Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου
Μια μέρα, διηγείται ο βιογράφος του Ηράκλειτου, Διογένης Λαέρτιος,
μια παρέα Εφεσίων βρήκε τον Ηράκλειτο να παίζει ζάρια με μια ομάδα παιδιών και τον ρώτησε, γιατί το έκανε αυτό. « Γιατί εκπλήσσεστε, άχρηστοι άνθρωποι;» απάντησε ο Ηράκλειτος. «Δεν είναι προτιμότερο να παίζω ζάρια, από το να παίζω μαζί σας το παιχνίδι της πολιτικής;»
Ο Ηράκλειτος έζησε σε ταραγμένους καιρούς , δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του πανάρχαιες αυτοκρατορίες ξαφνικά κατέρρευσαν και νέες δημιουργήθηκαν. Ο Ηράκλειτος πίστευε ότι ένας πολίτης είναι καλύτερος από 10.000 πολίτες - μάζα.
Ο παρών λόγος κατά πολιτικών είναι απλός. Στηρίζεται στην απλή σκέψη ότι οι πολιτικοί αδικούν κατάφωρα τους πολίτες: πρώτον, τους αδικούν γιατί κάνουν τα κόμματα και την πολιτική αυτοσκοπό και δεύτερον τους αδικούν γιατί τους εμποδίζουν να είναι πολίτες και τους μετατρέπουν σε μάζα.(Πολίτης είναι αυτός που μετέχει κρίσεως και εξουσίας). Η μάζα ούτε κρίνει ούτε εκλέγει, μόνο ακολουθεί.
12.10.10
Πολυτυραννία
Του Μόσχου Εμμ.Λαγκουβάρδου
Δεν είναι καλή η πολυτυραννία, κατά τον Πλάτωνα, το να υπάρχουν δηλαδή πολλοί τύραννοι σ΄ ένα τόπο. Τύραννος σημαίνει κύριος, άρχων, βασιλεύς, ηγέτης, όπως λέμε σήμερα. Πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «τυραννία» ήταν στο χωριό μου, όταν χαρακτήριζαν κάποιον άνθρωπο φτωχό, που βασανίζεται, χωρίς ελπίδα να τελειώσουν ποτέ τα βάσανά του. Ένα τέτοιον άνθρωπο, στο χωριό μου τον έλεγαν «χαμένη τυράννια». Τώρα τα χωριά και οι πόλεις γέμισαν «χαμένες τυράννιες,», ανθρώπους που δεν περιμένουν να τελειώσουν οι ταλαιπωρίες και τα βάσανά τους ποτέ και τους δέρνει η μαύρη απελπισία και το σκοτάδι.
Ο κόσμος , όπως ο Πλάτων, προτιμάει τον ένα τύραννο απ΄ τους πολλούς. Έτσι εξηγείται που τα κόμματα, οι εφημερίδες, η τηλεόραση , το ραδιόφωνο, και όλος αυτός ο κόσμος του τύπου προβάλλουν τον ένα και δεν προβάλλουν την συλλογική ηγεσία. Ο κόσμος δεν θέλει το μαζικό στην εξουσία. Η προτίμηση αυτή επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Μια ερμηνεία είναι ότι ένας είναι ο χαρισματικός, που η αξία του μεγαλώνει γιατί είναι σπάνιος. Αν υπάρχουν σωρός από χαρισματικούς πέφτει και η αξία τους.
Η άλλη ερμηνεία είναι πως όσο λιγότεροι είναι οι ηγέτες τόσο καλύτερα. Μη λυπηθείς , όταν δεις κάποιον με ένα χέρι, γράφει στη Σιδηρά Διαθήκη του ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος. Ένα χέρι λιγότερο, χίλια κακά λιγότερα στον κόσμο. Αν η σκέψη αυτή είναι αληθινή, μπορεί κανείς να εικάσει ότι ο πολίτης σκέφτεται αναλόγως, ένας ηγέτης λιγότερος δυο χιλιάδες κακά λιγότερα στον κόσμο. Ιδίως αν οι ηγέτες, όπως οι σημερινοί, σπανίως έχουν το Χριστό μέσα τους και κατευθύνονται απ΄ την αρχομανία τους περισσότερο παρά απ΄ την αγάπη τους για τους πολίτες.
Δεν είναι καλή η πολυτυραννία, κατά τον Πλάτωνα, το να υπάρχουν δηλαδή πολλοί τύραννοι σ΄ ένα τόπο. Τύραννος σημαίνει κύριος, άρχων, βασιλεύς, ηγέτης, όπως λέμε σήμερα. Πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «τυραννία» ήταν στο χωριό μου, όταν χαρακτήριζαν κάποιον άνθρωπο φτωχό, που βασανίζεται, χωρίς ελπίδα να τελειώσουν ποτέ τα βάσανά του. Ένα τέτοιον άνθρωπο, στο χωριό μου τον έλεγαν «χαμένη τυράννια». Τώρα τα χωριά και οι πόλεις γέμισαν «χαμένες τυράννιες,», ανθρώπους που δεν περιμένουν να τελειώσουν οι ταλαιπωρίες και τα βάσανά τους ποτέ και τους δέρνει η μαύρη απελπισία και το σκοτάδι.
Ο κόσμος , όπως ο Πλάτων, προτιμάει τον ένα τύραννο απ΄ τους πολλούς. Έτσι εξηγείται που τα κόμματα, οι εφημερίδες, η τηλεόραση , το ραδιόφωνο, και όλος αυτός ο κόσμος του τύπου προβάλλουν τον ένα και δεν προβάλλουν την συλλογική ηγεσία. Ο κόσμος δεν θέλει το μαζικό στην εξουσία. Η προτίμηση αυτή επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Μια ερμηνεία είναι ότι ένας είναι ο χαρισματικός, που η αξία του μεγαλώνει γιατί είναι σπάνιος. Αν υπάρχουν σωρός από χαρισματικούς πέφτει και η αξία τους.
Η άλλη ερμηνεία είναι πως όσο λιγότεροι είναι οι ηγέτες τόσο καλύτερα. Μη λυπηθείς , όταν δεις κάποιον με ένα χέρι, γράφει στη Σιδηρά Διαθήκη του ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος. Ένα χέρι λιγότερο, χίλια κακά λιγότερα στον κόσμο. Αν η σκέψη αυτή είναι αληθινή, μπορεί κανείς να εικάσει ότι ο πολίτης σκέφτεται αναλόγως, ένας ηγέτης λιγότερος δυο χιλιάδες κακά λιγότερα στον κόσμο. Ιδίως αν οι ηγέτες, όπως οι σημερινοί, σπανίως έχουν το Χριστό μέσα τους και κατευθύνονται απ΄ την αρχομανία τους περισσότερο παρά απ΄ την αγάπη τους για τους πολίτες.
9.10.10
Διάλογος με φίλη αναγνώστρια για τη γλώσσα
"Αρκεί να βρίσκεται κανείς στην Ελλάδα της ομορφιάς και του πνεύματος,
για να λάμπει."
Μαριάνα Μακ Ντόλαντ
heart n soul: -μου κακοφαίνεται η επιλογή της καθαρεύουσας.
Μ.Λ. -Εγώ αγαπώ τις γλώσσες όπως τα τραγούδια. Αρκεί να είναι ωραία.
heart n soul: -Δεν με ενοχλεί η καθαρεύουσα σα γλώσσα, ούτε αναφέρομαι στην αισθητική της, στο αν την αγαπώ ή όχι, αν είναι ωραία ή όχι, αλλά στο αντίκτυπο που έχει όταν επιλέγεται σαν μέσο επικοινωνίας σε συγκεκριμένες περιστάσεις, όταν για παράδειγμα ξέρεις ότι δε θα γίνεις κατανοητός από τα άτομα στα οποία απευθύνεσαι. Ο Μητροπολίτης εδώ απευθύνεται στον Πρόεδρο και τους Αδελφούς άμεσα,οι οποίοι μπορεί να τον καταλαβαίνουν, αλλά δεν προορίζεται για όλους στην ουσία το μήνυμά του; Εγώ ως γλωσσολόγος το καταλαβαίνω, αλλά με ενοχλεί που π.χ. ο πατέρας μου δε θα το καταλάβει, γιατί επιλέχθηκε μια γλώσσα ακατανόητη πια γι αυτόν και για πολλούς.
Μ.Λ. -Δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς, όπως τοποθετείς τα πράγματα.
Αν μου επιτρέπεται, να διατυπώσω μια διαφορετική γνώμη εντελώς προσωπική.
Από την αγάπη μου για τις μεταφράσεις αντιλήφθηκα μια διαφορετική από τη συνηθισμένη λειτουργία της γλώσσας.
Θα έλεγα ότι υπάρχει και ένα άλλο είδος κατανόησης της γλώσσας εκτός από αυτό,στο οποίο η γλώσσα χρησιμοποιείται απλώς στην μετάδοση νοημάτων, σαν σήματα μορς.
Με αυτή την έννοια δεν γίνεται αντιληπτό, πώς "μόνον αυτό που λέγεται με αγάπη θα ακουστεί". Ή αυτό που λένε οι Κινέζοι: "Αν κάποιος μείνει στο δωμάτιό του και κάνει μια σωστή σκέψη, η σκέψη αυτή θα ακουστεί παντού, έστω κι αν δεν την πει, δεν τη γράψει, δεν την εκφωνήσει".
Σε καμιά ίσως γλώσσα του κόσμου, πλην της Ελληνικής, δεν διακρίνουν το λόγο από τη λέξη. το "Εν αρχή ην ο λόγος.." το αποδίδουν στην Αγγλική, με το "In the begining was the Word",στην Ισπανική με το " Al principio ya existia la Palabra"...
Νομίζω ότι χωρίς την Ελληνική γλώσσα δεν θα μπορούσε να διατυπωθεί το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Χωρίς τον πλούτο της όσον αφορά τη σκέψη και το λόγο.
Το παράδοξο είναι ότι η λειτουργική γλώσσα με τους αρχαίους τύπους δεν ενοχλεί τους απλούς ανθρώπους, που εκκλησιάζονται τακτικά, ενώ ενοχλεί τους πεπαιδευμένους.
Ένας πρόεδρος του δικαστηρίου ανέβηκε στην κορφή ενός βουνού και συνάντησε εκεί έναν αγράμματο βοσκό.
Ενώ ο πρόεδρος στην έδρα ερμήνευε την καθαρεύουσα στην δημοτική λέγοντας π.χ. καλά-κακά ή πιθανά ή προηγούμενα και άλλες τέτοιες ελληνικούρες ο βοσκός χρησιμοποιούσε άνετα τους λόγιους τύπους "κακήν κακώς" , "προηγουμένως", "πιθανόν" κ.ά.
