η παθητικότητα οδηγεί στην αιματοχυσία)

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Τους πολέμους οι κυβερνήσεις τους αρχίζουν και οι κυβερνήσεις τους σταματούν. Οι κυβερνήσεις κι αυτοί που τις κατευθύνουν όπως εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντά τους. Οι πόλεμοι δεν γίνονται για όφελος των λαών, αλλά για όφελος των κυβερνήσεων και των συμφερόντων. Ποτέ κανείς λαός δεν ωφελήθηκε απ΄ τους πολέμους. Τα μόνα που ωφελούνται είναι τα συμφέροντα που χειραγωγούν τις κυβερνήσεις και τις σπρώχνουν στον πόλεμο. Οι φιλοπόλεμες κυβερνήσεις αποτελούνται από ανθρώπους που δεν αγαπούν τον λαό τους, και που υπακούουν τυφλά στη φωνή του κυρίου τους.
Το πιο σπουδαίο για να ειρηνέψουν οι αντίπαλοι δεν είναι να πεισθούν να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και να βρουν τα κοινά στοιχεία που τους ενώνουν. Δεν πρόκειται να ειρηνέψουν έτσι. Αντί να συμφιλιωθεί ο ένας με τον άλλο, να συμφιλιωθούν κι οι δυο με την ιδέα, ότι πρέπει να "πληρώσουν", αυτούς που τους οδηγούν στον πόλεμο, αντί στην ειρήνη.
Δεν είναι αντίπαλοι οι λαοί μεταξύ τους. Αντίπαλοι είναι αυτοί που μπορούν όποτε θέλουν να αρχίζουν τον πόλεμο κι όποτε θέλουν να τον σταματούν. Αυτό που φοβούνται μόνο είναι να μη γίνουν επικίνδυνοι για τους ίδιους τους πολίτες τους, να μη γίνουν «αντίπαλοι» με τους πολίτες τους. Ακόμα και η κυβέρνηση της πιο μεγάλης υπερδύναμης, όπως είναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ φοβάται να μη γίνει επικίνδυνη για τους ίδιους τους πολίτες της. Ακόμα κι αυτή έχει το «αντίπαλον δέος».
Οι κυβερνήσεις και τα συμφέροντα που υπηρετούν θέλουν ικανοποίηση (πληρωμή), για να μην αρχίζουν κι όταν αρχίζουν να σταματούν τον πόλεμο.
Το ερώτημα είναι τι είδους πληρωμή είναι αυτή η πληρωμή, για να ικανοποιηθούν κυβερνήσεις και συμφέροντα; Εδώ χρειάζονται οι άξιες πνευματικές ηγεσίες, που αγαπούν τους λαούς πάνω κι απ΄ τα προσωπικό τους συμφέρον; Υπάρχουν άραγε τέτοιες άξιες πνευματικές ηγεσίες σήμερα στον κόσμο; Δεν υπάρχουν γιατί η Εκπαίδευση δεν έχει τέτοιους στόχους.
Η μόνη ελπίδα είναι η Παιδεία και Παιδεία δεν είναι τα σχολικά κτήρια και οι μισθοί των εκπαιδευτικών μόνο. Πιο σημαντικό κι απ΄ τα σχολικά κτήρια κι απ΄ τις αποδοχές των εκπαιδευτικών είναι τα βιβλία και τα μαθήματα, αν είναι κατάλληλα, για να δημιουργήσουν άξιους πολίτες και άξιες πνευματικές ηγεσίες. Έχει η σημερινή Εκπαίδευση τέτοιους στόχους ή συνδέει απλώς τη μάθηση με την εργασία, ώστε αντί υπεύθυνους πολίτες να παράγει άβουλους εργάτες και υπάκουους καταναλωτές;
Με αυτήν την Εκπαίδευση οι λαοί μένουν παθητικοί κι αφήνουν τις κυβερνήσεις τους κι αυτούς που βρίσκονται πίσω τους, να τους οδηγούν στον πόλεμο ως πρόβατα επί σφαγήν.
Κανείς απ΄ τους λαούς δεν θέλει τον πόλεμο, γιατί κανείς δε θέλει να ζει διαρκώς με το φόβο.
Κι αφού οι λαοί δεν θέλουν να ζουν διαρκώς με το φόβο και θέλουν να ζουν με ειρήνη, ποιοι τους οδηγούν στον πόλεμο; Ποιοι δεν είναι ικανοποιημένοι με την ειρήνη και τι είδους πληρωμή θέλουν απ΄ τους λαούς τους; Ας πάρουν την πληρωμή τους κι ας αφήσουν τον κόσμο να ζήσει ήσυχα και ειρηνικά. Ας αφήσουν τις ειρηνικές φωνές να ακουστούν κι ας βάλουν στην άκρη τους άλλους. Κανείς να μην επικαλείται τους λαούς ότι δήθεν ο πόλεμος γίνεται γι΄ αυτούς. Οι λαοί αγαπούν την ειρήνη. Ο κόσμος θέλει να ζει ειρηνικά και δεν τον αφήνουν οι ανίκανες κυβερνήσεις τους και οι ανάξιες πνευματικές τους ηγεσίες.
Τους πολέμους οι κυβερνήσεις τους αρχίζουν και οι κυβερνήσεις τους σταματούν. Μήπως ρώτησαν ποτέ τους λαούς τους, όταν αρχίζουν τον πόλεμο;
Μιλώντας για τις ανάξιες πνευματικές ηγεσίες, δεν εξαιρούμε κάθε σκεπτόμενο πολίτη, που είναι ώριμος να κρίνει και να αναλάβει την ευθύνη του, αντί να τη φορτώνει στους άλλους. Με άλλα λόγια η ευθύνη βαρύνει όλους μας, όταν ξεσπάει ο πόλεμος. Αυτό είναι το νόημα του ποιήματος "Από καιρό σε καιρό ο πόλεμος" του Εμπέρτο Παντίλια, που παραθέτουμε εδώ σε μετάφραση απ΄ τα ισπανικά:
"Από καιρό σε καιρό/ ο πόλεμος έρχεται να μας αποκαλύψει την παθητικότητά μας/ να μας συνηθίσει στην ήττα./ Και με το μάτι στεγνό/ βλέπουμε το δρόμο από όπου πρόβαλε / το αίμα.
Από καιρό σε καιρό / όταν ο πόλεμος δίνει το χτύπημά του,/ όλες οι πόρτες το δέχονται,/ και συ άκουγες την κλήση/ και την έκρυβες/ με ζώα πληγωμένα/ ξαφνικά τυφλά.
Στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήχησε το ρόπτρο / με τέτοιο επικείμενο κίνδυνο,/ δεν υπήρξαν ποτέ ξύλα, που άντεξαν/ τόσο σφοδρά χτυπήματα.
Από καιρό σε καιρό,/έρχεται να ρίξει ανάμεσα στους ανθρώπους / το συνηθισμένο λύκο, που μας μοιάζει.»
(Εμπέρτο Παντίλια, "Ευθύνη", τευχ.32, Αθήνα 1999, μετάφραση Μ.E.Λ.).

