Πίστη στο Χριστό ή απελπισία

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Πριν τριάντα με σαράντα χρόνια δεν είχαμε την εμπειρία του άγχους όπως είχαν οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι. Ακούγαμε για το άγχος που προκάλεσε σ΄ αυτούς ο μηχανιστικός τρόπος ζωής , αλλά δεν το ζούσαμε. Ωστόσο οι γονείς ανησυχούσαμε για τα παιδιά μας γιατί γινόντουσαν μαλθακά εξαιτίας του "πολιτισμού του έτοιμου". Δεν χρειάζονταν να προσπαθήσουν σε τίποτα. Όλα τους προσφέρονταν έτοιμα στο χέρι. Και γίνονταν τρυφηλά. Δεν ξεχώριζαν απ΄ τις γυναίκες.

Πολλοί ανησυχούσαν για τον ανδρισμό των αγοριών τους και τα έστελναν στα γυμναστήρια και στις ανατολικές τέχνες για να τα σκληραγωγήσουν. Ακόμα χειρότερα. Ήταν σαν να τα έστελναν στην Αγγλία για να γίνουν άντρες. Η Ανατολή στη μαλθακότητα, στην παθητικότητα, στον εφησυχασμό είναι "μάνα".

Οι ανατολικές θρησκείες της λατρείας του απολύτου τους μαθαίνουν να ζουν μισοκοιμισμένοι, να σβήνουν σιγά σιγά την ύπαρξή τους γιατί όλα είναι ψευδαίσθηση , είναι μάγια και η μόνη αλήθεια είναι η ανυπαρξία και το κενό.Έτσι η ζωή χάνει την αξία της. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι στην Ασία που τους ονομάζουν "λιγότερο από σκόνη" με την έννοια ότι η αξία τους είναι μικρότερη από την αξία της σκόνης του δρόμου.

Η μιζέρια οδηγεί κατ΄ ευθείαν στην απελπισία, στην κατάθλιψη και στο θάνατο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που το όριο της ζωής τους είναι τόσο χαμηλό. Τέτοιες ψυχικές καταστάσεις προσβάλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. Ο άνθρωπος που έχει το πνεύμα του δυνατό δε φοβάται τίποτε.Τώρα και στην Ελλάδα στόχος είναι το πνεύμα.

Είναι καθολική η αίσθηση των Ελλήνων ότι θίγεται το πνεύμα για να κάμψει την αντίσταση του Ελληνικού λαού. Όλες οι αξίες της ζωής ευτελίζονται. Είναι διάχυτο παντού ένα πνεύμα δειλίας, ηττοπάθειας, σύγχυσης και απόγνωσης. Ο φόβος ενός μεγάλου κινδύνου επικρέμαται επάνω σε όλους μας, όπως άλλοτε ήταν ο φόβος των πυρηνικών. Τώρα ο κόσμος τρομοκρατείται με την ανεργία, την πείνα , την επιδρομή αλλοφύλων, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας κ.α.

Ο Δανός φιλόσοφος Σέρεν Κίρκεγκωρ ονόμαζε την απελπισία "ασθένεια προς θάνατον".Ο Κίρκεγκωρ δεν ήθελε να ζει. Είχε πέσει σε κατάθλιψη απ΄ τη μίζερη προσωπική του ζωή και απ΄ την κατάσταση του Χριστιανισμού στη Δανία. Ο Κίρκεγκωρ πίστευε πώς η μόνη δύναμη που μπορεί να νικήσει την απελπισία είναι η πίστη στο Χριστό.Για να νικηθεί η απελπισία,"απαιτείται να νεκρωθούμε ως προς τα εγκόσμια μέσω της πίστης στο Χριστό, που είναι ο "θανάτω θάνατον πατήσας".

Οι γονείς αγωνιούμε τώρα πως θα ζήσουν τα παιδιά μας που έμαθαν στην υλική ευμάρεια και που δεν διδάχθηκαν την ανδρεία και το σθένος. Πώς θα τους διδάξουμε έστω και τώρα να ζουν όχι όπως θέλουν, αλλά όπως μπορούν, σαν να είναι σε εκστρατεία, σε σεισμό ή σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Η ηλιθιότητα μέσω της τηλεόρασης τους παρακινεί στην υπερκατανάλωση, στη μαλθακότητα, στο κυνήγι της διασκέδασης, σαν να είναι η ζωή ευχαρίστηση.