Θέλω να πω ότι η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία όπως κάθε γλώσσα με αρχαία ιστορία και παράδοση και δεν ανέχεται "γύψο" χωρίς να γίνει "ξύλινη".
Αν διαβάσετε τη μετάφραση των ΟΜηρικών επών από τον Δούκα θα καταλάβετε τί θέλω να πω.
Ο Δούκας απέδειξε ότι η Ομηρική γλώσσα ανταποκρίνεται πλήρως στο σύγχρονο γλωσσικό αισθητήριο του Νεοέλληνα.
Η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός και δεν επιδέχεται, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός ανάλυση. Η ανάλυση εξυπηρετεί μεν την επιστήμη, αλλά δεν είναι δυνατόν να αναπαράγει τη ζωή στο επιστημονικό πείραμα.
Τί έγινε τώρα με τους "καθαρευουσιάνους δημοτικιστές";
Το ίδιο που έγινε με τους "καθαρευουσιάνους της καθαρεύουσας".
Στο ποινικό δικαστήριο, όταν η απόφαση είναι ομόφωνη ο καταδικασθείς πρέπει να αφήνεται ελεύθερος.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα της ταινίας του Μιχάλκωφ "Δώδεκα".
Αξίζει να τη δεις. Είναι ένα αριστούργημα!
Η γλώσσα δε διαφέρει στις καταλήξεις αλλά στο νου αυτού που την μιλάει ή τη γράφει, αν είναι γυμνασμένος ή αγύμναστος.
Η γυμνασμένη καρδιά έχει έναν ορισμένο αριθμό σφυγμών, συνήθως γύρω στους εξήντα. Η αγύμναστη έχει από τους 80 ή ενενήντα και πάνω.
Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος;
Να γυμνάζομαι την καρδιά ή να την αφήνουμε αγύμναστη ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΠΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ;
Το αυτό συμβαίνει με το νου και με το λόγο. Ο γυμνασμένος νους εκφράζεται με συνθετικό λόγο, ό αγύμναστος και τα παιδιά με παρατατικό λόγο. Δεν συνθέτει τα νοήματα, αλλά τα παρατάσσει.
Η διαφορά είναι στην ταχύτητα της αντίληψης.
Γυμνασμένο νου μπορεί να έχει και ένας αγράμματος και αγύμναστο νου μπορεί να έχει και ένας γραμματισμένος.
Είναι θέμα άσκησης του νου και όχι γνώστης της γραμματικής.
Η ξύλινη γλώσσα κι αυτοί που την επινόησαν και την μεταχειρίζονται νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσία στο λαό, είναι φίλοι του λαού, αφήνοντάς τον αγύμναστο, χάριν ευκολίας. Ευτυχώς ο λαός με το γλωσσικό του αίσθημα αντιλαμβάνεται την αλήθεια και δεν ακολουθεί το στραβό τους δρόμο.
Κανένας λαϊκός τύπος δεν χρησιμοποιεί την ξύλινη γλώσσα, εκτός απ΄ τους γραμματισμένους κομματικούς.
heart n soul: - Καλημέρα κ. Μόσχο και ευχαριστώ και για τη φιλική προσφώνηση και για τον διάλογο:) Ωραία όσα γράφετε, και, ως συνήθως δε διαφωνώ, διατηρώ όμως το αρχικό μου συναίσθημα. Να διευκρινήσω, μια που αναφερθήκατε, ότι τα λειτουργικά κείμενα μ'αρέσουν όπως είναι, και όχι μεταφρασμένα, αλλά δε μπορώ να συγκρίνω τα δύο: άλλο η λειτουργία, όπου η γλώσσα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του μυστηρίου, και είναι κάτι που ο πιστός θα ακούει, και θα βιώνει μυστηριακά, σε όλη του τη ζωή, κι άλλο μια συζήτηση όπου θέλω ο συνομιλών/ακροατής μου να καταλάβει τι θέλω να του πω. Για να το πω πιο χοντροκομένα, θαυμάσια γλώσσα και η π.χ. αγγλική, αλλά αν μιλήσω αγγλικά σε κάποιον που δε τα ξέρει, δε θα με καταλάβει. Ναι, σύμφωνοι, θα καταλάβει τον τόνο μου, αν του μιλώ γλυκά ή θυμωμένα, αλλά δε θα ξέρει τι του λέω. Και εντάξει αν δεν έχουμε κοινή γλώσσα να συνεννοηθούμε, αν όμως έχουμε; εγώ αυτή δεν πρέπει να διαλέξω;
Να συμπληρώσω ακόμα ότι τις ταινίες τις θέλω με υπότιτλους και όχι μεταγλωτισμένες, τα γαλλικά τραγούδια στα γαλλικά και τα ισπανικά στα ισπανικά, κι ας μην καταλαβαίνω τι λένε:) και θέλω να κουραστώ διαβάζοντας Παπαδιαμάντη:) Αλλά με τον ανθρώπο που μιλάω και θέλω να επικοινωνήσω θέλω να καταλαβαινόμαστε και ψάχνω για κοινή και για τους δυό μας γλώσσα. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
πάω να ψάξω το Δώδεκα!
Μ.Λ. -Η μεγαλύτερη αρετή κατά τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας είναι η διάκριση. Και η διάκριση ακολουθεί το ενδιαφέρον. Με το ενδιαφέρον καθένας από εμάς έχει μέσα του μια ιεραρχική κλίμακα. Με το ενδιαφέρον εργάζεται και ο νους και αποθησαυρίζει αναλόγως το άπειρο πλήθος των πληροφοριών.
Είναι θέμα δεκτικότητος του αναγνώστη ή του ακροατή, δηλαδή ενδιαφέροντος και ανάγνωσης ή ακρόασης πνευματικής ή φευγαλέας, όπως στις εφημερίδες, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πρέπει να τις διαβάζει ή να γράφει σ΄ αυτές, γιατί γράφονται στο γόνατο και διαβάζονται φευγαλέα, χωρίς αληθινό ενδιαφέρον.
Το πνευματικό ενδιαφέρον προϋποθέτει καθαρή καρδιά και καθαρό νου.
Μιλάμε για την Ελληνική γλώσσα και για Έλληνες που έχουν έστω και ένα μικρό πλούτο λέξεων και εκφράσεων, μικρό, αλλά πλούτο. Ακόμα και οι απλούστεροι. Εξαιρούνται οι ημιμαθείς.
Κι εμένα μ΄ αρέσει ν’ ακούω τις γλώσσες. Έχω μια ευχέρεια να τις μαθαίνω γρήγορα, πράγμα που με εμπόδισε να μάθω έστω και μία. Το ίδιο μάθαινα γρήγορα τα μουσικά όργανα και δεν παίζω, παρά μόνο για τον εαυτό μου. Κανένας δεν υποφέρει να με ακούσει να γρατσουνάω το βιολάκι μου.
Η άγνοια και η έλλειψη ενδιαφέροντος δεν είναι επιχείρημα και μάλιστα εναντίον της Ελληνικής γλώσσας.
Αξίζει να διαβάσεις για την Μαριάννα Μακ Ντόναλντ που διέθεσε όλη την περιουσία της για το "Θησαυρό της Ελληνικής γλώσσας" σε ηλεκτρονική μορφή. Το 1970 είχε φτάσει στα
εξήντα εκατομμύρια λέξεις. "Σπασμένα τα ελληνικά της, αλλά κατανοητά και τα αρχαία ελληνικά της τέλεια" σημειώνει η κ. Νίνα Βλάχου, απ΄ το βιβλίο της οποίας αντλώ τις πληροφορίες αυτές. Το βιβλίο της κ. Βλάχου έχει τον τίτλο "ΟΙ γυναίκες μου" Εκδ. Λαβύρινθος. "Αρκεί να βρίσκεται κανείς στην Ελλάδα της ομορφιάς και του πνεύματος, για να λάμπει. Είναι η 30ή φορά που έρχομαι και κάθε μου ερχομός με πλημμυρίζει ευτυχία. Είστε πολύ τυχερή που είστε Ελληνίδα. Ανακάλυψα την Ελλάδα μέσα από τα αρχαία κείμενα και από τότε της έχω αφιερωθεί ολοκληρωτικά".
για να λάμπει."
Μαριάνα Μακ Ντόλαντ
heart n soul: -μου κακοφαίνεται η επιλογή της καθαρεύουσας.
Μ.Λ. -Εγώ αγαπώ τις γλώσσες όπως τα τραγούδια. Αρκεί να είναι ωραία.
heart n soul: -Δεν με ενοχλεί η καθαρεύουσα σα γλώσσα, ούτε αναφέρομαι στην αισθητική της, στο αν την αγαπώ ή όχι, αν είναι ωραία ή όχι, αλλά στο αντίκτυπο που έχει όταν επιλέγεται σαν μέσο επικοινωνίας σε συγκεκριμένες περιστάσεις, όταν για παράδειγμα ξέρεις ότι δε θα γίνεις κατανοητός από τα άτομα στα οποία απευθύνεσαι. Ο Μητροπολίτης εδώ απευθύνεται στον Πρόεδρο και τους Αδελφούς άμεσα,οι οποίοι μπορεί να τον καταλαβαίνουν, αλλά δεν προορίζεται για όλους στην ουσία το μήνυμά του; Εγώ ως γλωσσολόγος το καταλαβαίνω, αλλά με ενοχλεί που π.χ. ο πατέρας μου δε θα το καταλάβει, γιατί επιλέχθηκε μια γλώσσα ακατανόητη πια γι αυτόν και για πολλούς.
Μ.Λ. -Δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς, όπως τοποθετείς τα πράγματα.
Αν μου επιτρέπεται, να διατυπώσω μια διαφορετική γνώμη εντελώς προσωπική.
Από την αγάπη μου για τις μεταφράσεις αντιλήφθηκα μια διαφορετική από τη συνηθισμένη λειτουργία της γλώσσας.
Θα έλεγα ότι υπάρχει και ένα άλλο είδος κατανόησης της γλώσσας εκτός από αυτό,στο οποίο η γλώσσα χρησιμοποιείται απλώς στην μετάδοση νοημάτων, σαν σήματα μορς.
Με αυτή την έννοια δεν γίνεται αντιληπτό, πώς "μόνον αυτό που λέγεται με αγάπη θα ακουστεί". Ή αυτό που λένε οι Κινέζοι: "Αν κάποιος μείνει στο δωμάτιό του και κάνει μια σωστή σκέψη, η σκέψη αυτή θα ακουστεί παντού, έστω κι αν δεν την πει, δεν τη γράψει, δεν την εκφωνήσει".
