Ποιοι φοβούνται την εν Χριστώ ζωή;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει" (Ιωάν.η΄)

Ένας μύθος λέει πως μια φορά ένα λιονταράκι χάθηκε στο δάσος και το βρήκε ένας βοσκός που το έβαλε μαζί με τα πρόβατα. Το λιονταράκι μεγάλωνε σαν πρόβατο, έτρωγε χορταράκι, ακολουθούσε το κοπάδι, βέλαζε σαν πρόβατο...

Μια μέρα πέρασε από εκεί ένα λιοντάρι και είδε το λιονταράκι ανάμεσα στα πρόβατα.

-Τί κάνεις εσύ εδώ; το ρώτησε.
-Ό,τι κάνουν και τα άλλα πρόβατα, απάντησε το λιονταράκι.

Το λιοντάρι πήρε μαζί του το λιονταράκι, το οδήγησε σε μια λιμνούλα και το έβαλε να καθρεφτιστεί. Μόλις το λιονταράκι είδε το πρόσωπό του στο νερό της λιμνούλας
σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, τέντωσε όλο το κορμί του και έβγαλε ένα φοβερό βρυχηθμό.

Τα ερωτήματα που θέτει ο μύθος αυτός είναι τα εξής:

1)Υπάρχουν αυτοί που όπως ο βοσκός μεγάλωνε το λιοντάρι για να γίνει πρόβατο, μεγαλώνουν τους νέους για να γίνουν ψεύτικοι άνθρωποι, αντί αληθινοί, όπως γεννήθηκαν να είναι και ποιοί είναι αυτοί;

2)Υπάρχουν αυτοί που όπως το λιοντάρι οδηγούν τους νέους στον πνευματικό καθρέφτη, για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να γίνουν αληθινοί άνθρωποι;

και 3)Υπάρχει ο πνευματικός καθρέφτης μέσα στον οποίο μπορείς να δεις το αληθινό σου πρόσωπο και να γίνεις αληθινός άνθρωπος;

Η απάντηση είναι, ναι, υπάρχει ο πνευματικός καθρέφτης, ο Κύριος Ιησούς Χριστός και υπάρχουν οι πνευματικοί οδηγοί (Το Ευαγγέλιο και οι Πατέρες της Εκκλησίας) και τέλος υπάρχουν εκείνοι που φοβούνται την εν Χριστώ ζωή και εμποδίζουν τους νέους να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να γίνουν αληθινοί άνθρωποι.

Η διοικούσα Εκκλησία αναζητεί άραγε τους νέους για να τους οδηγήσει στον πνευματικό καθρέφτη ή αφήνει τους εχθρούς της να τους μεγαλώνουν σαν κοπάδι, συνευδοκώντας μαζί τους με υλικά ανταλλάγματα;

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφάλαιο η΄διαβάζουμε τα εξής:

"Είπεν ο Κύριος προς τους εληλυθότας προς αυτόν Ιουδαίους.Ει ο Θεός πατήρ υμών ήν, ηγαπάτε με αν εμέ. Διατί την λαλιάν την εμήν ου γινώσκετε; Ότι ου δύνασθε ακούειν τον λόγον τον εμόν. Υμείς εκ του πατρός του διαβόλου εστέ. Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει. Δια τούτο υμείς ουκ ακούετε, ότι εκ του Θεού ουκ εστέ.

(Είπε ο Κύριος στους Ιουδαίους που πήγαν σ΄Αυτόν. Αν ο Θεός ήταν πατέρας σας θα μ' αγαπούσατε. Γιατί δεν γνωρίζετε τη φωνή μου; Διότι το λόγο μου δεν μπορείτε να τον ακούετε.Εσείς έχετε πατέρα σας το διάβολο. Αυτός που είναι του Θεού τα λόγια του Θεού ακούει Γι΄ αυτό εσείς δεν ακούτε το λόγο του Θεού γιατί δεν είσθε του Θεού).

Γιατί φοβούνται την εν Χριστώ ζωή οι εχθροί της Εκκλησίας και της νεολαίας με τους οποίους συνευδοκούν δυστυχώς και εκπρόσωποι της Εκκλησίας; Αν εμβαθύνεις σ΄ αυτά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου από την προς Ρωμαίους επιστολή του θα αντιληφθείς , ευγενικέ αναγνώστη, γιατί φοβούνται. Η αιτία είναι ότι στην εν Χριστώ ζωή οι πιστοί είναι ένα σώμα, υπάρχει τόσο σφιχτή ενότητα μεταξύ τους, που χαίρονται με αυτούς που χαίρονται και κλαίνε με αυτούς που κλαίνε. Την ενότητα φοβούνται και τη δύναμή τους να μην τους νικάει το κακό, αλλά να νικούν το κακό με το αγαθό.