"Επακούσαι σου Κύριος εν ημέρα θλίψεως.Κύριε σώσον τον βασιλέα και επάκουσον ημών." (Ψαλμός ιθ)."Μειζοτέραν τούτων ουκ έχω χαράν, ίνα ακούω τα εμά τέκνα εν αληθεία περιπατούντα, γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Γ΄Καθολική Επιστολή του.
"Αγαπητέ μη μιμού το κακόν, αλλά το αγαθόν. Ο αγαθοποιών εκ του Θεού εστίν. Ο κακοποιών, ουχ εώρακε τον Θεόν."

(Καμιά άλλη δεν έχω μεγαλύτερη χαρά παρά να μαθαίνω πως τα παιδιά μου ζουν σύμφωνα με την αλήθεια (...)Αγαπητέ μην παίρνεις για πρότυπο το κακό, αλλά το καλό. Όποιος κάνει το καλό είναι παιδί του Θεού. Όποιος κάνει το κακό δεν έχει δει το Θεό).

Ήρεμη Ενατένιση

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ήρεμη Ενατένιση είναι η Εντολή του Ιησού "αγυπνείτε και προσεύχεσθε". Γράφοντας ή διαβάζοντας για την ήρεμη ενατένιση θα μάθουμε ίσως τον ορισμό της και θα πλουτίσουμε τις γνώσεις μας με μια ακόμη ψιλή γνώση. Αν όμως δεν έχουμε εμπειρία της ήρεμης ενατένισης, με μόνο τις γνώσεις δεν θα είμαστε άνθρωποι της ήρεμης ενατένισης. Το ίδιο και με την προσευχή. Διαβάζουμε ατέλειωτα βιβλία για την προσευχή, αλλά αν δεν προσευχόμαστε δεν είμαστε άνθρωποι της προσευχής.

Θα φέρω ένα παράδειγμα από τη Φύση. Δυστυχώς η νέα εποχή απέκοψε τον κόσμο από τις ρίζες του και τον στοίβαξε στις νεκρές πόλεις. Μόνο οι παλιοί ίσως καταλάβουν τί θέλω να πω. Η Φύση διδάσκει στον άνθρωπο που ζει κοντά της την ήρεμη ενατένιση.

Αν ανέβηκες στο βουνό επάνω σε ένα άλογο, ευγενικέ αναγνώστη, θα πρόσεξες το άλογο που περπατάει στην άκρη-άκρη του μονοπατιού και θα τρόμαξες στη θέα του γκρεμνού.Θα αναρωτήθηκες ίσως γιατί το άλογο δεν περπατάει μέσα στο μονοπάτι,όπου κατά τη γνώμη σου θα είσαστε ίππος και αναβάτης πιο ασφαλείς;

Το άλογο με τη γνώση που του έδωσε ο Θεός προτιμάει την ήρεμη ενατένιση του κινδύνου παρά τη λήθη. Το άλογο αγρυπνεί , αντίθετα με τους ανθρώπους της εποχής μας που πορεύονται μισοκοιμισμένοι.Το άλογο στην πορεία στο βουνό γνωρίζει πως είναι πιο ασφαλές να είσαι κοντά στον κίνδυνο και να προσέχεις παρά να είσαι μακριά από τον κίνδυνο και να μην προσέχεις.

Το άλογο γνωρίζει αυτό που ο σύγχρονος άνθρωπος διδάσκεται να αγνοεί και να παραμελεί. Αυτό από το οποίο μας αποτρέπουν πιο πολύ είναι η σκέψη. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εμβαθύνει στην Εντολή Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε και δεν την εφαρμόζει. Τη θεωρεί ανεφάρμοστη και ανεδαφική. "Άφησε τον κόσμο να τραβάει το δρόμο του και το χορτάρι φυτρώνει μοναχό του" τραγουδούσαν τα παιδιά των λουλουδιών και των ναρκωτικών.