Σε καμιά ίσως γλώσσα του κόσμου, πλην της Ελληνικής, δεν διακρίνουν το λόγο από τη λέξη. το "Εν αρχή ην ο λόγος.." το αποδίδουν στην Αγγλική, με το "In the begining was the Word",στην Ισπανική με το " Al principio ya existia la Palabra"...
Νομίζω ότι χωρίς την Ελληνική γλώσσα δεν θα μπορούσε να διατυπωθεί το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Χωρίς τον πλούτο της όσον αφορά τη σκέψη και το λόγο.
Το παράδοξο είναι ότι η λειτουργική γλώσσα με τους αρχαίους τύπους δεν ενοχλεί τους απλούς ανθρώπους, που εκκλησιάζονται τακτικά, ενώ ενοχλεί τους πεπαιδευμένους.
Ένας πρόεδρος του δικαστηρίου ανέβηκε στην κορφή ενός βουνού και συνάντησε εκεί έναν αγράμματο βοσκό.
Ενώ ο πρόεδρος στην έδρα ερμήνευε την καθαρεύουσα στην δημοτική λέγοντας π.χ. καλά-κακά ή πιθανά ή προηγούμενα και άλλες τέτοιες ελληνικούρες ο βοσκός χρησιμοποιούσε άνετα τους λόγιους τύπους "κακήν κακώς" , "προηγουμένως", "πιθανόν" κ.ά.
Θέλω να πω ότι η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία όπως κάθε γλώσσα με αρχαία ιστορία και παράδοση και δεν ανέχεται "γύψο" χωρίς να γίνει "ξύλινη".
Αν διαβάσετε τη μετάφραση των ΟΜηρικών επών από τον Δούκα θα καταλάβετε τί θέλω να πω.
Ο Δούκας απέδειξε ότι η Ομηρική γλώσσα ανταποκρίνεται πλήρως στο σύγχρονο γλωσσικό αισθητήριο του Νεοέλληνα.
Η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός και δεν επιδέχεται, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός ανάλυση. Η ανάλυση εξυπηρετεί μεν την επιστήμη, αλλά δεν είναι δυνατόν να αναπαράγει τη ζωή στο επιστημονικό πείραμα.
Τί έγινε τώρα με τους "καθαρευουσιάνους δημοτικιστές";
Το ίδιο που έγινε με τους "καθαρευουσιάνους της καθαρεύουσας".
Στο ποινικό δικαστήριο, όταν η απόφαση είναι ομόφωνη ο καταδικασθείς πρέπει να αφήνεται ελεύθερος.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα της ταινίας του Μιχάλκωφ "Δώδεκα".
Αξίζει να τη δεις. Είναι ένα αριστούργημα!
Η γλώσσα δε διαφέρει στις καταλήξεις αλλά στο νου αυτού που την μιλάει ή τη γράφει, αν είναι γυμνασμένος ή αγύμναστος.
Η γυμνασμένη καρδιά έχει έναν ορισμένο αριθμό σφυγμών, συνήθως γύρω στους εξήντα. Η αγύμναστη έχει από τους 80 ή ενενήντα και πάνω.
Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος;
Να γυμνάζομαι την καρδιά ή να την αφήνουμε αγύμναστη ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΠΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ;
Το αυτό συμβαίνει με το νου και με το λόγο. Ο γυμνασμένος νους εκφράζεται με συνθετικό λόγο, ό αγύμναστος και τα παιδιά με παρατατικό λόγο. Δεν συνθέτει τα νοήματα, αλλά τα παρατάσσει.
Η διαφορά είναι στην ταχύτητα της αντίληψης.
Γυμνασμένο νου μπορεί να έχει και ένας αγράμματος και αγύμναστο νου μπορεί να έχει και ένας γραμματισμένος.
Είναι θέμα άσκησης του νου και όχι γνώστης της γραμματικής.
Η ξύλινη γλώσσα κι αυτοί που την επινόησαν και την μεταχειρίζονται νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσία στο λαό, είναι φίλοι του λαού, αφήνοντάς τον αγύμναστο, χάριν ευκολίας. Ευτυχώς ο λαός με το γλωσσικό του αίσθημα αντιλαμβάνεται την αλήθεια και δεν ακολουθεί το στραβό τους δρόμο.
Κανένας λαϊκός τύπος δεν χρησιμοποιεί την ξύλινη γλώσσα, εκτός απ΄ τους γραμματισμένους κομματικούς.
heart n soul: - Καλημέρα κ. Μόσχο και ευχαριστώ και για τη φιλική προσφώνηση και για τον διάλογο:) Ωραία όσα γράφετε, και, ως συνήθως δε διαφωνώ, διατηρώ όμως το αρχικό μου συναίσθημα. Να διευκρινήσω, μια που αναφερθήκατε, ότι τα λειτουργικά κείμενα μ'αρέσουν όπως είναι, και όχι μεταφρασμένα, αλλά δε μπορώ να συγκρίνω τα δύο: άλλο η λειτουργία, όπου η γλώσσα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του μυστηρίου, και είναι κάτι που ο πιστός θα ακούει, και θα βιώνει μυστηριακά, σε όλη του τη ζωή, κι άλλο μια συζήτηση όπου θέλω ο συνομιλών/ακροατής μου να καταλάβει τι θέλω να του πω. Για να το πω πιο χοντροκομένα, θαυμάσια γλώσσα και η π.χ. αγγλική, αλλά αν μιλήσω αγγλικά σε κάποιον που δε τα ξέρει, δε θα με καταλάβει. Ναι, σύμφωνοι, θα καταλάβει τον τόνο μου, αν του μιλώ γλυκά ή θυμωμένα, αλλά δε θα ξέρει τι του λέω. Και εντάξει αν δεν έχουμε κοινή γλώσσα να συνεννοηθούμε, αν όμως έχουμε; εγώ αυτή δεν πρέπει να διαλέξω;
Να συμπληρώσω ακόμα ότι τις ταινίες τις θέλω με υπότιτλους και όχι μεταγλωτισμένες, τα γαλλικά τραγούδια στα γαλλικά και τα ισπανικά στα ισπανικά, κι ας μην καταλαβαίνω τι λένε:) και θέλω να κουραστώ διαβάζοντας Παπαδιαμάντη:) Αλλά με τον ανθρώπο που μιλάω και θέλω να επικοινωνήσω θέλω να καταλαβαινόμαστε και ψάχνω για κοινή και για τους δυό μας γλώσσα. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
πάω να ψάξω το Δώδεκα!
Μ.Λ. -Η μεγαλύτερη αρετή κατά τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας είναι η διάκριση. Και η διάκριση ακολουθεί το ενδιαφέρον. Με το ενδιαφέρον καθένας από εμάς έχει μέσα του μια ιεραρχική κλίμακα. Με το ενδιαφέρον εργάζεται και ο νους και αποθησαυρίζει αναλόγως το άπειρο πλήθος των πληροφοριών.
Είναι θέμα δεκτικότητος του αναγνώστη ή του ακροατή, δηλαδή ενδιαφέροντος και ανάγνωσης ή ακρόασης πνευματικής ή φευγαλέας, όπως στις εφημερίδες, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πρέπει να τις διαβάζει ή να γράφει σ΄ αυτές, γιατί γράφονται στο γόνατο και διαβάζονται φευγαλέα, χωρίς αληθινό ενδιαφέρον.
Το πνευματικό ενδιαφέρον προϋποθέτει καθαρή καρδιά και καθαρό νου.
Μιλάμε για την Ελληνική γλώσσα και για Έλληνες που έχουν έστω και ένα μικρό πλούτο λέξεων και εκφράσεων, μικρό, αλλά πλούτο. Ακόμα και οι απλούστεροι. Εξαιρούνται οι ημιμαθείς.
Κι εμένα μ΄ αρέσει ν’ ακούω τις γλώσσες. Έχω μια ευχέρεια να τις μαθαίνω γρήγορα, πράγμα που με εμπόδισε να μάθω έστω και μία. Το ίδιο μάθαινα γρήγορα τα μουσικά όργανα και δεν παίζω, παρά μόνο για τον εαυτό μου. Κανένας δεν υποφέρει να με ακούσει να γρατσουνάω το βιολάκι μου.
Η άγνοια και η έλλειψη ενδιαφέροντος δεν είναι επιχείρημα και μάλιστα εναντίον της Ελληνικής γλώσσας.
Αξίζει να διαβάσεις για την Μαριάννα Μακ Ντόναλντ που διέθεσε όλη την περιουσία της για το "Θησαυρό της Ελληνικής γλώσσας" σε ηλεκτρονική μορφή. Το 1970 είχε φτάσει στα
εξήντα εκατομμύρια λέξεις. "Σπασμένα τα ελληνικά της, αλλά κατανοητά και τα αρχαία ελληνικά της τέλεια" σημειώνει η κ. Νίνα Βλάχου, απ΄ το βιβλίο της οποίας αντλώ τις πληροφορίες αυτές. Το βιβλίο της κ. Βλάχου έχει τον τίτλο "ΟΙ γυναίκες μου" Εκδ. Λαβύρινθος. "Αρκεί να βρίσκεται κανείς στην Ελλάδα της ομορφιάς και του πνεύματος, για να λάμπει. Είναι η 30ή φορά που έρχομαι και κάθε μου ερχομός με πλημμυρίζει ευτυχία. Είστε πολύ τυχερή που είστε Ελληνίδα. Ανακάλυψα την Ελλάδα μέσα από τα αρχαία κείμενα και από τότε της έχω αφιερωθεί ολοκληρωτικά".
8.10.10
"Η Εκκλησία έχει την ιεράν υποχρέωση να αρθρώνη προδρομικό λόγο"
Βαρυσήμαντη δήλωση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ,
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 7ῃ Ὀκτωβρίου 2010
Δ Η Λ Ω Σ Ι Σ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΔΙΑ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
τῆς 5ης - 8ης Ὀκτωβρίου 2010
Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,
Επί του θέματος της τακτικής συγκλήσεως της Ι. Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: «Τα αίτια της συγχρόνου ποικιλομόρφου κρίσης και η Εκκλησία ως ελπίδα και ενότητα της κοινωνίας και ως νοηματοδότηση της ζωής του ανθρώπου» επάγομαι τα κάτωθι, παρακαλών δια την περίληψιν αυτών εις τα Πρακτικά:
1) Η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία, Σώμα του Δομήτορος Αυτής Κυρίου, έχει την ιεράν υποχρέωσιν να αρθρώνη πάντοτε και διϊστορικώς λόγον προδρομικόν και να καταδεικνύη τα ουσιώδη των ιστορικών περιόδων με την χαρισματικήν Αυτής διάκρισιν των γεγονότων. Αυτό ουδόλως αποτελεί κομματισμόν η πολιτικολογία, που ασφαλώς αποκλείονται δια κάθε εκκλησιαστικόν άνδρα εκ της οντολογίας της Εκκλησίας, η οποία ως όλον δεν δύναται να κατατμάται εις μερίδια.
