Οι Φύλακες Άγγελοι

Οι φύλακες άγγελοι είναι, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, πνεύματα λειτουργικά προς εξυπηρέτηση του ανθρώπου. Ο κάθε άνθρωπος έχει το φύλακα άγγελό του. Είναι λογικό, ότι κάθε πιστός θέλει να γνωρίζει το φύλακα άγγελό του, όχι μόνο, ποιό είναι όνομά του, αλλά ποιός είναι ως πνευματική οντότητα. Άρα η επιθυμία να γνωρίσουμε τον φύλακα άγγελό μας, δεν είναι από περιέργεια, αλλά από ενδιαφέρουν πνευματικό.

Κατ΄αρχήν από την προσωπική μας πείρα γνωρίζουμε ότι με αυτούς που νιώθουμε ασφάλεια στην παρουσία τους, με αυτούς μας συνδέει πνευματική συγγένεια. Με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό , γινόμαστε ένα πρόσωπο, το ίδιο και με τον άγιο Τριαδικό Θεό με την ένωση μας, τη θέωση, όπως λέγεται στην Εκκλησία, για τους ανθρώπους, που βρήκαν τη σωτηρία τους ενωμένοι πνευματικά με το Θεό.

Οι φύλακες άγγελοι έχουν ως πνεύματα τα χαρίσματα με τα οποία τους προίκισε ο Θεός, και από αυτά γνωρίζονται, όπως συμβαίνει και με την υπόσταση του ανθρώπου, η οποία έχει τη δική της μοναδική και ανεπανάληπτη υπόσταση, το δικό της πρόσωπο.

Άρα μπορούμε να μάθουμε το φύλακα άγγελό μας, αν γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Το ίδιο συμβαίνει επίσης με το Θεό. Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε, πως η αυτογνωσία είναι θεογνωσία.

Πριν γνωρίσω το Θεό και αγαπήσω την νοερά προσευχή, νόμιζα ότι αυτό που θέλω και διαβάζω τα βιβλία, είναι να αποκτήσω σοφία. Όταν όμως γνώρισα το Θεό στο πρόσωπο του Κυρίου, δεν με ενδιέφερε η σοφία, αλλά η καρδιακή προσευχή και παρόλο που πέρασε από τότε περίπου μισός αιώνας, δεν υπάρχει κάτι άλλο, που να επιθυμώ μέ όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

'Αρα ο φύλακας άγγελός μου είναι ο φύλακας άγγελος της προσευχής. ΠΙστεύω ότι είναι εκ Θεού το ότι όλοι αυτοί, που συνάντησα στη ζωή μου, όλοι με ένα στόμα , μου είπαν να προσεύχομαι και μετά να γράφω. Μνημονεύω τώρα μόνο αυτούς που απεδήμησαν εις Κύριον και οι συμβουλές τους , έχουν "δήλη ημέρα", όπως είναι ο Αμερικανός ποιητής Ρόμπερτ Λαξ, ο π. Σεραφείμ Δημόπουλος κ.ά. 

Μόσχος Λαγκουβάρδος 

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

.

Πολλοί για να αποδείξουν ότι ένιωσαν κάτι βαθιά μέσα τους , μια μουσική π.χ., λένε, πως ανατρίχιασαν. Αλλά είναι το ανατρίχιασμα ένδειξη εσωτερικού βάθους;

Μια άλλη σύγχυση είναι μεταξύ πνεύματος και ψυχής. Ψυχή έχουν και τα ζώα, ίσως και τα λάχανα. Έχουν τα ζώα υπόσταση;

Ένα λιονταράκι μεγάλωνε μαζί με τα πρόβατα και βέλαζε όπως τα πρόβατα. Και μόνο όταν ένα μεγάλο λιοντάρι το οδήγησε σε μια λιμνούλα και βγάζοντας έναν τρομερό βρυχηθμό, του έδειξε στον καθρέφτη τη λιμνούλας τη μορφή του, το λιονταράκι βρυχήθηκε κι αυτό σαν λιοντάρι.

Τα συναισθήματα όπως και τα αισθήματα, είναι όπως τα μάτια, βλέπουν τα πάντα έξω από αυτά, αλλά δε βλέπουν τον εαυτό τους. επειδή είναι στραμμένα προς τα έξω.