Ο Διάβολος στην Εντολή του Κυρίου αντιτείνει το ψεύδος ότι δεν υπάρχει. Στις ανθρωποθυσίες τόσο τις αρχαίες όσο και αυτές της σύγχρονης εποχής χρησιμοποιείται η ίδια τακτική του Διαβόλου, η λήθη και ο εφησυχασμός. Τη λήθη του κινδύνου και τον εφησυχασμό συμβολίζει η υλική ευμάρεια των θυμάτων που προηγείται των ανθρωποθυσιών. Κατάλοιπο αυτής της τακτικής είναι το τελευταίο γεύμα του μελλοθανάτου στο οποίο το θύμα γεύεται ό,τι επιθυμεί η καρδιά του.Με τον ίδιο δόλιο τρόπο αποκοιμίζουν τους καταναλωτές, ιδίως τα παιδιά, που αγοράζουν ό,τι τους διατάζουν.

Στο Γεωργιανό μύθο του πύργου του Σουράμ, ο πύργος του Σουράμ κάθε φορά που τον έχτιζαν γκρεμιζόταν κι ο εχθρός ορμούσε στα παιδιά. Μια Γεωργιανή μάνα για να σώσει τα παιδιά στέλνει τον υιό της να γίνει σύμβολο της ήρεμης ενατένισης του "γρηγορείτε και προσεύχευσθε" παρά τον θανάσιμο κίνδυνο που τον απειλεί. "Μιμηθείτε την ήρεμη ενατένιση του γιού μου", λέει. Ο γιος της χτίζεται με τη θέλησή του ζωντανός στον πύργο κι ο πύργος στερεώνεται με τη θυσία του νέου. Η μάνα του θρηνώντας λέει, πως αν ο κόσμος μιμούνταν την ήρεμη ενατένιση του γιου της ο γιος της δεν θα πέθαινε. Ο γιος της πέθανε από την κακία των ανθρώπων.

Γιατί να μιμηθώ την ήρεμη ενατένιση, σκέφτονται εκείνοι που δεν εμβαθύνουν στα Ευαγγελικά κείμενα και δεν μετέχουν στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Δεν βλέπετε ότι οι άδικοι δεν τιμωρούνται; Η παραβολή της συκής έχει μια απάντηση σ΄ αυτό το ερώτημα. Το μήνυμα της παραβολής είναι ότι ο Θεός έχει μεγάλη υπομονή! Η περικοπή αναγιγνώσκεται την Πέμπτη της ογδόης εβδομάδος.

"Τω καιρώ εκείνω, παρήσαν τινές απαγγέλλοντες τω Ιησού περί των Γαλιλαίων, ως το αίμα Πιλάτος έμιξε μετά των θυσιών αυτών.Και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτοίς. Δοκείτε ότι ότι οι Γαλιλαίοι ούτοι αμαρτωλοί παρά πάντας τους Γαλιλαίους εγένοντο, ότι τοιαύτα πεπόνθασιν; Ουχί, λέγω υμίν, αλλ΄ εάν μη μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε.Ή εκείνοι οι δέκα και οκτώ, εφ΄ ούς έπεσεν ο πύργος εν τω Σιλωάμ και απέκτεινεν αυτούς, δοκείτε ότι ούτοι οφειλέται εγένοντο παρά πάντας τους ανθρώπους τους κατοικούντας εν Ιερουσαλήμ; Ουχί, λέω υμίν, αλλ΄ εάν μη μετανοήτε, πάντες ομόίως απολείσθε. Έλεγε δε ταύτην την παραβολήν. Συκήν είχε τις εν τω αμπελώνι αυτού πεφυτευμένην, και ήλθε ζητών καρπόν εν αυτή, και ουχ εύρεν. Είπε δεν προς τον αμπελουργόν. Ιδού τρία έτη έρχομαι ζητών καρπόν και ουχ ευρίσκω. Έκκοψον αυτήν. Ινατί και την γην καταργεί; Ο δε αποκριθείς είπεν αυτώ. Κύριε, άφες αυτήν και τούτο το έτος, έως ότου σκάψω περί αυτήν και βάλω κοπρίαν. Καν με ποιήση καρπόν. ει δε μήγε, εις το μέλλον εκκόψεις αυτήν." (Λουκ.ιγ,1-9)