"Όλο το μυστικό είναι η αγάπη"

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

<< Η αγάπη είναι βαρύς σταυρός>>
Μπόρις Παστερνακ

Μια φίλη αναγνώστρια μου ζήτησε να δώσω την ειδοποιό διαφορά της χριστιανικής αγάπης.Τι διαφέρει η χριστιανική αγάπη από τις άλλες και μάλιστα τι διαφέρει η ορθόδοξη χριστιανική αγάπη.Επάνω στο θέμα αυτό διεξήχθη ο παρακάτω διάλογος στο ιστολόγιο Αμέθυστος τον οποίο παραθέτω εδώ αυτούσιο,πιστεύοντας ότι ενδιαφέρει τους αναγνώστες.Την αφορμή για τον διάλογο αυτό έδωσε το κείμενο για τον γέροντα Πορφύριο με τίτλο << Όλο το μυστικό είναι η αγάπη >> που δημοσιεύτηκε στον Αμέθυστο.Από το κείμενο αυτό παραθέτουμε την τελευταία παράγραφο.


…Ὅλο τό μυστικό εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας στόν Χριστό. Τό δόσιμο στόν κόσμο τόν πνευματικό. Οὔτε μοναξιά νιώθει κανείς, οὔτε τίποτα. Ζεῖ μέσα σ’ ἄλλον κόσμο. Ἐκεῖ πού ἡ ψυχή χαίρεται, ἐκεῖ πού εὐφραίνεται, πού ποτέ δέν χορταίνει…