Προσευχή και υπερηφάνεια

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας
και πραότητος και δικαιοσύνης" (Ψαλμ.μδ΄)

Η Αγία Γραφή μας δίνει δύο μεγάλα παραδείγματα αληθινής προσευχής και υπερηφάνειας, το παράδειγμα του Δαβίδ και το παράδειγμα του Ιούδα που πρόδωσε το Διδάσκαλό του.

Ο Δαβίδ δεν αμφέβαλε για την πατρική αγάπη του Θεού προς αυτόν ακόμα κι όταν έπεσε στην πιο μεγάλη αμαρτία της αφαίρεσης της ζωής ένός ανθρώπου. Ο Δαβίδ αναγνώρισε ότι είναι αμαρτωλός και ως αμαρτωλός ζήτησε το έλεος του Θεού. Γνώριζε ότι ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος και συγχωρεί αυτούς που μετανοούν αληθινά για τις αμαρτίες τους και ζητούν με συντριβή της καρδιάς τους να τους λυπηθεί ο Θεός και να τους ελεήσει. Αν δεν ζητούσε το έλεος του Θεού θα σήμαινε ότι δεν γνωρίζει το Θεό και ότι θεωρεί ότι ο Θεός είναι σκληρός τιμωρός και δεν έχει έλεος για το πλάσμα του.

Ο Ιούδας δεν είχε ούτε μια μικρή ελπίδα στην καρδιά του για την ευσπλαχνία του Θεού. Ούτε καν ρώτησε αν ο Θεός θα συγχωρούσε ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα σαν το δικό του. Δεν είπε, Κύριε, θα μπορούσες ακόμα κι εμένα να συγχωρήσεις; Είσαι τόσο καλός και συγχωρητικός ώστε ακόμα κι εμένα μπορείς να συγχωρήσεις; Είσαι τόσο καλός και συγχωρητικός, ώστε συγχωρείς και τις πιο μεγάλες πτώσεις των ανθρώπων, όταν μετανοούν αληθινά και ζητούν ταπεινά το έλεός Σου; Όταν αναγνωρίζουν ότι άνθρωποι αμαρτωλοί είναι και ο Θεός γνωρίζει την τρεπτή φύση τους;Δεν είμαστε απρόσβλητοι από το νόμο της αμαρτίας.


Πόσο θα συγκινούσε τον εύσπαχνό Κύριο η αληθινή μετάνοια και συντριβή του Ιούδα!
Ο Κύριος υπέστη σταυρικό άνθρωπο για τους αμαρτωλούς. Η εμμονή του αμαρτωλού στην αμαρτία σημαίνει ότι δεν νιώθει ευγνωμοσύνη για τα πάθη και το θάνατο του Ιησού.

Θα μου πείτε ο Ιούδας μετανόησε. Έσφαλα, είπε στους Φαρισαίους, γιατί πρόδωσα έναν αθώο και πήγε και κρεμάστηκε. Είναι αυτή αληθινή μετάνοια ή είναι εμμονή στην αμαρτία του από υπερηφάνεια; Ο Ιούδας δεν ταπεινώθηκε για να ζητήσει συγνώμην από τον πολυεύσπλαχνο αλλά τιμώρησε ο ίδιος τον εαυτό του, αγνοώντας το μέγα έλεος του Θεού. Σαν τους Ναζί που μετανόησαν όχι γιατί έκαναν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά γιατί δεν έκαναν ακόμα μεγαλύτερα εγκλήματα για να κερδίσουν τον πόλεμο.

Η αληθινή προσευχή είναι ταπεινή. Δείτε με πόσο μεγάλη ταπείνωση ο Δαβίδ ζητεί συγνώμην απ΄ το Θεό. Με πόση εμπιστοσύνη αφήνεται στα χέρια του Θεού να τον ξεπλύνει από τις ανμίες του, να του δώσει καθαρή καρδιά, σαν ένα παιδί που παραδίδεται στα χέρια του πατέρα του. Πώς εγκαταλείπει το δικό του υπερήφανο θέλημα. Γίνεται ταπεινός σαν ένα μικρό παιδί.