Το άλογο στο βουνό δεν ξεχνάει τη φύση του και πορεύεται έχοντας διαρκή αίσθηση του κινδύνου και αδιάλειπτη προσοχή. Ο άνθρωπος είναι πονηρός. Σκέφτεται, γιατί να μετανοήσω και να ποιήσω καρπούς αξίους μετανοίας, αφού άλλοι χειρότεροι από μένα δεν μετανοούν, ούτε ποιούν καρπούς αξίους μετανοίας και ζουν την εποχή των "παχυών αγελάδων";

Η Ορθοδοξία είναι θεραπεία

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου


Η Ορθοδοξία είναι θεραπεία. Για την Ορθοδοξία η δίψα για εξουσία και για πλούτο είναι αρρώστια. Η Εκκλησία πρέπει να θεραπεύει. Η διδαχή της έχει εξουσία. "Τίς η διδαχή η καινή αύτη, ότι κατ΄εξουσίαν και τοις πνεύμασιν τοις ακαθάρτοις επιτάσσει και υπακούουσιν.." (Ποια είναι η καινούρια αυτή διδασκαλία; Με εξουσία διατάζει ακόμα και τα δαιμονικά πνεύματα και την υπακούνε.)

Ο Απόστολος Παύλος ορίζει τις προϋποθέσεις της άσκησης της εξουσίας της Εκκλησίας."Μή γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. τίς γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία;" (Μην κάνετε αταίριαστους δεσμούς με απίστους. Ποια σχέση μπορεί να έχει η δικαιοσύνη με την ανομία;)

Πόσο δύσκολη είναι η ειρήνη σ΄ ένα κόσμο αντιθέτων. Η Αγία Γραφή λέει, "με αυτούς που μισούσαν την ειρήνην ήμουν ειρηνικός". Ο κόσμος σήμερα μοιάζει να διαλύεται. Ο εξωτερικός κόσμος εκφράζει τον εσωτερικό κόσμο του κάθε ανθρώπου. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι διαλυμένος. Δεν έχει αρμονία μέσα του.

Ο Κύριος μας έδωσε τη δική Του ειρήνη. Όχι όπως ο κόσμος δίνει την ειρήνη.
Η ειρήνη του Ιησού είναι ενιαία τόσο των διωκομένων όσο και των διωκτών.Πώς γίνεται αυτό;

Όταν ο Νέλσον Μαντέλα βγήκε απ΄ τη φυλακή όπου πέρασε όλη του τη ζωή είπε ότι η ελευθερία είναι ενιαία. Όπως αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση των μαύρων αδελφών του πρέπει να αγωνιστούν και για την απελευθέρωση των διωκτών τους από την κακία τους.

Όποιος ακολουθεί τον Ιησού ζει όπως ο Ιησούς, εγκαταλείπει την επιθυμία που προκαλεί την εξέγερση του άλλου. Αυτό σημαίνουν τα λόγια Του, "μη επιθυμείτε καθόλου".

Κάθε προσευχή γίνεται για όλο τον άνθρωπο ως σύνολο, ακόμα και γι΄ αυτόν που είναι υποταγμένος στο νόμο της αμαρτίας, για να ελευθερωθεί από αυτήν. Το ίδιο προσευχόμαστε για όλους τους ανθρώπους δικαίους και αδίκους.

Ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν. Ο Κύριος είπε ότι ήρθε να σώσει τους αμαρτωλούς. Δεν έχουν ανάγκη γιατρού οι υγιείς αλλά οι άρρωστοι.

Πιστεύω, Κύριε!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου


Θα νιώσεις κάποτε τη σπουδαιότητα που έχουν τα λόγια της Γραφής,"φύλαγε την καρδιά σου, για να μη γεννηθεί μέσα της ούτε μια μάταιη σκέψη (αργόν ρήμα)."

"Όπου είναι ο θησαυρός σας είναι και η καρδιά σας".Η στάση του ανθρώπου μπροστά στο θάνατο με απασχολούσε από τα παιδικά μου χρόνια. Δεν υπήρχε τίποτε πιο πικρό για μένα από αυτό που εκφράζουν οι δυο αυτές λέξεις, "ποτέ πια".