Αναρτήθηκε από amethystos στις 1:42 π.μ.
Ετικέτες «Ορθόδοξη Παράδοση», Γέροντας Πορφύριος
11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...
Σοφό.
6/5/11 1:57 μμ
amethystos είπε...
Και είναι πιό σοφό αν δούμε και τη συνέχεια, ότι δηλαδή χωρίς έρωτα Χριστού αγάπη δέν υφίσταται.
6/5/11 2:06 μμ
Ανώνυμος είπε...
Ωραιότατη η ανάρτηση αυτή πραγματικά τα λόγια του γέροντα πολύ ουσιαστικά!αυτού του βελινεχούς οι γέροντες ήταν στον τρόπο έκφρασης λίγο διαφορετικοί νομίζω από ότι κάποιοι παλαιότεροι πατέρες.Ηταν πιό απλοί στη γραφή.
Αλλά ο κάθε ένας βάζει το δικό του λιθαράκι και ευτυχώς που υπάρχουν όλοι αυτοί οι γεροντάδες της Ορθόδοξίας και ό,τι ξέρουμε από αυτούς το ξέρουμε.
Έυχαριστούμε
Αληθώς Χριστός Ανέστη!
πην
6/5/11 2:34 μμ
Ανώνυμος είπε...
Ολο το κείμενο εξαιρετικό για μένα, εκτός από ένα σημείο που μου δημιούργησε ερωτηματικό, επειδή έχω διαβάσει ανάλογη εμπειρία σε εξωσωματικές εμπειρίες νεοποχιτών...
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ , ΜΕΓΑΑΑΑΑΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ...
ΜΕΓΑΑΑΑΑΑΑΛΗ...
6/5/11 3:06 μμ
amethystos είπε...
Χρειάζεται προσοχή διότι πρέπει να γνωρίζουμε τις διαφορές. Οι εξωσωματικοί περίπατοι των ινδουιστών δέν γίνονται για να είναι ένας φίλος μαζί με τον άλλον, απο Αγάπη. Οι διαφορές είναι τεράστιες.
6/5/11 4:01 μμ
Μόσχος Λαγκουβάρδος είπε...
Όταν γίνεται λόγος για τον έρωτα για το Χριστό ή για το Θείο Έρωτα πρέπει να διευκρινίζεται ότι δεν πρόκειται για τον συναισθηματικό τρόπο λατρείας των παπιστών και των προτεσταντών.
Κάποιος φιλόσοφος, που δεν θυμάμαι τώρα το όνομά του, στην αισθητική του δεν διακρίνει το θρησκευτικό από το αισθητικό βίωμα.
Στην Ορθοδοξία δεν ταιριάζει ο συναισθηματικός τρόπος λατρείας.
Να τι γράφει σχετικά ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης στο βιβλίο του Πατερική Θεολογία, Εκδόσεις Παρακαθήκη, σελ220.: "Ο συναισθηματικός τρόπος λατρείας τους (εννοεί των παπιστών και των προτεσταντών) αποξενώνει πολύ σοβαρό κόσμο από τον Παπικό και τον Προτεσταντικό χώρο. Γι΄ αυτό βλέπει κανείς τους ναούς τους άδειους.
Το ίδιο φοβάμαι ότι θα πάθει κι η Ορθόδοξη Εκκλησία, αν επιτρέψη τον ευσεβισμό, τον συναισθηματισμό, και την διανόησι να κατακτήσουν το χώρο της Ορθοδόξου θεολογίας, διότι η κρίσις , που νομίζω ότι περνάει σήμερα η Εκκλησία, θα είναι και η τελευταία Της. Μετά δεν θα υπάρχη τίποτε όρθιο για να σαλευθή και να υποστή κρίση.
6/5/11 9:44 μμ
Μόσχος Λαγκουβάρδος είπε...
Είναι ο Γερμανός χριστιανός μυστικιστής φιλόσοφος Μάστερ Έκχαρτ.
6/5/11 9:53 μμ
Ανώνυμος είπε...
Κύριε Λαγκουβάρδε
θα θέλατε να μας εξηγήσετε λίγο καλύτερα τι εννοείτε με το συναισθηματικό τρόπο λατρείας παπικών και προτεσταντών;
7/5/11 12:29 πμ
amethystos είπε...