Μια ρωσική παροιμία λέει, Θέ μου, Θέ μου, δίχως αγάπη δε γίνεται."Μπόζε, Μπόζε, νες λιμπόφ νε μόζε". Δίχως αγάπη δεν μπορούμε, δίχως αγάπη για τον εαυτό μας, για το Θεό, για τους άλλους. Ο Ντοστογιέφσκι λέει πως η Κόλαση είναι να μη μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους. Όταν την τελευταία στιγμή στο εκτελεστικό απόσπασμα του δόθηκε χάρη, η πρώτη σκέψη που ήρθε στο νου του ήταν, γιατί δεν αγαπάει όλους με όλη του την αγάπη!

Η πτώση μας στην αμαρτία εμποδίζει αυτή την αγάπη. Όταν πέφτουμε στην αμαρτία δεν μπορούμε πια να αγαπάμε τον εαυτό μας, το Θεού και τους άλλους. Δεν θέλουμε να ζούμε. Μερικοί αυτοκτονούν γιατί δεν υποφέρουν να ζουν χωρίς να μπορούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, το Θεό και τους άλλους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη μοναξιά από αυτή, λένε αυτού που έζησαν τέτοιες καταστάσεις στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ακόμα και σκληροτράχηλοι πορωμένοι εγκληματίες έχουν ανάγκη απ΄ το να αγαπούν κάτι.

Επιλεκτική δικαιοσύνη

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Για να καταλάβουμε τί είναι επιλεκτική δικαιοσύνη αρκεί να σκεφθούμε ότι και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα έχουν νόμους, τους οποίους εφαρμόζουν επιλεκτικά, ανάλογα με το αν η δικαιοσύνη του αφορά τους δικούς τους ή τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Επιλογή στις δικαιϊκές, τις πολιτικές, τις κοινωνικές και τις άλλες ρυθμίσεις σημαίνει ότι προσέχουμε ποιους αφορούν οι νόμοι, τους δικούς μας ή τους άλλους.

Έτσι συνέβαινε πάντα από την αρχαία εποχή. Γι' αυτό το Ευαγγέλιο γράφει πως οι άρχοντες κατεξουσιάζουν τους λαούς. Η επιλεκτική δικαιοσύνη αγνοεί τη δικαιοσύνη του Θεού και στη θέση της βάζει τη δική της δικαιοσύνη.

Παράδειγμα του τι είναι επιλεκτική δικαιοσύνη είναι η στάση των Γεργεσηνών, όταν ο Ιησούς θεράπευσε δύο κατοίκους της ελληνικής αυτής πόλης, οι οποίοι εκτός του ότι οι ίδιοι υπέφεραν έκαναν τη ζωή δύσκολη των κατοίκων της πόλης της Γεργεσηνής και πνίγηκε μια αγέλη χοίρων. Σύμφωνα λοιπόν με την επιλεκτική δικαιοσύνη των αρχόντων της Γεργεσηνής και ιδιοκτητών των χοίρων, συμφέρει οι άρρωστοι να μείνουν άρρωστοι, τα θύματα να μείνουν θύματα, και η δύσκολη ζωή των κατοίκων να μην καλυτερεύσει καθόλου, για να μη θιγούν οι περιουσίες των πλουσίων.

Όταν διάβασα για πρώτη φορά, ότι όλη η πόλη συγκεντρώθηκε στα σύνορα για να πει στον Ιησού ότι δεν τον θέλουν στην πόλη τους μου φάνηκε παράξενο, γιατί περίμενα να τον υποδεχθούν, για να ακούσουν τη διδασκαλία Του, για να θεραπεύσει τους αρρώστους και για κάνει λιγότερο χαλεπή της ζωή τους. Αντί γι΄ αυτό οι Γεργεσηνοί συγκεντρώθηκαν για να εφαρμόσουν την επιλεκτική δικαιοσύνη των αρχόντων της πόλης τους. Δεν χρειάζεται μεγάλη σκέψη για να βρει ποιος του συγκέντρωσε τους κατοίκους και τους έστρεψε εναντίον του Ιησού.

Απορείς πώς πείστηκε όλος αυτός ο κόσμος, χωρίς κανένας να διαμαρτυθεί για την αδιαφορία τους για τους αρρώστους και τη δύσκολη ζωή τους. Για την επιλεκτική δικαιοσύνη αρκεί να μη θιγούν οι περιουσίες των πλουσίων!