Από παιδί ακόμα, από τότε που έμεινα ορφανός από πατέρα,δεν δέχθηκα το θάνατο ως εξαφάνιση. Ο νους μου αρνούνταν να δεχθεί τη σκέψη ,ότι ο αποθανών δεν θα συναντηθεί ξανά με τους αγαπημένους του. Κάθε φορά που πρόβαλε το ερώτημα αυτό μέσα μου,δεν έψαχνα την απάντηση με το μυαλό μου, αλλά με την καρδιά μου. Ήμουν βέβαιος ότι θα ξανασυναντηθούμε με τους αγαπημένους μου, γιατί η καρδιά μου αναπαυόταν στη βεβαιότητα της συνάντησης."Όπου είναι ο θησαυρός σας εκεί είναι και η καρδιά σας".

Γιατί θα ένιωθα τόση χαρά και τόση βεβαιότητα για κάτι που δεν υπήρχε; Πώς θα επιθυμούσα κάτι ανύπαρκτο με τόση βεβαιότητα και απαντοχή που διαρκεί μια ολόκληρη ζωή;Ο άνθρωπος είναι ον που γίνεται ένα με αυτό που μετέχει με όλη του την καρδιά, με όλη του τη διάνοια και με όλη του τη δύναμη.

"Πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις ούτε ενεστώτα ούτε μέλλοντα ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται χωρίσαι ημάς από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού του Κυρίου ημών".

(Κι είμαι πραγματικά βέβαιος πως ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα ούτε κάτι άλλο είτε στον ουρανό είτε στον άδη ούτε κανένα άλλο δημιούργημα θα μπορέσουν ποτέ να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού για μας, όπως αυτή φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και Κυρίου μας.)(Ρωμ.η,39).

Ο Άντον Τσέχωβ στο "Θείο Βάνια" βάζει στο στόμα της ηρωίδας του αυτά τα λόγια στο τέλος του έργου: "Θα ζήσουμε, θείε Βάνια. Θα ζήσουμε πολλές μέρες αράδα κι ατέλειωτα βράδια. Θα υποφέρουμε υπομονετικά τις δοικιμασίες που μας στέλνει η μοίρα. Θα δουλεύουμε για τους άλλους και τώρα και στα γερατειά μας - χωρίς ξεκούραση. Κι όταν έρθει η ώρα μας, θα πεθάνουμε ήσυχα ήσυχα, χωρίς κανένα παράπονο. Κι εκεί , πέρα απ΄τον τάφο μας, θα πούμε πως υποφέραμε, πώς κλάψαμε , πως η ζωή μας πίκρανε, κι ο Θεός θα μας σπλαχνιστεί. Και τότε κι εγώ κι εσύ, θείε μου αγαπημένε, θα δούμε τη ζωή φωτεινή, χαρούμενη, ωραία. Θα χαιρόμαστε τότε και θα κοιτάζουμε πίσω τα τωρινά μας βάσανα και τις πίκρες με καλοσύνη, με χαμόγελο - και θ΄αναπατούμε. Πισtεύω, θείε μου. Πιστεύω, θερμά,με πάθος".

Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου και η πίστη στο Χριστό

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Με την πίστη στο Χριστό υπερβαίνουμε το αίσθημα του φόβου. Δεν φοβούμαστε όταν νιώθουμε ότι το προστατευτικό χέρι του Θεού είναι πάνω μας και μας φυλάει από κάθε κακό. Ο Χριστός προπορεύεται και μετατρέπει τις ήττες σε νίκες. Οι πιστοί νικούν το φόβο με την πίστη στο Θεό. Θα σας δώσω τη δύναμη να πατάτε επάνω στη δύναμη του εχθρού, είπε ο Κύριος.

Το αίσθημα του φόβου τώρα είναι διάχυτο σε όλους όσους ανήκουν στις φτωχότερες τάξεις και στη μεσαία τάξη, στους αστούς, που έχουν συρρικνωθεί αν δε έχουν εκλείψει προ πολλού. Αυτό σημαίνει άραγε ότι η πίστη της πλειονότητας των ανθρώπων έχει λιγοστέψει ή έχει χαθεί; Όχι. Ο φόβος δεν είναι δειλία. Ο κόσμος πιστεύει στο Χριστό, αλλά δεν έχει τους αγίους του, που θα τεθούν επικεφαλής. Οι άγιοι εξέλιπαν στην εποχή μας όχι η πίστη.

Ο φόβος χρησιμοποιείται ως μέσον πολιτικού ελέγχου. Στην πραγματικότητα τα κόμματα κυβερνούν με το φόβο, με την απειλή των απολύσεων, της διακοπής των μισθών και των συντάξεων, με το φόβο του θανάτου από την πείνα, την αρρώστια,την αναρχία και την ομαδική βία.