Ο Ιωάννης μάς πληροφορεί ότι : Θεός αγάπη εστίν. Αυτό προσελήφθη από τούς ανθρώπους μέ τόν μυθικό συναισθηματικό τύπο : αγάπη θεός εστίν.
Αντί νά ψάχνουμε τόν Θεό, ψάχνουμε τήν αγάπη. Καί ενώ ο θεός δέν έχει κάτι αντίστοιχο στήν κτίση, η αγάπη τό διαθέτει. Μόνο πού η ανθρώπινη αγάπη ΔΕΝ ΣΩΖΕΙ.
Αυτή η αντιστροφή τής αλήθειας είναι τό συναίσθημα τό οποίο εγκατεστάθη πλέον καί στήν εκκλησία.
Αυτή τήν αλήθεια αποκαθιστά ο π.Πορφύριος : Αγάπη ο έρωτας στό Χριστό.
7/5/11 1:44 μμ
Μόσχος Λαγκουβάρδος είπε...
Αν μου επιτρέπεται να απαντήσω με μια εμπειρία. Με αυτήν ίσως φανεί η διαφορά ανάμεσα στο συναίσθημα του έρωτα και στο βαρύ σταυρό της αγάπης.
Ένας νέος είχε ερωτικό δεσμό με μια κοπέλα.Μετά το γάμο τους ο έρωτας δεν άντεξε στις δυσκολίες και εξαφανίστηκε. Το ζευγάρι χώρισε. Πιστεύω ότι αν αυτό που τους συνέδεε δεν ήταν ο έρωτας, αλλά η αγάπη, δεν θα χώριζαν, ίσως να ενώνονταν ακόμα περισσότερο.
Αυτό τη σιγουριά που σου δίνει η αγάπη του Ιησού, ότι όσο χαμηλά και να πέσεις, Εκείνος βρίσκεται εκεί πιο μπροστά από σένα, για σένα. Αυτό δεν μπορεί κανένα συναίσθημα, ούτε του έρωτα να σου το δώσει. Δεν ξέρεις αν ο έρωτας εξακολουθήσει να υπάρχει, όταν τα πράγματα αλλάξουν. Στον έρωτα η χαρά δεν περνάει μέσα από τον πόνο, αλλά μέσα από την ευχαρίστηση.
Με τον πόνο θα ευλογήσεις τη ζωή, είπε στο Δημήτρη Καραμαζώφ του Ντοστογιέφσκι ο στάρετς Ζωσιμάς.
Στη Δύση κυριάρχησε το συναίσθημα.
Η επικοινωνία θεωρείται ανειλικρινής (τυπική) και η αγάπη ανέφικτη.
Ο λόγος είναι ότι η κοινωνία τους είναι συμβατική (κοινωνικό συμβόλαιο). Δεν είναι εκ φύσεως όπως στην Ορθοδοξία.
Στο θεσμό της αλλαγής των συνθηκών συγχωρείται και η αλλαγή των συναισθημάτων. Γι΄ αυτό ισχύει, το να είσαι καλός, για να σ΄ αγαπάω.
Μια γυναίκα πήρε ένα παιδί από το ορφανοτροφείο και αποδείχθηκε ότι ήταν άρρωστο. Το ορφανοτροφείο της είπε, να το αλλάξουν με άλλο. Η γυναίκα δεν δέχθηκε. Αν άκουγε το συναίσθημά της θα δεχόταν. Αλλά άκουσε τον βαρύ σταυρό της αγάπης και το κράτησε και το υπηρέτησε μια ολόκληρη ζωή.
Συναισθηματική είναι η αγάπη όταν αλλάζει με τις περιστάσεις. Όχι συναισθηματική είναι η αγάπη, η οποία, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, ουδέποτε εκπίπτει.
Συγνώμην για την πολυλογία.
7/5/11 8:17 μμ
Ανώνυμος είπε...
XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Πραγματικά η απόδοση του κειμένου του κυρίου Μόσχου ήταν πολύ κατατοπιστική και η προσέγγιση στο θέμα σε απόλυτη ταύτιση με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας!
Ετσι ακριβώς είναι όπως το λέγει και το εννοεί!
Σε αυτό το σημείο της Αγάπης Του Θεού λογαριάζω πως έφτασαν οι άγιοί μας αλλά με τον ανάλογο πνευματικό κόπο αλλά και με την αδιάλειπτη προσευχή..
Ευχαριστούμε !!!