Πέρασαν από τότε δυο χιλιάδες χρόνια, τα μέσα χειραγώγησης της κοινής γνώμης άλλαξαν, η ουσία όμως παραμένει η ίδια, ότι οι άρχοντες κατεξουσιάζουν τους λαούς και εφαρμόζουν την επιλεκτική τους δικαιοσύνη αγνοώντας τη δικαιοσύνη του Θεού.

Το Ευαγγέλιο λέει, και ο αδικών αδικησάτω έτι, δηλαδή και ο αδικών ας αδικεί λίγο ακόμα. Όπου να 'ναι η κρίση του Θεού έρχεται και καθένας θα δώσει λόγο για τις πράξεις του.

Να μεταδίδεις στους άλλους το σωστό

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Επιποθώ γαρ ιδείν υμάς, ίνα τι μεταδώ χάρισμα υμίν πνευματικόν..",(επιποθώ να σας δω για να σας μεταδώσω κάποιο πνευματικό χάρισμα), γράφει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους. Πώς μεταδίδουμε ο ένας στον άλλον κάτι πνευματικό, όταν δεν κρατάμε για μας το σωστό, όπως λέει κάποιο ανόητο τραγούδι;

Νιώπω πως μεταδίδουμε ο ένας στον άλλο το σωστό, όχι μόνο με τα λόγια, αλλά με χίλιους άλλους τρόπους, ακόμα και με την απλή παρουσία μας. Όταν σε βλέπω στην Εκκλησία να προσεύχεσαι μαζί με τους άλλους πρέπει να ξέρεις ότι η πίστη σου στηρίζει και τη δική μου πίστη.

Το ίδιο λέει ο Απόστολος Παύλος στους Ρωμαίους, πως με το να μεταδώσει σ΄ αυτούς κάποιο πνευματικό χάρισμα, θα νιώσουν όλοι τους κι ο ίδιος μαζί τους ενθάρρυνση και παρηγοριά μέσα από την κοινή πίστη.

"Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστίν", λέγει ο Κύριος.

Το πρώτο αντίο

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Όταν άρχισα να γράφω άρθρα στις εφημερίδες ο πνευματικός μου μου είπε, κανένας σοβαρός άνθρωπος δε γράφει άρθρα στις εφημερίδες και κανένας σοβαρός άνθρωπος δε διαβάζει τα άρθρα των εφημερίδων. Ρώτησα τον πνευματικό μου να μου πει γιατί δεν είναι σοβαρό να γράφουμε στις εφημερίδες και μου απάντησε, ότι οι εφημερίδες θα αφεθούν να καταπέσουν από μόνες τους. Ήδη είναι γνωστό σε όλους ότι η κυκλοφορία των εφημερίδων, παρά τα δώρα και τα διάφορα άλλα δέλεαρ, μέρα με την ημέρα μειώνεται συνεχώς. Γιατί άραγε δε διαβάζει ο κόσμος εφημερίδες; Γιατί οι πιο πολλοί διαβάζουν τις τοπικές εφημερίδες για να δούν ποιοι γνωστοί και φίλοι απέρχονται από αυτόν τον πονηρό και μάταιο κόσμο;

Θα με ρωτήσεις ίσως , τί σημαίνει το "πρώτο αντίο" στον τίτλο. Είναι μια μικρή ιστορία την οποία φειδόμενος του χώρου της αγαπητής Ελευθερίας δεν θέλω να την επαναλάβω. Αλλωστε δεν γνωρίζω και ο ίδιος πώς το άρθρο μου "Απάντηση στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της Ελλάδος" δημοσιεύθηκε δύο εβδομάδες αργότερα και σε ένα στριμωγμένο μονόστηλο, με τον τίτλο “Πυροβολισμοί στον αέρα”. Παρακάλεσα την εφημερίδα να ξαναδημοσιεύσει το άρθρο μου και ελπίζω ότι θα το κάνει χάριν των αναγνωστών της.