Η Εκκλησία είναι δύναμη του λαού και καταφυγή. Η Εκκλησία υπό την κατάλληλη διοίκηση μπορεί να μην επιτρέψει τους πολιτικούς να χρησιμοποιούν το φόβο ως μέσον πολιτικού ελέγχου. Η Εκκλησία είναι υπό διωγμόν όταν το ποίμνιό της υφίσταται το φόβο του θανάτου ως μέσον πολιτικού ελέγχου. Στη χρησιμοποίηση της ψυχολογικής βίας για να κάμψει το ελεύθερο φρόνημα των πολιτών η Εκκλησία αντιτείνει την πίστη στη δύναμη του Χριστού. "Ει ο Θεός μεθ΄ ημών, ουδείς καθ΄ημών".

Πώς χρησιμοποιεί κανείς το φόβο ως μέσον πολιτικού ελέγχου.Ο Χίτλερ είχε ως μότο "καταστρέψτε τα όλα με όλους τους τρόπους". Ο Στάλιν πάλι ήταν επιτήδειος στις εκκαθαρίσεις. Στις φωτογραφίες τις επίσημες των Σοβιετικών ηγετών, κάθε χρόνο στο Κρεμλίνο, έλειπαν και μερικοί, ώσπου έμειναν να φωτογραφίζονται ο Στάλιν με τους δικούς του. Ο Αμίν Νταντά σκότωνε τους πολιτικούς του αντιπάλους και τους... έτρωγε!

Ο φόβος δεν είναι ουσιαστικό γνώρισμα του ανθρώπου.Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στα ουσιώδη γνωρίσματα και στις τυχαίες ιδιότητες; Ο Αριστοτέλης έκανε διάκριση ανάμεσα στις ουσιώδεις και στις τυχαίες ιδιότητες.

Όταν αλλάζουν κάποιες τυχαίες ιδιότητες του ανθρώπου στην ουσία του ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος . Αυτό λέει το παρακάτω κωμικό ανέκδοτο, το οποίο παραθέτουμε από το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο των Thomas Cathcart & Daniel Klein "Ο ΠΛάτων και ο Πλατύπους μπαίνουν σ΄ ένα μπαρ, Εκδόσεις Εκδοτική. Ευχαριστούμε τις Εκδόσεις Εκδοτική, γιατί την εποχή αυτή που κινδυνέυουμε να πάθουμε οι Έλληνες ομαδική κατάθλιψη, βιβλία σαν τον "Πλάτωνα και τον Πλατύπους που μπαίνουν σ΄ ένα μπαρ" είναι ένα καλό αντίδοτο. Βέβαια η θεραπεία βρίσκεται αλλού, στο Λόγο του Θεού, αλλά σήμερα ο Λόγος του Θεού είναι υπό διωγμόν.

"Όταν ο Τόμψον έγινε εβδομήντα ετών, αποφάσισε να αλλάξει τελείως τον τρόπο ζωής του για να ζήσει περισσότερο. Ακολούθησε μια αυστηρή δίαιτα, έκανε τζόγκιν,κολυμπούσε, και έκανε ηλιοθεραπεία.Μέσα σε τρεις μόλις μήνες , ο Τόμσον έχασε δεκατρία κιλά, μείωσε την περιφέρεια της μέσης του κατά δεκαπέντε εκατοστά, και αύξησε το στήθος του κατά δώδεκα εκατοστά.Λυγερόκορμος και μαυρισμένος αποφάσισε ως αποκορύφωμα της αλλαγής να υιοθετήσει ένα καινούριο πιο νεανικό κούρεμα.Τότε, καθώς έβγαινε απ΄ το κουρείο, τον χτύπησε ένα λεωφορείο.
Καθώς ήταν πεσμένος στο δρόμο και ετοιμοθάνατος, φώναξε: "Θεέ μου, πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό;"
Και μια φωνή απ΄ τον ουρανό απάντησε: "Για να σου πω την αλήθεια, Τόμσον,δεν κατάλαβα ότι ήσουν εσύ".