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!ΠΗΝ
8/5/11 12:24 πμ

Ο κόσμος των εσχάτων

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ο κόσμος των εσχάτων πραγμάτων είναι ο κόσμος του λόγου. Έσχατα πράγματα είναι οι λέξεις. Στον κόσμο των εσχάτων η Αποκάλυψη, όπως είπε ο Γέρων Παϊσιος, θα διαβάζεται σαν εφημερίδα. Κατά την Αποκάλυψη,λοιπόν,η εποχή αυτή είναι εποχή του Έκτου Αγγέλου που είναι ο Άγγελος του Λόγου.Την εποχή του Αγγέλου του Λόγου το ένα τρίτο της ανθρωπότητας θα σκοτωθεί. Αυτό σημαίνει ότι από την άποψη του Λόγου το ένα τρίτο της ανθρωπότητας είναι σκοτωμένο. Μένουν ακόμα τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας που από την άποψη του Λόγου είναι ζωντανοί.
Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν στην κατοχή τους το δυνατότερο από όλα τα όπλα, το Λόγο και τη Σκέψη. Ποιος θα μπορέσει να εκνικήσει τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, όταν κατέχουν το ακαταμάχητο όπλο του Λόγου;
Και δεν υπολογίζουμε ότι αυτοί που είναι μαζί μας, οι ουράνιες δυνάμεις των Αγγέλων του Θεού, είναι περισσότεροι από αυτούς που είναι εναντίον μας.
Στο στρατόπεδο του ουρανού καθένας από εμάς πολεμάει για όλη την ανθρωπότητα.
Επί τέλους η ανθρωπότητα βλέποντας τον κίνδυνο να επικρέμαται αποκτάει αυτοκατανόηση ώς σύνολο.