Το ιερόν όμως χρέος αρθρώσεως προδρομικού λόγου τυγχάνει εντολή του Τρισαγίου Ιδρυτού Αυτής και εν ταυτώ διαχρονικόν τρόπον εκφράσεως των Αγίων και Ηρώων Της.
2) Η φιλτάτη ημών πατρίς δεν δύναται να παρομοιασθή με οιανδήτινα άλλην χώραν, διότι ιστορικώς διήλθεν υπό βάναυσον δουλείαν και κατοχήν τεσσάρων αιώνων και επεβίωσεν ως Έθνος ένεκεν της κιβωτού του Γένους Εκκλησίας. Η ρήσις του μεγάλου νομομαθούς Ν. Σαριπόλου: «Δια της Εκκλησίας εσώθημεν» θα παραμένη ανά τους αιώνας αναλλοίωτος και ακατάλυτος.
Από της εθνικής παλλιγγενεσίας κατά τας τελευταίας δύο δεκαετίας παρατηρείται, ενορχηστρωμένη και εντονωτάτη προσπάθεια αποδομήσεως της Ελληνοχριστιανικής ιδιοπροσωπείας του Γένους δια συντονισμένων ενεργειών των δύο Κομμάτων εξουσίας και των ελασσόνων κομμάτων της λεγομένης αριστεράς που ταυτίζονται εις την μεθοδικήν αποδόμησιν του εκκλησιαστικού βίου από την καρδίαν και την ψυχήν των Ελλήνων.
Ειδικώτερον υπό της προλαβούσης Κυβερνητικής πλειονοψηφίας ενομοθετήθησαν αθέσμως, η έργω άρνησις της Αναστάσεως των σωμάτων δια της καύσεως των νεκρών, η απομείωσις του ιερού θεσμού του Γάμου δια του συμφώνου συμβιώσεως που μετατρέπει το τιμιώτατον ανθρώπινον πρόσωπον εις ηδονικόν χρηστικόν αντικείμενον, ο εξοβελισμός παρά πάσαν έννοιαν συνταγματικής ευταξίας των Κληρικών από την μαθητικήν κοινότητα και επεχειρήθη πεισμόνως η επιβολή ψευδών και ανακριβειών δια την αλλοίωσιν της ιστορικής συνειδήσεως της μαθητιώσης νεολαίας.
Υπό δε της παρούσης πολιτικής ηγεσίας διαδίδεται μετ’ επιτάσεως ότι θα επιχειρηθή η αντισυνταγματική περιθωριοποίησις της θρησκευτικής παιδείας της δευτεροβαθμίου εκπαιδεύσεως με την πλήρη υποβάθμισιν του ομολογιακού μαθήματος των Θρησκευτικών ως κατ’ επιλογήν μαθήματος της τελευταίας βαθμίδος, ως και ότι θα επεκταθή το σύμφωνον συμβιώσεως και εις τα λεγόμενα «ομόφυλα ζευγάρια» δια να θεσμοθετηθή ούτω η αήθης ανατροπή της ανθρωπίνης οντολογίας, ως και ότι θα υλοποιηθή η, δια της καταργήσεως του ως προαιρετικού ισχύοντος εις την ποινικήν και πολιτικήν δικονομίαν θρησκευτικού όρκου, εκμηδένησις της θρησκευτικής ορκοδοσίας των κρατικών λειτουργών ώστε να απομειωθή πλήρως η ιερή σχέσις πίστεως και πατρίδος εις τας συνειδήσεις των Ελλήνων.
Η σύμπλευσις, συμπόρευσις και συστράτευσις των δύο κομμάτων εξουσίας αποδεικνύουν πασιδήλως ότι αποτελούν διατάκτας και υπεργολάβους έξωθεν σχεδιασμού που με μεθοδικότητα επιβάλλεται δια να πληγή η Έλλάς ως καρδία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας που διασώζει ακαινοτόμητον και αδιαλώβητον την αποκεκαλυμένην παρά του Τρισαγίου Θεού αλήθειαν περί του κόσμου και του ανθρώπου από τας στρεβλώσεις και τας αιρέσεις του Δυτικού Χριστιανισμού και εν ταυτώ διασφαλίζει τα πρόσωπα από την καταδολίευσιν της ανθρωπίνης ελευθερίας.
3) Εις το μέγιστον ερώτημα διατί η χώρα περιήλθε εις τοσούτον δεινοτάτην οικονομικήν θέσιν την απάντησιν δίδει ευχερώς η πληθώρα των στοιχείων δια των οποίων ενοχοποιούνται όλοι οι υπογράψαντες συμβάσεις αναθέσεως δημοσίων έργων από του έτους 1955 και εντεύθεν διότι δεν υφίσταται ουδεμία σύμβασις άνευ της αθέσμου προμηθείας, και επιπροσθέτως την απάντησιν δίδει το γεγονός ότι ενώ εις την Διάσκεψιν των Παρισίων υπεχρεώθη η Γερμανική Πολιτεία όπως καταβάλη εις την Ελληνικήν τεράστιον ποσόν δια τα πολεμικάς αποζημιώσεις που εξικνείται με σημερινάς τιμάς εις το ύψος των εβδομήκοντα περίπου δισεκατομμυρίων (70.000.000.000) ευρώ, διαχρονικώς αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις δεν απήτησαν την χρηματικήν αυτήν ικανοποίησιν διότι εφοβούντο τας αποκαλύψεις χρηματισμού υπό Γερμανικών εταιρειών των υπευθύνων των κομμάτων εξουσίας της χώρας και εκβιαζόμεναι δεν προέβησαν εις οιανδήτινα κατά της Γερμανικής Πολιτείας νομικήν διεκδίκησιν.
Ωσαύτως με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Τραπέζης Επενδύσεων αποδεικνύεται ότι η αδιαφάνεια και η καταδολίευσις δημοσίου χρήματος τυγχάνει πρακτική των υπευθύνων του Ελληνικού Δημοσίου εφ’ όσον εν χιλιόμετρον κατασκευασθησομένου δρόμου κοστίζει εις την Ευρώπην τριάκοντα εκατομμύρια (30.000.000) ευρώ και εις την Ελλάδα το διπλάσιον.
4) Εδημοσιεύθη εις τον διεθνή τύπον ότι η Ρωσσική Ομοσπονδία εζήτησεν από την Ελληνικήν Πολιτείαν την επ’ ενοικίω παραχώρησιν ναυτικής βάσεως εις το Αιγαίον δια να ναυλοχή ο Ρωσσικός στόλος εις την Μεσόγειον με συνολικόν μίσθιον το ποσόν των εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ.
Η μοναδική δια την χώραν αυτή ευκαιρία ανωδύνου υπερβάσεως της οικονομικής κρίσεως απερρίφθη υπό της σημερινής πολιτικής ηγεσίας, χωρίς να ληφθή υπ’ όψιν ότι δι’αυτού του τρόπου επιπροσθέτως θα απεδυναμούτο το casus beli της γείτονος και ευχερώς θα ηδυνάμεθα να ασκήσωμεν τα υπό του διεθνούς δικαίου έννομα δικαιώματά μας δια την επέκτασιν των χωρικών μας υδάτων εις τα δώδεκα μίλια, την μετατροπήν του Αρχιπελάγους εις «ελληνικήν λίμνην» και την εξόρυξιν του υπογείου ορυκτού πλούτου που θα καθιστούσε την χώραν αυτάρκη ενεργειακώς και οικονομικώς.
Ωσαύτως ο έχων την ευθύνην της παρούσης Κυβερνήσεως απεμείωσεν και την ετέραν ισχυράν δυνατότητα της χώρας να καταστή ενεργειακός κόμβος με την αμφισβήτησιν της συμφωνίας περί του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρουπόλεως, και ωδήγησε την χώραν τελικώς εις την θανατηφόρον αγκάλην του ΔΝΤ και του σχεδιασμού της «Ευρωδιασώσεως».
5) Η επίσκεψις του Πρωθυπουργού του Ισραήλ εις την Ελλάδα, η επίτευξις του μακροχρονίου σχεδίου του σιωνιστού κ. Σόρος δια την παραχώρησιν Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων εις την Ισραηλιτικήν πολεμικήν μηχανήν δια τας στρατιωτικάς ασκήσεις αυτής, η υπογραφή πολιτικοστρατιωτικών συμφωνιων μετά του Ισραήλ, ο εναγκαλισμός μας από το διεθνές Εβραϊκό λόμπυ των Η.Π.Α. των Ρότσιλντ, Ροκφέλερ, Μπρεζίνσκυ και σία και αι συγχαρητήριαι προσρήσεις του Αντιπροέδρου της Αμερικανικής Κυβερνήσεως, η άμεσος αναβάθμισις της χρηματικοπιστοληπτικής ικανότητος της χώρας από την Moodys αποδεικνύουν ποία είναι πλέον τα νέα «αφεντικά» της αγιοτόκου και ηρωωτόκου ταύτης πατρίδος και ερμηνεύουν διατί η παρούσα Κυβέρνησις ηρνήθη το νόμιμον αίτημά μου να διαλύση τα ψευδεπίγραφα τεκτονικά δήθεν ιδρύματα που παραβιάζουν τας διατάξεις του άρθρου 188 του Αστικού Κώδικος και αποτελούν προπύργια του διεθνούς σιωνιστικού και σατανοκινήτου «σαχεντρίν», που ύψωσεν ως ψευδοθεόν τον δυσώνυμον Εωσφόρον η Διάβολον κρυπτογραφικά αναφερόμενον ως δήθεν «Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος» (Μ.Α.Τ.Σ.) αρνηθέν την πίστιν εις τον Τρισάγιον Θεόν της Διαθήκης μέσω της Ραββινικής γραμματείας, του Ταλμούδ και της Καμπάλα, και που αγωνίζεται παντί σθένει δια την επίτευξιν παγκοσμίου διακυβερνήσεως και δια την επιβολήν του Εωσφορισμού ως παγκοσμίου θρησκείας (ΜΡΑ).
6) Επομένως έχομεν ιερόν χρέος να καταδείξωμεν και να προβάλωμεν εις τον ευσεβή ορθόδοξον ελληνικόν λαόν πάντα τα ανωτέρω, να απαιτήσωμεν από την Κυβέρνησιν την διάλυσιν των ψευδεπιγράφων τεκτονικών δήθεν ιδρυμάτων εγκαθέτων διατακτών του παγκοσμίου Εωσφορικού Σιωνισμού και να δηλώσωμεν ευθαρσώς urbi et orbi ότι εάν χωρήση εις υλοποίησιν των διαδιδομένων σχεδιασμών Της, θα κηρύξωμεν την Εκκλησίαν «εν διωγμώ» και θα απευθυνθώμεν προς τον ευσεβή ελληνικόν λαόν που εν ταυτώ είναι και ο κατά το Σύνταγμα εγγυητής και υπερασπιστής των διατάξεών του.