Ας σημειωθεί ότι το άρθρο αυτό με τον πραγματικό του τίτλο, "Απάντηση στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της Ελλάδος", δημοσιεύθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα ιστολόγια στο διαδίκτυο και αναγγέλθηκε σε καμιά τριανταριά άλλα. Οι νέοι δε διαβάζουν πλέον εφημερίδες και ενημερώνονται από το Διαδίκτυο, ούτε αύριο θα διαβάζουν κι όταν λείψει αυτή η γενιά των παλιών, θα αλλάξουν γνώμη και οι εφημερίδες, όσες μπορούν να το κάνουν γιατί δε ζουν με μύθους και με ψευδαισθήσεις. Το πρώτο αντίο, ευγενικέ αναγνώστη, σημαίνει ότι κάθε απαγορευμένο ή λογοκριμένο άρθρο είναι και ένα αντίο προς την αγαπητή εφημερίδα, μέχρι να συμπληρωθεί η ύλη ενός βιβλίου με τίτλο, τα απαγορευμένα άρθρα,. Αυτό θα είναι , πρώτα ο Θεός, το τελευταίο αντίο.

Οι Εβραίοι κατέγραφαν τους γενάρχες τους. Ατέλειωτα ονόματα γεναρχών είναι καταγραμμένα στα κατάστιχά τους. Αν εξαιρέσουμε τους Προφήτες, τους Κριτές, του Βασιλείς και τους άλλους επιφανείς γενάρχες των Εβραίων, για τους οποίους καταγράφεται ο βίος τους , η ιστορία τους, το έργο τους, για τους άλλους γενάρχες τους δεν αναγράφεται τίποτε άλλο εκτός από το όνομά τους.

Υπάρχει όμως μία και μοναδική εξαίρεση, αυτή του γενάρχη των Εβραίων Ιαβή. Για τον Ιαβή γίνεται μια εξαίρεση. Δεν αναγράφεται μόνο το όνομά του, αλλά και δυο σειρές, που τον χαρακτηρίζουν και που είναι ένα μήνυμα για την ανθρωπότητα. ¨Ένα μήνυμα ακόμα και για μας σήμερα. Ιδίως για μας τους Έλληνες, αλλά και για όλους τους άλλους λαούς που τους κατεξουσίασαν οι άρχοντές τους χωρίς λύπη και χωρίς αιδώ.

Τί έγινε λοιπόν με τον Ιαβή. Ο Ιαβής έκανε αυτή τη σωστή σκέψη. Αφού ο Θεός είναι παντοδύναμος , πάνσοφος και πανάγαθος είναι βέβαιο ότι αυτά που έχει φυλαγμένα για τους ανθρώπους υπερβαίνουν τη γνώση, τη βούληση, την κρίση, την φαντασία και την επιθυμία του ανθρώπου. Άρα υπερβαίνουν τα ανθρώπινα όρια. Ο Ιαβής αντί να ζητήσει στην προσευχή του τα περιορισμένα αιτήματα μέσα στα ανθρώπινα όριά του , ζήτησε απ΄ το Θεό, να διευρύνει τα όριά του.

Ποιο είναι τo μήνυμα της Αγίας Γραφής στον άνθρωπο όλων των εποχών, με την καταγραφή της προσευχής του Ιαβή; Είναι το μήνυμα ότι κάθε άνθρωπος ως υιος του Θεού, ως άνθρωπος , ως πολίτης έχει πολύ περισσότερα ανθρώπινα, πολιτικά κ.α. δικαιώματα από αυτά που γνωρίζει. Συνεπώς καθένας που είδε κάτι περισσότερο από το συνηθισμένο έχει χρέος προς το Θεό, προς τους συνανθρώπους του και προς όλη τη Δημιουργία να μην κρύψει αυτό που ο Θεός του φανέρωσε, Να μην μιμηθεί τον πονηρό δούλο, που έκρυψε στη γη το τάλαντο που του χάρισε ο Θεός.

Γιατί οι εφημερίδες αργοπεθαίνουν; Γιατί δεν έλαβαν ακόμα το μήνυμα του Ιαβή, ότι οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα , με όλα τα εμπόδια, που ο Πονηρός Διάβολος, ο πατέρας του Ψεύδους στήνει μπροστά τους, θα μάθουν την αλήθεια ότι ο πολίτης, ο εργαζόμενος, ο φτωχός, ο άνεργος νέος, η εγκαταλειμμένη οικογένεια έχουν περισσότερα δικαιώματα από όσα οι ίδιοι γνωρίζουν.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε εναντίον της αλήθειας, γράφει η Αγία Γραφή. Και το Ευαγγέλιο λέει πως δεν βάζουν τη λυχνία κάτω από το μόδιο. Δεν υπάρχει καλό που κάνουμε σε κάποιον και δεν το κάνουμε και στον εαυτό μας και δεν υπάρχει κακό που κάνουμε στους άλλους και δεν το κάνουμε και στον Ιησού. Σκληρόν όμως προς κέντρα λακτίζειν. Δύο χιλιάδες χρόνια με διωγμούς, με βαρβαρότητα, με δολιότητα, με διαστρέβλωση της αλήθειας μέσω της προπαγάνδας πολέμησε ο Πονηρός την αλήθεια του Ευαγγελίου, μάταια! Το Ευαγγέλιο έχει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία από όλα τα βιβλία του κόσμου!