Πώς η φιλία εκπίπτει σε προδοσία κι η χάρη σε ασέλγεια;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Πώς η φιλία εκπίπτει σε προδοσία και η χάρη σε ασέλγεια; Πού θα βρούμε την απάντηση όσον αφορά την φριχτή αυτή αλήθεια;Οι πιστοί αναζητούμε την αλήθεια που θα μας ελευθερώσει στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Το Θείον και Ιερόν Ευαγγέλιον είναι ο συνταγματικός χάρτης του ουρανού. Όσοι πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός το πολίτευμά τους δεν είναι στη γη, αλλά στον ουρανό."Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την άνω επιζητούμεν", γράφει ο Απόστολος Παύλος.
Στο Ευαγγέλιο ο άνθρωπος παρομοιάζεται με κατοικία ή με ναό του Αγίου Πνεύματος.
Σύμφωνα με το ευαγγελικό κείμενο, το σώμα του ανθρώπου είναι η κατοικία δύο πνευμάτων, του πνεύματος του σώματος και του πνεύματος της ψυχής.
Το πνεύμα του σώματος είναι το πνεύμα του κόσμου των αισθητών πραγμάτων. Η Αγία Γραφή περιγράφει το πνεύμα αυτό ως εξής: "Πνεύμα διήλθεν εν αυτώ και ουχ υπάρξει και ουκ επιγνώσεται έτι τον τόπον αυτόυ". Το πνεύμα του σώματος είναι πνεύμα που παρέρχεται καθώς και η επιθυμία αυτού και που δεν επιστρέφει, ούτε γνωρίζει τον τόπο του, όπως γίνεται με τα ζώα, που όταν πεθαίνουν δεν έχουν καμιά ανάμνηση των δικών τους. Το ζώο αναγνωρίζει τους δικούς του όσο είναι εν τη ζωή,μόλις πεθάνουν δεν μένει τίποτε από αυτούς.
Το πνεύμα του σώματος είναι σαν ένας αγνώμων επισκέπτης, που όταν φεύγει δεν νιώθει τίποτε για την κατοικία που τον φιλογένησε και γι΄ αυτούς που του παρείχαν τη φιλοξενία.
Ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του "Τρώες" δίδει μια συγκλονιστική περιγραφή του ανθρώπου ο οποίος ταυτίζει τον εαυτό του με το σώμα του:
"Είν΄ η προσπάθειές μας των συφοριασμένων/ είν΄ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων./
Κομάτι κατορθώνουμε, κομάτι/ κομάτι παίρνουμ΄ επάνω μας, κι αρχίζουμε/ νά ΄χουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά./Ο Αχιλλέας στην τάφρον εμπροστά μας/ βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει..." (Κ.Π.Καβάφη, Τα ποιήματα, Εκδ. Ίκαρος).