Ελάχιστος εν Χριστώ αδελφός
+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Πηγή: zoiforos
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 7ῃ Ὀκτωβρίου 2010
Δ Η Λ Ω Σ Ι Σ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΔΙΑ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
τῆς 5ης - 8ης Ὀκτωβρίου 2010
Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,
Επί του θέματος της τακτικής συγκλήσεως της Ι. Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: «Τα αίτια της συγχρόνου ποικιλομόρφου κρίσης και η Εκκλησία ως ελπίδα και ενότητα της κοινωνίας και ως νοηματοδότηση της ζωής του ανθρώπου» επάγομαι τα κάτωθι, παρακαλών δια την περίληψιν αυτών εις τα Πρακτικά:
1) Η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία, Σώμα του Δομήτορος Αυτής Κυρίου, έχει την ιεράν υποχρέωσιν να αρθρώνη πάντοτε και διϊστορικώς λόγον προδρομικόν και να καταδεικνύη τα ουσιώδη των ιστορικών περιόδων με την χαρισματικήν Αυτής διάκρισιν των γεγονότων. Αυτό ουδόλως αποτελεί κομματισμόν η πολιτικολογία, που ασφαλώς αποκλείονται δια κάθε εκκλησιαστικόν άνδρα εκ της οντολογίας της Εκκλησίας, η οποία ως όλον δεν δύναται να κατατμάται εις μερίδια.
Το ιερόν όμως χρέος αρθρώσεως προδρομικού λόγου τυγχάνει εντολή του Τρισαγίου Ιδρυτού Αυτής και εν ταυτώ διαχρονικόν τρόπον εκφράσεως των Αγίων και Ηρώων Της.
2) Η φιλτάτη ημών πατρίς δεν δύναται να παρομοιασθή με οιανδήτινα άλλην χώραν, διότι ιστορικώς διήλθεν υπό βάναυσον δουλείαν και κατοχήν τεσσάρων αιώνων και επεβίωσεν ως Έθνος ένεκεν της κιβωτού του Γένους Εκκλησίας. Η ρήσις του μεγάλου νομομαθούς Ν. Σαριπόλου: «Δια της Εκκλησίας εσώθημεν» θα παραμένη ανά τους αιώνας αναλλοίωτος και ακατάλυτος.
Από της εθνικής παλλιγγενεσίας κατά τας τελευταίας δύο δεκαετίας παρατηρείται, ενορχηστρωμένη και εντονωτάτη προσπάθεια αποδομήσεως της Ελληνοχριστιανικής ιδιοπροσωπείας του Γένους δια συντονισμένων ενεργειών των δύο Κομμάτων εξουσίας και των ελασσόνων κομμάτων της λεγομένης αριστεράς που ταυτίζονται εις την μεθοδικήν αποδόμησιν του εκκλησιαστικού βίου από την καρδίαν και την ψυχήν των Ελλήνων.
Ειδικώτερον υπό της προλαβούσης Κυβερνητικής πλειονοψηφίας ενομοθετήθησαν αθέσμως, η έργω άρνησις της Αναστάσεως των σωμάτων δια της καύσεως των νεκρών, η απομείωσις του ιερού θεσμού του Γάμου δια του συμφώνου συμβιώσεως που μετατρέπει το τιμιώτατον ανθρώπινον πρόσωπον εις ηδονικόν χρηστικόν αντικείμενον, ο εξοβελισμός παρά πάσαν έννοιαν συνταγματικής ευταξίας των Κληρικών από την μαθητικήν κοινότητα και επεχειρήθη πεισμόνως η επιβολή ψευδών και ανακριβειών δια την αλλοίωσιν της ιστορικής συνειδήσεως της μαθητιώσης νεολαίας.
Υπό δε της παρούσης πολιτικής ηγεσίας διαδίδεται μετ’ επιτάσεως ότι θα επιχειρηθή η αντισυνταγματική περιθωριοποίησις της θρησκευτικής παιδείας της δευτεροβαθμίου εκπαιδεύσεως με την πλήρη υποβάθμισιν του ομολογιακού μαθήματος των Θρησκευτικών ως κατ’ επιλογήν μαθήματος της τελευταίας βαθμίδος, ως και ότι θα επεκταθή το σύμφωνον συμβιώσεως και εις τα λεγόμενα «ομόφυλα ζευγάρια» δια να θεσμοθετηθή ούτω η αήθης ανατροπή της ανθρωπίνης οντολογίας, ως και ότι θα υλοποιηθή η, δια της καταργήσεως του ως προαιρετικού ισχύοντος εις την ποινικήν και πολιτικήν δικονομίαν θρησκευτικού όρκου, εκμηδένησις της θρησκευτικής ορκοδοσίας των κρατικών λειτουργών ώστε να απομειωθή πλήρως η ιερή σχέσις πίστεως και πατρίδος εις τας συνειδήσεις των Ελλήνων.
Η σύμπλευσις, συμπόρευσις και συστράτευσις των δύο κομμάτων εξουσίας αποδεικνύουν πασιδήλως ότι αποτελούν διατάκτας και υπεργολάβους έξωθεν σχεδιασμού που με μεθοδικότητα επιβάλλεται δια να πληγή η Έλλάς ως καρδία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας που διασώζει ακαινοτόμητον και αδιαλώβητον την αποκεκαλυμένην παρά του Τρισαγίου Θεού αλήθειαν περί του κόσμου και του ανθρώπου από τας στρεβλώσεις και τας αιρέσεις του Δυτικού Χριστιανισμού και εν ταυτώ διασφαλίζει τα πρόσωπα από την καταδολίευσιν της ανθρωπίνης ελευθερίας.
3) Εις το μέγιστον ερώτημα διατί η χώρα περιήλθε εις τοσούτον δεινοτάτην οικονομικήν θέσιν την απάντησιν δίδει ευχερώς η πληθώρα των στοιχείων δια των οποίων ενοχοποιούνται όλοι οι υπογράψαντες συμβάσεις αναθέσεως δημοσίων έργων από του έτους 1955 και εντεύθεν διότι δεν υφίσταται ουδεμία σύμβασις άνευ της αθέσμου προμηθείας, και επιπροσθέτως την απάντησιν δίδει το γεγονός ότι ενώ εις την Διάσκεψιν των Παρισίων υπεχρεώθη η Γερμανική Πολιτεία όπως καταβάλη εις την Ελληνικήν τεράστιον ποσόν δια τα πολεμικάς αποζημιώσεις που εξικνείται με σημερινάς τιμάς εις το ύψος των εβδομήκοντα περίπου δισεκατομμυρίων (70.000.000.000) ευρώ, διαχρονικώς αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις δεν απήτησαν την χρηματικήν αυτήν ικανοποίησιν διότι εφοβούντο τας αποκαλύψεις χρηματισμού υπό Γερμανικών εταιρειών των υπευθύνων των κομμάτων εξουσίας της χώρας και εκβιαζόμεναι δεν προέβησαν εις οιανδήτινα κατά της Γερμανικής Πολιτείας νομικήν διεκδίκησιν.
Ωσαύτως με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Τραπέζης Επενδύσεων αποδεικνύεται ότι η αδιαφάνεια και η καταδολίευσις δημοσίου χρήματος τυγχάνει πρακτική των υπευθύνων του Ελληνικού Δημοσίου εφ’ όσον εν χιλιόμετρον κατασκευασθησομένου δρόμου κοστίζει εις την Ευρώπην τριάκοντα εκατομμύρια (30.000.000) ευρώ και εις την Ελλάδα το διπλάσιον.
4) Εδημοσιεύθη εις τον διεθνή τύπον ότι η Ρωσσική Ομοσπονδία εζήτησεν από την Ελληνικήν Πολιτείαν την επ’ ενοικίω παραχώρησιν ναυτικής βάσεως εις το Αιγαίον δια να ναυλοχή ο Ρωσσικός στόλος εις την Μεσόγειον με συνολικόν μίσθιον το ποσόν των εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ.
Η μοναδική δια την χώραν αυτή ευκαιρία ανωδύνου υπερβάσεως της οικονομικής κρίσεως απερρίφθη υπό της σημερινής πολιτικής ηγεσίας, χωρίς να ληφθή υπ’ όψιν ότι δι’αυτού του τρόπου επιπροσθέτως θα απεδυναμούτο το casus beli της γείτονος και ευχερώς θα ηδυνάμεθα να ασκήσωμεν τα υπό του διεθνούς δικαίου έννομα δικαιώματά μας δια την επέκτασιν των χωρικών μας υδάτων εις τα δώδεκα μίλια, την μετατροπήν του Αρχιπελάγους εις «ελληνικήν λίμνην» και την εξόρυξιν του υπογείου ορυκτού πλούτου που θα καθιστούσε την χώραν αυτάρκη ενεργειακώς και οικονομικώς.
Ωσαύτως ο έχων την ευθύνην της παρούσης Κυβερνήσεως απεμείωσεν και την ετέραν ισχυράν δυνατότητα της χώρας να καταστή ενεργειακός κόμβος με την αμφισβήτησιν της συμφωνίας περί του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρουπόλεως, και ωδήγησε την χώραν τελικώς εις την θανατηφόρον αγκάλην του ΔΝΤ και του σχεδιασμού της «Ευρωδιασώσεως».