Το πνεύμα όμως είναι η χάρη του Θεού, είναι ενέργεια του τρίτου προσώπου του Αγίου Τριαδικού Θεού που η παρουσία Του είναι παντού και πληροί τα πάντα.

Είναι άλλο ο πνευματικός και άλλο ο ψυχικός άνθρωπος. Ο πνευματικός άνθρωπος έχει ψυχή. Ο ψυχικός άνθρωπος δεν έχει πνεύμα.

Για τον ψυχικό άνθρωπο διαβάζουμε στην ΙΚορ.2:4-16

"4 και ο λόγος μου και το κήρυγμά μου ουκ εν πειθοίς ανθρωπινης σοφίας λόγοις, αλλ' εν αποδειξει Πνεύματος και δυνάμεως.

5 ΊΝα η πίστις υμών μη η εν σοφία ανθρώπων, αλλ' εν δυνάμει Θεού.

6. Σοφίαν δε λαλούμεν εν τοιος τελείοις, σοφίαν δε ου του αώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου των καταργουμένων.

7αλλά λαλούμε σοφίαν Θεού εν μυστηρίω, την αποκεκρυμμένην, ην προώρισεν ο Θεός προ των αιώνων εις δόξαν ημών,

8.ην ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου έγνωκεν. ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν.

9.αλλά καθώς γέγραπται, α οφθαμός ουκ οίδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν.

10.ημίν δε ο Θεός απεκάλυψε δια του Πνεύματος αυτού. το γαρ Πνεύμα πάντα ερευνά και τα βάθη του Θεού.

11. τίς γαρ οιδεν ανθρώπων τα του ανθρώπου ει μη το πνεύμα του ανθρώπου το εν αυτώ; ούτε και τα του Θεού ουδείς οίδεν ει μη το Πνεύμα του Θεού.

12. ημείς δε ου το πνεύμα του κόσμου ελάβομεν αλλά το Πνεύμα το εκ του Θεού, είναι δειδώμεν τα υπό του Θεού χαρισθέντα ημίν.

13. α κσι λαλούμεν ουκ εν διδακτοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις, αλλ 'εν διδακτοίς Πνεύματος Αγίου, πνευματικοίς πνευματικά συγκρίνοντες

14. ψυχικός δε άνθρωπος ου δέχεται τα του Πνεύματος του Θεού. μωρία γαρ αυτώ εστι, και ου δύναται γνώναι, ότι πνευματικώς ανακρίνεται.

15. ο δε πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ' ουδενός ανακρίνεται. τίς γαρ έγνω νουν Κυρίου ος συμβιβάσει αυτόν; ημεις δε νουν Χριστού έχομεν."

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑΣ

ει τις    θέλει πρώτος είναι πάντων έσχατος και πάντων διάκονος Μαρκ. 9,35

Η ιδιοτέλεια είναι αίρεση. Δεν μπορεί κανείς να είναι ιδιοτελής και  ορθόδοξος χριστιανός. Η Ορθοδοξία είναι ανιδιοτέλεια. Ο Χριστός είναι ανιδιοτελής. Δεν δέχθηκε ως μαθητή του, τον νέο που έβαζε την περιουσία του πάνω από την πίστη. Ότι η ιδιοτέλεια είναι αίρεση προκύπτει από τα ίδια τα λόγια του Ιησού, με τα οποία περιγράφει τον άξιο να είναι μαθητής Του. Έτσι θα γνωρίζει ο κόσμος ότι είσθε μαθητές μου, με το  να έχετε αγάπη μεταξύ σας. Και ο ύμνος της αγάπης του Αποστόλου Παύλου, περιγράφει αυτόν που έχει αγάπη και όχι ιδιοτέλεια.  Πώς μπορεί κανείς να γίνει πιστευτός ότι αγαπάει τον Ιησού Χριστό πάνω από όλα ,ενώ πάνω από όλα αγαπάει την ιδιοτέλεια , πάνω και από το Χριστό; 

Μπορούμε να δούμε τώρα με όρους θεολογικούς, αν το κριτήριο αυτό μεταξύ της Ορθοδοξίας και της αίρεσης ισχύει και στη Θεολογία. Το υπέρτατο κριτήριο περί της ακριβούς ορθοδόξου πίστεως είναι το πρόσωπο του Κυρίου Ημων Ιησού Χριστού, και η Διδασκαλία Του.