Πολεμώντας την κατάθλιψη

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Από μικρός αγαπούσα τα σύντομα χιουμοριστικά κείμενα. Αυτά μου άρεσαν να τα διαβάζω ξανά και ξανά. Αγόραζα βιβλία που περιείχαν τέτοιες ιστορίες, όπως το βιβλίο του Ουίλλιαμ Σάρογιαν «Με λένε Άραμ» ή τα διηγήματα του Τσέχωβ ή τις συγκέντρωνα από εφημερίδες και περιοδικά. Το παράξενο είναι ότι την ίδια προτίμηση είχε κι ο μακαρίτης πατέρας μου ο Μανόλης. Είχε ένα άλμπουμ, για να επικολλάει επάνω στις σελίδες του αποκόμματα από τις εφημερίδες, που περιείχαν μικρές κωμικές ιστορίες ή ανέκδοτα Αργότερα κατάλαβα ότι συγκέντρωνα αυτά τα κείμενα, γιατί με ενδιέφερε να ξέρω, πως πολεμάς την κατάθλιψη με την ευθυμία και το χιούμορ. Με τη διαίσθηση μου καταλάβαινα, ότι υπάρχουν τέτοιοι τρόποι.

Ο Ακίρα Κουροσάβα, ο μεγάλος αυτός Ιάπωνας σκηνοθέτης, στην ταινία του «Ντερσού Ουζαλά», δείχνει πώς να πολεμάς την κατάθλιψη με το τραγούδι και με το παιχνίδι. Ο Κουροσάβα χρησιμοποιεί το τραγούδι για να δημιουργήσει κλίμα ευθυμίας. Οι ήρωες του έργου, για να μην πέσουν σε κατάθλιψη στην απομόνωση τους στην απέραντη τάϊγκα της Σιβηρίας τραγουδούν. Είναι ενδεικτικό, ότι και το ίδιο το τραγούδι τους μιλάει για ευθυμία. Ο τελευταίος στίχος του είναι: «Να μην ξεχάσει να είναι εύθυμος». Ο Κουροσάβα χρησιμοποιεί επίσης το παιχνίδι ως έναν άλλο τρόπο να δημιουργείς ευθυμία .. Οι ήρωες του Κουροσάβα πολεμούν την κατάθλιψη με το τραγούδι και με το παιχνίδι.

Το τραγούδι συνδέει και ο Απόστολος Παύλος με την ευθυμία: «Ευθυμεί τις, ας ψάλλει» γράφει σε κάποια επιστολή του. Ο Απόστολος Παύλος πιστεύει στην υποθετική φιλοσοφία σύμφωνα με την οποία ό,τι είναι υποθετικό στη σκέψη, γίνεται πραγματικό στη ζωή. Ο άνθρωπος είναι αυτό που πιστεύει βαθιά .μέσα στην καρδιά του ότι είναι. Γινόμαστε εύθυμοι, αν σκεφτόμαστε ότι είμαστε εύθυμοι και γινόμαστε δυστυχισμένοι, αν σκεφτόμαστε ότι είμαστε δυστυχισμένοι.

Χρησιμοποιούμε την υποθετική φιλοσοφία, όταν δημιουργούμε υποθετικά τα αποτελέσματα μιας αιτίας, για να δημιουργήσουμε ή να θεραπεύσουμε την αιτία. Παράδειγμα: όταν είμαστε εύθυμοι συνήθως τραγουδάμε και χορεύουμε. Η αιτία είναι η ευθυμία και τα αποτελέσματα το τραγούδι κι ο χορός. Για να δημιουργήσουμε λοιπόν ευθυμία χορεύαμε και τραγουδάμε.