5) Η επίσκεψις του Πρωθυπουργού του Ισραήλ εις την Ελλάδα, η επίτευξις του μακροχρονίου σχεδίου του σιωνιστού κ. Σόρος δια την παραχώρησιν Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων εις την Ισραηλιτικήν πολεμικήν μηχανήν δια τας στρατιωτικάς ασκήσεις αυτής, η υπογραφή πολιτικοστρατιωτικών συμφωνιων μετά του Ισραήλ, ο εναγκαλισμός μας από το διεθνές Εβραϊκό λόμπυ των Η.Π.Α. των Ρότσιλντ, Ροκφέλερ, Μπρεζίνσκυ και σία και αι συγχαρητήριαι προσρήσεις του Αντιπροέδρου της Αμερικανικής Κυβερνήσεως, η άμεσος αναβάθμισις της χρηματικοπιστοληπτικής ικανότητος της χώρας από την Moodys αποδεικνύουν ποία είναι πλέον τα νέα «αφεντικά» της αγιοτόκου και ηρωωτόκου ταύτης πατρίδος και ερμηνεύουν διατί η παρούσα Κυβέρνησις ηρνήθη το νόμιμον αίτημά μου να διαλύση τα ψευδεπίγραφα τεκτονικά δήθεν ιδρύματα που παραβιάζουν τας διατάξεις του άρθρου 188 του Αστικού Κώδικος και αποτελούν προπύργια του διεθνούς σιωνιστικού και σατανοκινήτου «σαχεντρίν», που ύψωσεν ως ψευδοθεόν τον δυσώνυμον Εωσφόρον η Διάβολον κρυπτογραφικά αναφερόμενον ως δήθεν «Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος» (Μ.Α.Τ.Σ.) αρνηθέν την πίστιν εις τον Τρισάγιον Θεόν της Διαθήκης μέσω της Ραββινικής γραμματείας, του Ταλμούδ και της Καμπάλα, και που αγωνίζεται παντί σθένει δια την επίτευξιν παγκοσμίου διακυβερνήσεως και δια την επιβολήν του Εωσφορισμού ως παγκοσμίου θρησκείας (ΜΡΑ).
6) Επομένως έχομεν ιερόν χρέος να καταδείξωμεν και να προβάλωμεν εις τον ευσεβή ορθόδοξον ελληνικόν λαόν πάντα τα ανωτέρω, να απαιτήσωμεν από την Κυβέρνησιν την διάλυσιν των ψευδεπιγράφων τεκτονικών δήθεν ιδρυμάτων εγκαθέτων διατακτών του παγκοσμίου Εωσφορικού Σιωνισμού και να δηλώσωμεν ευθαρσώς urbi et orbi ότι εάν χωρήση εις υλοποίησιν των διαδιδομένων σχεδιασμών Της, θα κηρύξωμεν την Εκκλησίαν «εν διωγμώ» και θα απευθυνθώμεν προς τον ευσεβή ελληνικόν λαόν που εν ταυτώ είναι και ο κατά το Σύνταγμα εγγυητής και υπερασπιστής των διατάξεών του.
Ελάχιστος εν Χριστώ αδελφός
+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Πηγή: zoiforos
7.10.10
Ένα τραγούδι απ΄ την Ταγγέρη (ή περί οικονομίας)
Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου
Ένα τραγούδι απ΄ την Ταγγέρη μιλάει για κάποιον που είχε τάξει ως σκοπό της ζωής του να ταξιδέψει στην Ταγγέρη. Σε όλη του τη ζωή μάζευε χρήματα για το ταξίδι του αυτό. Μια μέρα εκμυστηρεύτηκε σ΄ ένα γερο-σοφό το σχέδιό του και ζήτησε τη γνώμη του. Ο γερο -σοφός του είπε: " Αν δεν βλέπεις τι είναι γύρω σου κάθε μέρα, τί θα δεις όταν θα πας στην Ταγγέρη;"
Ο υλισμός δεν βλέπει στη ζωή και στον κόσμο τίποτε άλλο πέρα από την οικονομική αξία. Ο άνθρωπος για τον υλισμό είναι μια οικονομική αξία. Το δίλημμα του υλισμού είναι, οικονομία ή θάνατος. Όλες οι ανθρώπινες αξίες ευτελίζονται για να αντικατασταθούν από το χρήμα.
Ένας γνωστός μου παραπονιόταν για τον γέρο πατέρα του. Γιατί να ζει; Γιατί να μη ζει; τον ρώτησα. Γιατί να ζει αφού δεν προσφέρει τίποτα; είπε.
Κάποιος ποιητής έκανε τον παρακάτω μύθο για τον υλισμό: Ένας χοίρος λέει στο διπλανό του : <<Δε βλέπεις που μας ταϊζουν για το χασάπη;>> <<Τί να κάνουμε; Να μην τρώμε;>>, απάντησε ο άλλος.
Το δίλημμα των χοίρων, όπως και το δίλημμα <<οικονομία ή θάνατος>> του υλισμού, είναι ένα ψευδοδίλημμα. Το ερώτημα δεν είναι αν τρώνε ή χοίροι ή αν δεν τρώνε, αλλά αν τρώνε για να τους σφάξουν ή όχι. Το ίδιο και με το ψευδοδίλημμα της οικονομίας. Το ερώτημα δεν είναι αν έχουμε οικονομία ή δεν έχουμε , αλλά αν αφήνουμε να μας κάνουν δούλους ή όχι.
Ο χριστιανός που επιλέγει το δίλημμα , οικονομία ή θάνατος εκπίπτει από την πίστη του, γιατί εξαρτά τη ζωή του από το χρήμα και όχι απ΄ το Θεό. Μέρα με τη μέρα οι υλιστές που κατέλαβαν την εξουσία υποβιβάζουν την ανθρώπινη ζωή και τον άνθρωπο. Η πορεία αυτή δεν έχει γυρισμό. Ο υλισμός σαν τους ιούς πεθαίνουν όταν θριαμβεύουν εξοντώνοντας το θύμα τους.
Το αληθινό δίλημμα είναι ελευθερία ή θάνατος. Για όλους τους ανθρώπους το δίλημμα αυτό είναι αναγκαίο. Εκείνοι όμως που το επιλέγουν με τη θέλησή τους είναι ήδη ελεύθεροι. Ελευθερία είναι να αγωνίζεσαι για την ελευθερία.
"Αν δεν βλέπεις τι είναι γύρω σου κάθε μέρα, τί θα δεις όταν θα πας στην Ταγγέρη;"
Ένα τραγούδι απ΄ την Ταγγέρη μιλάει για κάποιον που είχε τάξει ως σκοπό της ζωής του να ταξιδέψει στην Ταγγέρη. Σε όλη του τη ζωή μάζευε χρήματα για το ταξίδι του αυτό. Μια μέρα εκμυστηρεύτηκε σ΄ ένα γερο-σοφό το σχέδιό του και ζήτησε τη γνώμη του. Ο γερο -σοφός του είπε: " Αν δεν βλέπεις τι είναι γύρω σου κάθε μέρα, τί θα δεις όταν θα πας στην Ταγγέρη;"
Ο υλισμός δεν βλέπει στη ζωή και στον κόσμο τίποτε άλλο πέρα από την οικονομική αξία. Ο άνθρωπος για τον υλισμό είναι μια οικονομική αξία. Το δίλημμα του υλισμού είναι, οικονομία ή θάνατος. Όλες οι ανθρώπινες αξίες ευτελίζονται για να αντικατασταθούν από το χρήμα.
Ένας γνωστός μου παραπονιόταν για τον γέρο πατέρα του. Γιατί να ζει; Γιατί να μη ζει; τον ρώτησα. Γιατί να ζει αφού δεν προσφέρει τίποτα; είπε.
Κάποιος ποιητής έκανε τον παρακάτω μύθο για τον υλισμό: Ένας χοίρος λέει στο διπλανό του : <<Δε βλέπεις που μας ταϊζουν για το χασάπη;>> <<Τί να κάνουμε; Να μην τρώμε;>>, απάντησε ο άλλος.
Το δίλημμα των χοίρων, όπως και το δίλημμα <<οικονομία ή θάνατος>> του υλισμού, είναι ένα ψευδοδίλημμα. Το ερώτημα δεν είναι αν τρώνε ή χοίροι ή αν δεν τρώνε, αλλά αν τρώνε για να τους σφάξουν ή όχι. Το ίδιο και με το ψευδοδίλημμα της οικονομίας. Το ερώτημα δεν είναι αν έχουμε οικονομία ή δεν έχουμε , αλλά αν αφήνουμε να μας κάνουν δούλους ή όχι.
Ο χριστιανός που επιλέγει το δίλημμα , οικονομία ή θάνατος εκπίπτει από την πίστη του, γιατί εξαρτά τη ζωή του από το χρήμα και όχι απ΄ το Θεό. Μέρα με τη μέρα οι υλιστές που κατέλαβαν την εξουσία υποβιβάζουν την ανθρώπινη ζωή και τον άνθρωπο. Η πορεία αυτή δεν έχει γυρισμό. Ο υλισμός σαν τους ιούς πεθαίνουν όταν θριαμβεύουν εξοντώνοντας το θύμα τους.
Το αληθινό δίλημμα είναι ελευθερία ή θάνατος. Για όλους τους ανθρώπους το δίλημμα αυτό είναι αναγκαίο. Εκείνοι όμως που το επιλέγουν με τη θέλησή τους είναι ήδη ελεύθεροι. Ελευθερία είναι να αγωνίζεσαι για την ελευθερία.
"Αν δεν βλέπεις τι είναι γύρω σου κάθε μέρα, τί θα δεις όταν θα πας στην Ταγγέρη;"
6.10.10
ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΕΝΟΣ ΑΧΡΕΙΟΥ
Του Μόσχου Εμμ.Λαγκουβάρδου
«Εκπίπτων της προς Θεόν πίστεως δια το λαμβάνειν δόξαν παρά ανθρώπων»
Προσπάθησα να αποδώσω το νόημα ενός κεφαλαίου του Αγίου Νικήτα, μαθητή του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, γιατί η καλλιέπεια του κειμένου του αγίου είναι πιστεύω αδύνατο να αποδοθεί. Ο Άγιος αναφέρεται σ΄ εκείνον που από την απληστία του, την πλεονεξία του και από την οίηση και την υπερηφάνειά του παγιδεύεται στους τρεις μεγάλους δαίμονες της κενοδοξίας, της φιληδονίας και της φιλαργυρίας.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός εκπίπτει από την πίστη στο Θεό, αφού θεωρεί τη δόξα των ανθρώπων ότι είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτε, εκτρέπεται από την σωφροσύνη και την καθαρότητα, με το να ανάβει τα υπογάστρια και να υπακούει όπως ο δούλος στο αφεντικό του στις άτακτες ορμές και εξοστρακίζεται από την αγάπη γιατί πέρα απ΄ τον εαυτό του δεν φροντίζει για τίποτε άλλο και δε δίνει τα χρήματα που χρήζουν στους πλησίον.
Ένας τέτοιος τύπος δεν είναι άνθρωπος αλλά ένα είδος πολύμορφου θηρίου, που αποτελείται από πολλά αντίθετα μεταξύ τους θηρία. Αυτός είναι στο Θεό, στους ανθρώπους και στα ζώα ένας θανάσιμος εχθρός.
Παραθέτω την απόδοση και στη συνέχεια το πρωτότυπο κείμενο από την Φιλοκαλία,τ.Γ΄ σ.276,ιδ:
Απόδοση:
«Αυτός που οικειοποιείται τη δόξα των ανθρώπων σαν να είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτε, αγκαλιάζει τη φιληδονία από την ψυχική του απληστία, προσκολλείται στην φιλαργυρία απ΄την πλεονεξία του, αυτός ή δαιμονικός γίνεται με την οίηση και την υπερηφάνειά του ή κτηνώδης με τις ηδονές της γαστρός και των υπογαστρίων ή θηριώδης προς τους πλησίον με την άπληστη και απάνθρωπο φιλαργυρία του.