Ο ΙΗσούς Χριστός ειναι  ανιδιοτελής, άρα και οι  πιστοί στο Χριστό, είναι ανιδιοτελείς. Ο Χριστός δε δέχθηκε  τον νέο, που θέλησε να τον ακολουθήσει, αλλά δεν ήθελε να στερηθεί την περιουσία του χάριν της πίστεώς του. 

Είναι πεποίθηση όλων των ορθοδόξων χριστιανών, ότι η ιδιοτέλεια σταύρωσε το Χριστό.Ένας ολόκληρος κόσμους αποσχίσθηκε από την Ορθοδοξία, και ακολούθησε την αίρεση της ιδιοτέλειας. Αιρετικός γίνεται κανείς αν  θεωρεί τη χάρη κτιστή. Αυτός θεωρεί την πλάνη του Επικούρου, που δίδασκε τους μαθητές του, πώς ο Θεός έκανε τον κόσμο, αλλά δεν ενδιαφέρεται γι΄αυτόν. 

Στην πραγματικότητα η ελπίδα στον άνθρωπο, σημαίνει άρνηση της ενανθρώπισης του Θεού.  Ο κόσμος που υποκαθιστά την πίστη στο Χριστό με την πίστη στον άνθρωπο αυτός αρνείται το μόνο θεμέλιο του ανθρώπου που υπάρχει, και που είναι ο Ιησούς  Χριστός. "Θεμέλιον  άλλον ουδείς δύναται θείναι ειμή τον κείμενον , ος έστιν Ιησούς Χριστός." 

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Η μάσκα προκαλεί σ' αυτόν που τη φοράει αυτολύπη και έλλειψη αυτοσεβασμού

  

Η μάσκα προκαλεί σ' αυτόν που τη φοράει αυτολύπη και έλλειψη αυτοσεβασμού. Οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί έχουν το καθαρό πρόσωπο, όπως και την καθαρή καρδιά, το κυριότερο μέλημα της ζωής τους.

Η Ελληνο-ορθόδοξη παράδοση είναι είναι αυτή η ίδια η προσοχή στο πρόσωπο. Ο Έλληνας χριστιανός ορθόδοξος έχει την προσοχή του στραμμένη στην καθαρή συνείδηση, δηλαδή στο καθαρό πρόσωπο και στην καθαρή καρδιά. Η μάσκα αποστερεί αυτόν που τη φορεί απ΄το σεβασμό προς τον εαυτό του,

Η προσοχή τους είναι πάντοτε στραμμένη στο πρόσωπο με το οποίο αντικρύζουν τον κόσμο. Η προσοχή αυτή είναι όρος απαραίτητος για την ύπαρξη και λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος του Έλληνος.

Προσβολή και υποτίμηση της αξίας του προσωπου εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ψυχική και σωματική υγεία και γι' αυτήν την ίδια τη ζωή του ανθρωπου.

Ο άνθρωπος είναι αξία αυτός καθ' εαυτόν και δεν λαμβάνει την αξία του από κάποιο άλλο ον ή από κάποιο σύνολο όντων (κοινωνία, οργάνωση κ...ά).

Κανένας δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον άνθρωπο ως μέσον για την επιδίωξη οιουδήποτε σκοπού.

Η μάσκα και ο καταναγκασμός της είναι αυτοϋποτίμηση και αυτολύπη. Είναι εξευτελισμός του ανθρώπου και αποστέρηση της αξίας του. Η μάσκα εξευτελίζει τον άνθρωπο και του στερεί την ανθρώπινη αξία. Η μάσκα εξευτελίζει τον άνθρωπο στον ίδιο του τον εαυτό.

Αυτό είναι "ραγιαδισμός", το να κάνεις κάτι από φόβο και δεν το θέλει ο Έλληνας που κάθε φορά μνημονεύει μόνο το φόβο του Θεού. Μόνο ο φόβος του Θεού δεν ντροπιάζει αυτόν που φοβάται. Στην Εκκλησία ακούμε στον Απόστολο τα λόγια αυτά να μας παροτρύνουν: "Αδελφοί, υμείς έστε ναός Θεού ζώντος (...) Καθαρίσωμεν εαυτούς, από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού."