Ένας άλλος επίσης μεγάλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου, ο Τσάρλι Τσάπλιν πίστευε στη μεγάλη αξία της ευθυμίας και είχε αφιερώσει τη ζωή του στο να μελετά τους διάφορους τρόπους με τους οποίους προκαλείται το γέλιο και δημιουργείται εύθυμη ατμόσφαιρα. Ένας από αυτούς ήταν και το να βλέπει τη θλίψη γύρω του με καλοσύνη στην καρδιά. Η καλοσύνη στην καρδιά, η καθαρότητα, η απουσία δόλου και ιδιοτέλειας δημιουργεί επίσης καλή διάθεση (καλή προαίρεση) και ευθυμία. Στις μέρες μας η καλή διάθεση, η ευθυμία, η χαρά είναι το πιο πολύτιμο αγαθό. Ίσως η μεγαλύτερη ευεργεσία του θεού στον άνθρωπο είναι ότι του χάρισε το γέλιο.

"Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΙΣΜΟΥ",Βιβλιοπωλεία ΠΑΙΔΕΙΑ, Λάρισα

Επιστολή στην Εφημερίδα "Eλευθερία"

Αγαπητή "Ελευθερία"

Σας ξαναστέλνω το άρθρο μου με τίτλο "Απάντηση στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος"

και σας παρακαλώ να το δημοσιεύσετε με τον τίτλο του και όχι όπως δημοσιεύθηκε με τίτλο "Άσφαιροι πυροβολισμοί".

Αν ένα άρθρο δεν θέλετε να το δημοσιεύσετε, μην το δημοσιεύετε. Αλλά αν το δημοσιεύσετε, μην το αλλάζετε τον τίτλο!

Μπορείτε επίσης να το σχολιάσετε ή να σημειώσετε ότι διαφωνείτε με το περιεχόμενό του, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορείτε να επεμβαίνετε σ΄ αυτό και να διορθώνετε τον τίτλο του (!), ο οποίος όπως βρίσκεται στην αρχή, είναι το ήμισυ του παντός.

Μετά τιμής

Μόσχος Εμμανουήλ Λαγκουβάρδος



Λαρισινά

δοκίμια

Μ. Ε. Λαγκουβάρδου



Απάντηση στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος


"Δηλώνουμε πως θα είμαστε έμπρακτα στο πλευρό κάθε δοκιμαζόμενου συμπολίτη μας ο οποίος τυγχάνει θύμα της κρατικής ή μη κρατικής αυθαιρεσίας και θα εξετάσουμε κάθε νόμιμο και θεσμικό τρόπο αποτελεσματικής προστασίας των συμφερόντων και των δικαιωμάτων του."

Η τελευταία ουσιαστική παράγραφος του Δελτίου σας σημαίνει ότι η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων δεν διαπιστώνει αδικήματα, τα οποία την νομιμοποιούν να ζητήσει δικαστική προστασία των πολιτών και της ίδιας, αλλά αναμένει να αναλάβει ο πολίτης να κάνει αυτό που παραλείπει να κάνει η Ολομέλεια! Αυτό όμως δεν είναι ουσία, αλλά είναι άσφαιροι πυροβολισμοί στον αέρα!

Αν οι δικηγόροι που κατέχουν τους νόμους δεν συμφωνούν να χαρακτηρίσουν τα αδικήματα αυτών που καταχρηστικώς ασκούν την εξουσία και να ζητήσουν τη δικαστική προστασία των διωκομένων και αυτών των ιδίως ως πολιτών, από ποιους περιμένουμε να το κάνουν;

Πόσο ενθαρρυντικά μπορεί να είναι τα λόγια της Ολομέλειας πως θα είναι "έμπρακτα στο πλευρό του πολίτη";Οι δικηγόροι αμείβονται με την ώρα. Ένα ανέκδοτο για τους δικηγόρους απ΄ το βιβλίο "Ο Πλάτων κι ο Πλατύπους μπαίνουν σ΄ ένα μπαρ",των Thomas Cathcart & Daniel Clein, Εκδόσεις Εκδοτική, λέει:

"Ένας δικηγόρος στέλνει ένα σημείωμα σε έναν πελάτη: "Αγαπητέ Φρανκ. Νόμιζα ότι σε είδα στο κέντρο της πόλης χθες. Διέσχισα το δρόμο για να σε χαιρετήσω,αλλά δεν ήσουν εσύ.Ένα δέκατο της ώρας: 50 δολλάρια".