Αυτός εκπίπτει από την πίστη στο Θεό λαμβάνοντας δόξα απ΄ τους ανθρώπους, εκτρέπεται από την σωφροσύνη και την καθαρότητα ανάβοντας τα υπογάστρια και υπακούοντας στις άτακτες ορμές και εξοστρακίζεται από την αγάπη με το να καταγίνεται με τον εαυτό του και να μη δίνει τα χρήματα που χρήζουν στους πλησίον. Έτσι γίνεται ένα πολύμορφο θηρίο αποτελούμενο από πολλά αντίθετα μεταξύ τους.
Έναν τέτοιο άνθρωπο ο Θεός, οι άνθρωποι και τα ζώα τον βλέπουν ως θανάσιμο εχθρό.»
Το πρωτότυπο:
«Ο της δόξης των ανθρώπων ως ούσης, της μηδαμώς ούσης, αντιποιούμενος και την φιληδονίαν, δια ψυχής απληστίαν, κατασπαζόμενος, και της φιλαργυρίας δια πλεονεξίας αντεχόμενος, ή δαιμονιώδης δια της οιήσεως και υπερηφανείας κατασκευάζεται, ή κτηνώδης δια των ηδονών της γαστρός και των υπογαστρίων αποτελείται, ή θηριώδης γίνεται τοις πλησίον δια της πλεονεκτικής και απανθρώπου φιλαργυρίας, εκπίπτων μεν της προς Θεόν πίστεως , δια το λαμβάνει δόξαν παρά ανθρώπων κατά το λόγιον. Εκτρεπόμενος δε της σωφροσύνης και καθαρότητος, δια το εκκαίειν τη απληστία τα υπογάστρια και ταις ατάκτοις υπείκειν ορμάς, εξοστρακιζόμενος δε της αγάπης, δια το μόνω εαυτώ περιέπειν και μη διδόναι τα χρήματα χρήζουσι τοις πλησίον. Και ούτω πολύμορφόν τι θηρίον, εκ πολλών συντεθειμένον των εαυτοίς εναντίων, ο τοιούτος οράται Θεώ και ανθρώποις και κτήνεσιν άσπονδος.»
«Εκπίπτων της προς Θεόν πίστεως δια το λαμβάνειν δόξαν παρά ανθρώπων»
Προσπάθησα να αποδώσω το νόημα ενός κεφαλαίου του Αγίου Νικήτα, μαθητή του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, γιατί η καλλιέπεια του κειμένου του αγίου είναι πιστεύω αδύνατο να αποδοθεί. Ο Άγιος αναφέρεται σ΄ εκείνον που από την απληστία του, την πλεονεξία του και από την οίηση και την υπερηφάνειά του παγιδεύεται στους τρεις μεγάλους δαίμονες της κενοδοξίας, της φιληδονίας και της φιλαργυρίας.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός εκπίπτει από την πίστη στο Θεό, αφού θεωρεί τη δόξα των ανθρώπων ότι είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτε, εκτρέπεται από την σωφροσύνη και την καθαρότητα, με το να ανάβει τα υπογάστρια και να υπακούει όπως ο δούλος στο αφεντικό του στις άτακτες ορμές και εξοστρακίζεται από την αγάπη γιατί πέρα απ΄ τον εαυτό του δεν φροντίζει για τίποτε άλλο και δε δίνει τα χρήματα που χρήζουν στους πλησίον.
Ένας τέτοιος τύπος δεν είναι άνθρωπος αλλά ένα είδος πολύμορφου θηρίου, που αποτελείται από πολλά αντίθετα μεταξύ τους θηρία. Αυτός είναι στο Θεό, στους ανθρώπους και στα ζώα ένας θανάσιμος εχθρός.
Παραθέτω την απόδοση και στη συνέχεια το πρωτότυπο κείμενο από την Φιλοκαλία,τ.Γ΄ σ.276,ιδ:
Απόδοση:
«Αυτός που οικειοποιείται τη δόξα των ανθρώπων σαν να είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτε, αγκαλιάζει τη φιληδονία από την ψυχική του απληστία, προσκολλείται στην φιλαργυρία απ΄την πλεονεξία του, αυτός ή δαιμονικός γίνεται με την οίηση και την υπερηφάνειά του ή κτηνώδης με τις ηδονές της γαστρός και των υπογαστρίων ή θηριώδης προς τους πλησίον με την άπληστη και απάνθρωπο φιλαργυρία του.
Αυτός εκπίπτει από την πίστη στο Θεό λαμβάνοντας δόξα απ΄ τους ανθρώπους, εκτρέπεται από την σωφροσύνη και την καθαρότητα ανάβοντας τα υπογάστρια και υπακούοντας στις άτακτες ορμές και εξοστρακίζεται από την αγάπη με το να καταγίνεται με τον εαυτό του και να μη δίνει τα χρήματα που χρήζουν στους πλησίον. Έτσι γίνεται ένα πολύμορφο θηρίο αποτελούμενο από πολλά αντίθετα μεταξύ τους.
Έναν τέτοιο άνθρωπο ο Θεός, οι άνθρωποι και τα ζώα τον βλέπουν ως θανάσιμο εχθρό.»
Το πρωτότυπο:
«Ο της δόξης των ανθρώπων ως ούσης, της μηδαμώς ούσης, αντιποιούμενος και την φιληδονίαν, δια ψυχής απληστίαν, κατασπαζόμενος, και της φιλαργυρίας δια πλεονεξίας αντεχόμενος, ή δαιμονιώδης δια της οιήσεως και υπερηφανείας κατασκευάζεται, ή κτηνώδης δια των ηδονών της γαστρός και των υπογαστρίων αποτελείται, ή θηριώδης γίνεται τοις πλησίον δια της πλεονεκτικής και απανθρώπου φιλαργυρίας, εκπίπτων μεν της προς Θεόν πίστεως , δια το λαμβάνει δόξαν παρά ανθρώπων κατά το λόγιον. Εκτρεπόμενος δε της σωφροσύνης και καθαρότητος, δια το εκκαίειν τη απληστία τα υπογάστρια και ταις ατάκτοις υπείκειν ορμάς, εξοστρακιζόμενος δε της αγάπης, δια το μόνω εαυτώ περιέπειν και μη διδόναι τα χρήματα χρήζουσι τοις πλησίον. Και ούτω πολύμορφόν τι θηρίον, εκ πολλών συντεθειμένον των εαυτοίς εναντίων, ο τοιούτος οράται Θεώ και ανθρώποις και κτήνεσιν άσπονδος.»
4.10.10
Ο αντίπαλoς κι εγώ
Του Μόσχου Εμμ.Λαγκουβάρδου
«Αίματι Θεού ο ιός του όφεως απεπλύνατο»
(Δοξαστικό Υψώσεως του τ. Σταυρού)
Ίσως δεν είναι υπερβολή να πω ότι όλη μου η ζωή είναι η περιπέτεια να μάθω ποιος είναι ο αντίπαλός μου και φυσικά ποιος είμαι εγώ. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα ύστερα από περισσότερο από μισό αιώνα ζωής είναι ότι ο αντίπαλός μου είμαι εγώ. Εγώ ο ίδιος είμαι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μου.
Ένας φίλος συνόψισε όλη αυτή την ιστορία με μια εικόνα: Ο άνθρωπος όταν είναι παιδί μπαίνει σ΄ ένα λαβύρινθο. Σε όλη την υπόλοιπη ζωή του προσπαθεί να βγει από αυτόν. Σε μένα δεν ταιριάζει αυτή η εικόνα. Εγώ πιστεύω ότι τα παιδικά μου χρόνια , αν και ταραγμένα, είναι μια δεξαμενή απ΄ την οποία αντλώ λίγες στιγμές ευτυχίας. Τι κρίμα! Στιγμές μόνο ευτυχίας υπάρχουν. Κι όμως ο Κύριος Ιησούς υπόσχεται πως «ποταμοί ύδατος ζώντος θα τρέξουν απ΄ την κοιλιά αυτού που θα τον ακολουθήσει.»
Ο Κύριος είπε πως μόνον αυτός που κουβαλάει τον σταυρό του είναι άξιός του και πως αυτός που κουβαλάει το σταυρό του νικάει με τη δύναμη του Σταυρού. «Θα σας δώσω τη δύναμη να πατάτε επάνω σε σκορπιούς και σε φίδια και επάνω στη δύναμη του εχθρού χωρίς να σας βλάπτουν.» Τι σημαίνει νίκη με τη δύναμη του Σταυρού; Τι είναι σταυρός; Ο Κύριος είπε πως αυτός που αγαπά τον πατέρα του ή τη μητέρα του ή τα παιδιά του ή τα κτήματά του περισσότερο από τον Ιησού δεν είναι άξιός του. Ίσως σταυρός είναι να αγαπάς τον Ιησού πάνα από όλα.
Υπάρχουν νίκες και νίκες. Η νίκη με το σταυρό δεν είναι προσωπικό μας κατόρθωμα. Δεν οφείλεται στην δική μας προσπάθεια, αλλά στη δύναμη του σταυρού. Υπάρχουν όμως και νίκες που αποδυναμώνουν τη δύναμη του σταυρού. Σ’ αυτές δεν νιώθουμε ευγνωμοσύνη στο Θεό και ξεχνάμε να πούμε ακόμα και ένα «δόξα σοι ο Θεός».
Ο βασιλιάς Πύρρος κέρδισε μια μεγάλη νίκη κατά των Ρωμαίων, αλλά έχασε το μισό στράτευμα. «Ακόμα μια τέτοια νίκη» είπε « και θα χάσουμε τα πάντα.» Ένας αρχαίος ιστορικός γράφει για κάποιους που όταν ήταν έτοιμοι να πανηγυρίσουν είδαν ότι έπαθαν πανωλεθρία. Έτσι γίνεται με τα δαιμόνια, που όταν αποκτούν δύναμη ηττώνται. «Ισχυκότες ηττάσθαι» λέει ο στίχος κάποιου ύμνου για τους δαίμονες. Το ίδιο και εμείς όταν γινόμαστε παίγνια των δαιμόνων. Οι σκέψεις αυτές δεν είναι παρά το προοίμιο στο κύριο θέμα που είναι η απάντηση στο ερώτημα «ποια είναι η σωστή θέση απέναντι στον αντίπαλο.»
Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν πείρα από τον αόρατο πόλεμο που γίνεται μέσα μας, ανάμεσα σε μας και στον αντίπαλό μας. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι με ορατούς αντιπάλους, αλλά με τις αρχές και τις εξουσίες του σκότους του αιώνος τούτου. Μια εικόνα του αοράτου πολέμου εντός μας παραθέτουμε σε ελεύθερη απόδοση από τον άγιο Συμεών το Θεολόγο: « Ο ατιμαζόμενος ή ο υβριζόμενος, αν νιώθει μεγάλο πόνο στην καρδιά του για την ατιμία και την ύβρη, πρέπει να ξέρει ότι νιώθει πόνο γιατί έχει στον κόρφο του τον παλαιό όφι. Αν λοιπόν υπομείνει σιωπηλά ή αποκριθεί με πολλή ταπείνωση θα εξασθενήσει τον όφι μέσα του και θα τον παραλύσει. Αν όμως με πικρία απαντήσει ή μιλήσει με θρασύτητα θα δώσει ισχύ στον όφι για να χύσει μέσα στην καρδιά του το δηλητήριό του που θα του καταφάει άγρια τα σπλάχνα του.»
Στην αυτοβιογραφία του ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ έχει ένα κεφάλαιο με αυτόν τον τίτλο: «Να μεταπείθουμε και όχι να ταπεινώνουμε τους αντιπάλους μας.» Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στο ενδιαφέρον βιβλίο της αυτοβιογραφίας του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κοάν» απαντάει με χριστιανικό πνεύμα στο ερώτημα: « πώς είναι δυνατόν να αγαπάμε όλους εκείνους που ζητούν να μας καταστρέψουν, κι εκείνους που μας αντιμάχονται. Πώς είναι δυνατόν να αγαπάς τέτοιους ανθρώπους;»
«Έπρεπε πάντα να εξηγώ» γράφει ο Κίνγκ «ότι η αγάπη στην πιο υψηλή της έννοια, δεν είναι κάτι συναισθηματικό ή στοργικό.» Ο Κίνγκ αφιερώνει στην αγάπη ειδικό κεφάλαιο με τον τίτλο «ΑΓΑΠΗ». «Η αγάπη» γράφει « είναι του Θεού που εργάζεται στο πνεύμα των ανθρώπων. Είναι μια αγάπη πληθωρική, που δε ζητά τίποτα σε αντάλλαγμα. Αγαπάς τους ανθρώπους όχι γιατί είναι σημπαθητικοί, όχι γιατί κάνουν πράγματα που μας γοητεύουν, αλλά γιατί τους αγαπά ο Θεός. Κι εμείς αγαπούμε τον άνθρωπο που κάνει κάτι κακό ενώ αποστρεφόμαστε την πράξη του.»
Ποια είναι λοιπόν η σωστή θέση ανάμεσα σε μένα και στον αντίπαλό μου;
Την απάντηση δίνει η ευχή του βαπτίσματος: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε».
«Αυτός που δεν ενδύεται την εικόνα του Κυρίου ημών με ευαισθησία και με επίγνωση είναι μόνον αίμα και σάρκα,» λέει ο Άγιος Συμεών. Η σωστή θέση ανάμεσα σε μένα και τον αντίπαλό μου είναι η αγάπη, όπως την αποκάλυψε στον κόσμο ο Ιησούς, στην πιο υψηλή της έννοια. Με αυτήν την έννοια ο Εβραίος εκείνος συγγραφέας έγραψε πως ο νέος αιώνας αν δεν είναι χριστιανικός δεν θα υπάρξει.
«Αίματι Θεού ο ιός του όφεως απεπλύνατο»
(Δοξαστικό Υψώσεως του τ. Σταυρού)
Ίσως δεν είναι υπερβολή να πω ότι όλη μου η ζωή είναι η περιπέτεια να μάθω ποιος είναι ο αντίπαλός μου και φυσικά ποιος είμαι εγώ. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα ύστερα από περισσότερο από μισό αιώνα ζωής είναι ότι ο αντίπαλός μου είμαι εγώ. Εγώ ο ίδιος είμαι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μου.
Ένας φίλος συνόψισε όλη αυτή την ιστορία με μια εικόνα: Ο άνθρωπος όταν είναι παιδί μπαίνει σ΄ ένα λαβύρινθο. Σε όλη την υπόλοιπη ζωή του προσπαθεί να βγει από αυτόν. Σε μένα δεν ταιριάζει αυτή η εικόνα. Εγώ πιστεύω ότι τα παιδικά μου χρόνια , αν και ταραγμένα, είναι μια δεξαμενή απ΄ την οποία αντλώ λίγες στιγμές ευτυχίας. Τι κρίμα! Στιγμές μόνο ευτυχίας υπάρχουν. Κι όμως ο Κύριος Ιησούς υπόσχεται πως «ποταμοί ύδατος ζώντος θα τρέξουν απ΄ την κοιλιά αυτού που θα τον ακολουθήσει.»
Ο Κύριος είπε πως μόνον αυτός που κουβαλάει τον σταυρό του είναι άξιός του και πως αυτός που κουβαλάει το σταυρό του νικάει με τη δύναμη του Σταυρού. «Θα σας δώσω τη δύναμη να πατάτε επάνω σε σκορπιούς και σε φίδια και επάνω στη δύναμη του εχθρού χωρίς να σας βλάπτουν.» Τι σημαίνει νίκη με τη δύναμη του Σταυρού; Τι είναι σταυρός; Ο Κύριος είπε πως αυτός που αγαπά τον πατέρα του ή τη μητέρα του ή τα παιδιά του ή τα κτήματά του περισσότερο από τον Ιησού δεν είναι άξιός του. Ίσως σταυρός είναι να αγαπάς τον Ιησού πάνα από όλα.
Υπάρχουν νίκες και νίκες. Η νίκη με το σταυρό δεν είναι προσωπικό μας κατόρθωμα. Δεν οφείλεται στην δική μας προσπάθεια, αλλά στη δύναμη του σταυρού. Υπάρχουν όμως και νίκες που αποδυναμώνουν τη δύναμη του σταυρού. Σ’ αυτές δεν νιώθουμε ευγνωμοσύνη στο Θεό και ξεχνάμε να πούμε ακόμα και ένα «δόξα σοι ο Θεός».
Ο βασιλιάς Πύρρος κέρδισε μια μεγάλη νίκη κατά των Ρωμαίων, αλλά έχασε το μισό στράτευμα. «Ακόμα μια τέτοια νίκη» είπε « και θα χάσουμε τα πάντα.» Ένας αρχαίος ιστορικός γράφει για κάποιους που όταν ήταν έτοιμοι να πανηγυρίσουν είδαν ότι έπαθαν πανωλεθρία. Έτσι γίνεται με τα δαιμόνια, που όταν αποκτούν δύναμη ηττώνται. «Ισχυκότες ηττάσθαι» λέει ο στίχος κάποιου ύμνου για τους δαίμονες. Το ίδιο και εμείς όταν γινόμαστε παίγνια των δαιμόνων. Οι σκέψεις αυτές δεν είναι παρά το προοίμιο στο κύριο θέμα που είναι η απάντηση στο ερώτημα «ποια είναι η σωστή θέση απέναντι στον αντίπαλο.»
Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν πείρα από τον αόρατο πόλεμο που γίνεται μέσα μας, ανάμεσα σε μας και στον αντίπαλό μας. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι με ορατούς αντιπάλους, αλλά με τις αρχές και τις εξουσίες του σκότους του αιώνος τούτου. Μια εικόνα του αοράτου πολέμου εντός μας παραθέτουμε σε ελεύθερη απόδοση από τον άγιο Συμεών το Θεολόγο: « Ο ατιμαζόμενος ή ο υβριζόμενος, αν νιώθει μεγάλο πόνο στην καρδιά του για την ατιμία και την ύβρη, πρέπει να ξέρει ότι νιώθει πόνο γιατί έχει στον κόρφο του τον παλαιό όφι. Αν λοιπόν υπομείνει σιωπηλά ή αποκριθεί με πολλή ταπείνωση θα εξασθενήσει τον όφι μέσα του και θα τον παραλύσει. Αν όμως με πικρία απαντήσει ή μιλήσει με θρασύτητα θα δώσει ισχύ στον όφι για να χύσει μέσα στην καρδιά του το δηλητήριό του που θα του καταφάει άγρια τα σπλάχνα του.»
Στην αυτοβιογραφία του ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ έχει ένα κεφάλαιο με αυτόν τον τίτλο: «Να μεταπείθουμε και όχι να ταπεινώνουμε τους αντιπάλους μας.» Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στο ενδιαφέρον βιβλίο της αυτοβιογραφίας του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κοάν» απαντάει με χριστιανικό πνεύμα στο ερώτημα: « πώς είναι δυνατόν να αγαπάμε όλους εκείνους που ζητούν να μας καταστρέψουν, κι εκείνους που μας αντιμάχονται. Πώς είναι δυνατόν να αγαπάς τέτοιους ανθρώπους;»
«Έπρεπε πάντα να εξηγώ» γράφει ο Κίνγκ «ότι η αγάπη στην πιο υψηλή της έννοια, δεν είναι κάτι συναισθηματικό ή στοργικό.» Ο Κίνγκ αφιερώνει στην αγάπη ειδικό κεφάλαιο με τον τίτλο «ΑΓΑΠΗ». «Η αγάπη» γράφει « είναι του Θεού που εργάζεται στο πνεύμα των ανθρώπων. Είναι μια αγάπη πληθωρική, που δε ζητά τίποτα σε αντάλλαγμα. Αγαπάς τους ανθρώπους όχι γιατί είναι σημπαθητικοί, όχι γιατί κάνουν πράγματα που μας γοητεύουν, αλλά γιατί τους αγαπά ο Θεός. Κι εμείς αγαπούμε τον άνθρωπο που κάνει κάτι κακό ενώ αποστρεφόμαστε την πράξη του.»
Ποια είναι λοιπόν η σωστή θέση ανάμεσα σε μένα και στον αντίπαλό μου;
Την απάντηση δίνει η ευχή του βαπτίσματος: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε».
«Αυτός που δεν ενδύεται την εικόνα του Κυρίου ημών με ευαισθησία και με επίγνωση είναι μόνον αίμα και σάρκα,» λέει ο Άγιος Συμεών. Η σωστή θέση ανάμεσα σε μένα και τον αντίπαλό μου είναι η αγάπη, όπως την αποκάλυψε στον κόσμο ο Ιησούς, στην πιο υψηλή της έννοια. Με αυτήν την έννοια ο Εβραίος εκείνος συγγραφέας έγραψε πως ο νέος αιώνας αν δεν είναι χριστιανικός δεν θα υπάρξει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)