Αναρωτήθηκες ποιος είναι αγνώριστος στο Θεό;

Απάντηση στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της Ελλάδος

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Δηλώνουμε πως θα είμαστε έμπρακτα στο πλευρό κάθε δοκιμαζόμενου συμπολίτη μας ο οποίος τυγχάνει θύμα της κρατικής ή μη κρατικής αυθαιρεσίας και θα εξετάσουμε κάθε νόμιμο και θεσμικό τρόπο αποτελεσματικής προστασίας των συμφερόντων και των δικαιωμάτων του."

Η τελευταία ουσιαστική παράγραφος του Δελτίου σας σημαίνει ότι η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων δεν διαπιστώνει αδικήματα, τα οποία την νομιμοποιούν να ζητήσει δικαστική προστασία των πολιτών και της ίδιας, αλλά αναμένει να αναλάβει ο πολίτης να κάνει αυτό που παραλείπει να κάνει η Ολομέλεια!

Αυτό όμως δεν είναι ουσία, αλλά είναι άσφαιροι πυροβολισμοί στον αέρα!

Αν οι δικηγόροι που κατέχουν τους νόμους δεν συμφωνούν να χαρακτηρίσουν τα αδικήματα αυτών που καταχρηστικώς ασκούν την εξουσία και να ζητήσουν τη δικαστική προστασία των διωκομένων και αυτών των ιδίως ως πολιτών, από ποιους περιμένουμε να το κάνουν;

Πόσο ενθαρρυντικά μπορεί να είναι τα λόγια της Ολομέλειας πως θα είναι "έμπρακτα στο πλευρό του πολίτη";Οι δικηγόροι αμείβονται με την ώρα. Ένα ανέκδοτο για τους δικηγόρους απ΄ το βιβλίο "Ο Πλάτων κι ο Πλατύπους μπαίνουν σ΄ ένα μπαρ",των Thomas Cathcart & Daniel Clein, Εκδόσεις Εκδοτική, λέει:

"Ένας δικηγόρος στέλνει ένα σημείωμα σε έναν πελάτη: "Αγαπητέ Φρανκ. Νόμιζα ότι σε είδα στο κέντρο της πόλης χθες. Διέσχισα το δρόμο για να σε χαιρετήσω,αλλά δεν ήσουν εσύ.Ένα δέκατο της ώρας: 50 δολλάρια".

Προς τον κ. Τελεβάντο, απάντηση για τον σεβ. Ιγνάτιο

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου



Κύριε Τελεβάντο,

Αν ήμουν στη θέση του σεβ. Ιγνατίου και των συνεργατών του, θα ήμουν βαθιά ευγνώμων προς
όλους όσους ενημερώνουν τον κόσμο για πράγματα
που ο ίδιος και το επιτελείο του δεν θα μπορούσε να το κάνει σε αυτήν την έκταση και με αυτήν την καθαρότητα και σαφήνεια!

Αμφιβάλλετε ότι ο σ. Ιγνάτιος αυξάνει τη δύναμή του κερδίζοντας οπαδούς, χάρις στην αναπάντεχη ευρεία διάδοση των ιδεών του στον πολύ κόσμο;

Δεν είναι όλος ο κόσμος θεωρητικός. Οι σεβαστοί Ιεράρχες αντί να αντικρούουν θεωρητικώς και να καθιστούν γνωστές στο ευρύ κοινό τις θέσεις του Ιγνατίου, ας κάνουν το κατά δύναμιν με τη βοήθεια του Θεού.

Ας αφήσουν τους θεωρητικούς, οι οποίοι για να φθάσουν έως εκεί το Άγιο Πνεύμα τους πληροφορεί για την κατάσταση που επικρατεί κι ας αναζητήσουν τα απολωλότα πρόβατα που πορεύονται μετά κόπου και δακρύων στην οδό της καθάρσεως.

Ας ενδυναμώσουν ακόμα περισσότερο την Ορθόδοξη Παράδοση κι ας αφήσουν τον σεβ. Ιγνάτιο στο δρόμο που διάλεξε, έως ότου τον φωτίσει ο Θεός να επανεύρει την οδόν δια της μετανοίας, για να τον οδηγήσει εις το αρχαίον κάλλος. Η Πίστη μας τους χρειάζεται όλους, ιδίως εκείνους που απώλεσαν το δρόμο τους, Αμήν.