Το πνεύμα της ψυχής αντίθετα, κατοικεί στο σώμα του ανθρώπου, αλλά δεν ταυτίζεται με αυτό. Αυτό το νόημα έχουν τα λόγια του Κυρίου, άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους. Το πνεύμα της ψυχής είναι αθάνατο όπως και η ψυχή.Θάνατος για το πνεύμα της ψυχής είναι η αμαρτία που χωρίζει τον άνθρωπο απ΄ το Θεό. Ο Ιησούς είπε, αλίμονο σ΄αυτόν που θα διαφθείρει το πνεύμα της ψυχής. Καλύτερα να βάλει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να πέσει στη θάλασσα.
Ο μαθητής του Ιησού Ιούδας (όχι ο Ισκαριώτης που τον πρόδοσε)μιλώντας για τους διαφθορείς της ψυχής γράφει στην επιστολή του:"Παρεισέδυσαν γαρ τινές άνθρωποι, οι πάλαι προγεγραμμένοι εις τούτο το κρίμα, ασεβείς, την του Θεού ημών χάριν μετατιθέντες εις ασέλγειαν και τον μόνον δεσπότην και Κύριον Ιησούν Χριστόν αρνούμενοι."
(Παρεισέφρυσαν ανάμεσά σας μερικοί άνθρωποι ασεβείς που μετατρέπουν τη σωτήρια χάρη του Θεού σε κάθε λογής ασέλγεια και δεν παραδέχονται ότι ο Ιησούς είναι ο μόνος δεσπότης και Κύριός μας. Από παλιά οι Γραφές είχαν προαναγγείλει την καταδίκη που τους περιμένει.)
Όταν πέφτουμε θύματα αυτών που ευεργετήσαμε ανατωτιούμαστε: "Μα καλά, δεν είδαν ποτέ κανένα καλό αυτοί οι άνθρωποι από μένα;" Τόσο είναι πορωμένη η καρδιά τους και τόσο είναι τα μάτια τους κλειστά, ώστε να μη βλέπουν μπροστά τους; Ο Ιούδας στον κήπο της Γεθσημανή δεν είδε τον Κύριο να θεραπεύει το δούλο του αρχιερέα;
Όταν ο Κύριος προσευχόταν οι μαθητές Του δεν θυμούνταν τα θαύματα που έκανε μπροστά τους; Δεν είδαν την οδύνη Του; Τα ξέχασαν όλα και το έριξαν στον ύπνο; Τί κοιμάστε; τους είπε. Σηκωθείτε και προσευχηθείτε για να μην πέσετε σε πειρασμό.
Τώρα , χιλιάδες χρόνια μετά οι άνθρωποι ζούνε μισοκοιμισμένοι και ολόκληρη η ανθρωπότητα οδηγείται υπνώττουσα στην ολοκληρωτική καταστροφή. Η φωνή του Κυρίου ηχεί χιλιάδες χρόνια εις ώτα μη ακουόντων.
Πώς η φιλία εκπίπτει σε προδοσία κι η χάρη σε ασέλγεια; Τα λόγια του Κυρίου τη νύχτα της Προδοσίας δίδουν την απάντηση:"Είπε δε ο Ιησούς προς τους προσγενομένους επ΄αυτόν αρχιερείς και στρατηγούς του ιερού και πρεσβυτέρους: Ως επί ληστήν εξεληλύθατε μετά μαχαιρών και ξύλων. Καθ΄ ημέραν όντος μου μεθ ύμων εν τω ιερώ ουκ εξετείνατε τας χείρας επ΄ εμέ.Αλλ΄ αύτη εστιν υμών η ώρα και η εξουσία του σκότους."
(Τότε ο Ιησούς είπε στους αρχιερείς, στους στρατηγούς του ναού και στους πρεσβυτέρους που είχαν έρθει να τον πιάσουν:"Ληστής είμαι και βγήκατε με μαχαίρια και με ρόπαλα. Κάθε μέρα ήμουν ανάμεσά σας στο ναό και δεν απλώσατε χέρι επάνω μου. Αυτή όμως είναι η ώρα σας, η ώρα που κυριαρχεί το σκοτάδι.")

Το νόημα του Σταυρού του Χριστού

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου






Το νόημα του σταυρού του Χριστού και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου "καυχώμαι στο Χριστό εσταυρωμένο", ενώ τα καταλαβαίνουν οι απλοί άνθρωποι, δυσκολεύονται ή αδυνατούν εντελώς να τα καταλάβουν οι μορφωμένοι και οι διανοούμενοι. Ο λόγος είναι ότι οι απλοί άνθρωποι στηρίζονται στην πραγματικότητα και προσεγγίζουν το σταυρό όχι με τη σοφία του νου , με τις νοητικές επινοήσεις και με τα λογικά επιχειρήματα, αλλά με τη σοφία της καρδιάς. Οι απλοί έχουν βιώματα, ενώ οι μορφωμένοι έχουν πεποιθήσεις και ιδεολογίες.
Από τα βιώματά τους γνωρίζουν ότι η πραγματικότητα είναι ότι ο Ιησούς Χριστός , Αυτός που σταύρωσαν οι Εβραίοι δυο χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα, είναι ο Θεός, ότι ο Θεός είναι αγάπη και ότι όλοι οι άνθρωποι που αγαπούν κουβαλούν το σταυρό τους. Οι απλοί άνθρωποι, όσοι πιστεύουν και όσοι αγαπούν βιώνουν την αγάπη σαν ένα μεγάλο σταυρό. Έτσι συλλαμβάνουν το νόημα του Σταυρού του Χριστού με την καρδιά τους, ενώ η λογική με τους συλλογισμούς και τα συμπεράσματα δεν μπορεί να το συλλάβει.
Καυχιέμαι στον Ιησού Χριστό, τον Κύριο και Θεό μου, εσταυρωμένο, λέει ο Απόστολος Παύλος, . Αν ο Χριστός δεν σταυρώθηκε είναι ψεύτικο το κήρυγμά μου.
Η χριστιανική πίστη στηρίζεται στην ιστορική πραγματικότητα, στο ιστορικό πρόσωπο του Ιησού Χριστού και σ΄αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα, ότι η αγάπη είναι βαρύς σταυρός.

"ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ" Βιβλιοπωλεία "Παιδεία" Λάρισας



Γράμμα σε φίλη αναγνώστρια

Αγαπητή φίλη, σε λίγες μέρες, πρώτα ο Θεός θα κυκλοφορήσει το βιβλίο μου με τίτλο "Ο εσωτερικός άνθρωπος".
Γράφεις με πολλούς κόπους,ξοδεύεσαι, μαζεύεις τα κιβώτια με τα βιβλία στην αποθήκη κι αυτό είναι όλο.
Ο Κύριος όμως, ο γλυκύτατος Ιησούς, δεν θα σ΄ αφήσει στο παράπονο. Μπορείς να στείλεις τα βιβλία σου στις Ιερές Μονές. Έτσι δεν θα σε στενοχωρεί μήπως κανείς το αγοράσει και δεν του αρέσει. Κανείς δε λυπάται που θα ενισχύσει με ένα μικροποσόν κάποια Μονή.
Στέλνω λοιπόν τα βιβλία μου στα Μοναστήρια με χαρά και ευγνωμοσύνη προς τον Κύριον!
Με τη χάρη του Θεού υπάρχει ζήτηση στα μη εμπορικά βιβλία μου τόση που υπερέβη και την πιο τολμηρή φαντασία: Πριν μερικά χρόνια διέρρηξαν την αποθήκη μου με τα βιβλία και πήραν μερικά κιβώτια, νομίζοντας ότι
περιέχουν θησαυρούς της γης. Μια άλλη φορά
με λήστεψαν ταξιδεύοντας από Λάρισα προς Θεσσαλονίκη με το αυτοκίνητό μου για να μου πάρουν την...Αγία Γραφή στην έκδοση Septuaginta!
Σταθήτε, τους είπα, να σας δώσω χρήματα. Εκείνοι δεν άκουσαν και μου πήραν την τσάντα που περιείχε την Αγία Γραφή, ολοκαίνουρια, πριν προλάβω να την ξεφυλλίσω!

Αν ήξερα τη διεύθυνση της Μονής ή του Ιερού Ναού, μετά χαράς θα σας έστελνα μερικά αντίτυπα από το καινούριο βιβλίο μου Ο Εσωτερικός άνθρωπος.
Ευχαριστώ!
Μόσχος

Υ.Γ.
Δεν ξεχνώ τους φίλους στους οποίους υποσχέθηκα να τους στείλω βιβλία. Ήμουν όμως πολύ κουρασμένος αυτόν τον καιρό της προετοιμασίας του καινούριου βιβλίου. Ένα βιβλίο είναι ένα πραγματικό θαύμα. Χωρίς τη βοήθεια του Θεού δεν θα τυπωνόταν ποτέ. Τουλάχιστον από ανθρώπους σαν ελόγου μου με τη δυσκολία της επιλογής. Λένε ότι κάποιος γάϊδαρος κινδύνεψε να πεθάνει ανάμεσα σε δύο μπάλες άχυρο, μην μπορώντας να διαλέξει μία από τις δυο! Κάπως έτσι γίνεται και με εμένα κάθε φορά που ετοιμάζομαι να βγάλω ένα καινούριο βιβλίο.
Μόλις πάρω μια αναπνοή θα ψάξω να βρω τις διευθύνσεις για να στείλω τα βιβλία που έταξα.
Ζητώ συγνώμην για την καθυστέρηση!
Με φιλικά αισθήματα
Μ.