Με τα νάματα της Εκκλησίας έχουμε μεγαλώσει οι Έλληνες που τραγουδάμε κι έχουμε τραγουδήσει στα δημοτικά τραγούδια και στις μαντινάδες μας την μεγάλη επιθυμία για την ελευθερία της πατρίδας:

Μεγάλη 'ναι η πατρίδα μας

το ριζικό της τό 'χει

να λέει πάντα στον εχθρό

Μολών λαβέ και Όχι.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ανησυχία προκαλεί στο λαό μας ο περιορισμός των ελευθεριών του ανθρώπου, που τώρα δε γίνεται μόνο από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπου γινόταν μέχρι τώρα, αλλά και από δημοκρατικά καθεστώτα.

‘Ένα προφητικό τετράστιχο του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού, μιλάει ακριβώς γι’ αυτό:

Γιατροί μου, σας παρακαλώ,

Αν τύχει ν’ αρρωστήσω

Να μη με εξετάσετε,

Αφήστε με να ζήσω.

Τί φοβόταν ο Σολωμός; Μήπως φοβόταν ότι οι εξετάσεις δεν είναι πάντοτε ασφαλείς πρώτον και δεύτερον δεν είναι πάντοτε αθώες. Το τετράστιχο αυτό μπορεί να είναι προφητικό, διότι υπονοεί , ότι δεν είναι η ιατρική εξέταση δικαίωμα του ανθρώπου. Ότι μπορεί η εξουσία να επιβάλει ιατρικές εξετάσεις σε ελεύθερους ανθρώπους.

Ως Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι είμαστε πάντοτε υπέρ της Ελευθερίας. Πεντακόσια χρόνοι σκλαβιάς δεν έκαμψαν τον Έλληνα που κράτησε άσβεστη τη μεγάλη επιθυμία της ελευθερίας στην ψυχή του.

Με την μαντινάδα αυτή ο τραγουδιστής της Καρπάθου τραγουδάει τη μεγάλη του επιθυμία της ελευθερίας:

Πολλών αιώνων όνειρο

τώρα εξηγείται

και νιώθω μέσ' στα πόδια μου

το χώμα να κινείται.

 

 

Ευφραίνεσθε δίκαιοι εν Κυρίω

 

 Ο προφήτης και βασιλεύς Δαβίδ μιλάει για τους δικαίους, διότι ,πριν το Χριστό , η συμφιλίωση των ανθρώπων με το Θεό,  γίνεται με την δικαιοσύνη, δηλαδή με την τήρηση του Νόμου του Θεού.

Μετά την ενανθρώπιση του Θεού, ο Ιησούς εκπληρώνει το Νόμο ο Ίδιος και συμφιλιώνει τον άνθρωπο με το Θεό. Ο άνθρωπος  πλησιάζει και ενώνεται με το Θεό , με τη χάρη του Θεού , όχι με τα έργα του.  Ο άνθρωπος δεν ζητεί από το Θεό να του αποδώσει το δίκαιό του,  αλλά ζητεί  το έλεος του Θεού. Πώς είναι δυνατόν να  ζητήσουμε τη δικαίωση, όταν η ανομία μας είναι ενώπιόν μας δια παντός;

Η μετάνοια και η συγχώρηση σβήνει την ενοχή, δηλαδή λύνει το δεσμό με την αδικία που διαπράξαμε,  αλλά δεν εξαφανίζει την πράξη, για να μην πέσουμε στην υπερηφάνεια, ότι η ένωσή μας με το Θεό, είναι έργο δικό μας  και ότι  ο Θεός οφείλει να μας σώσει, ενώ είναι έργο της θείας χάρης.     

 Αν μπορούσα θα έκανα μια συλλογή από χαρές και θα διάλεγα τις «χαρές εν Κυρίω». Να δω ποιες είναι. Για να το κάνω αυτό πρέπει πρώτα να ξέρω ποιους η Γραφή ονομάζει «δίκαιους». Η Εκκλησία μας ονομάζει δίκαιους, τους Προφήτες και τους Πατέρες, πριν το Χριστό, όπως είναι ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Μωϋσής και οι άλλοι Προφήτες. Οι δίκαιοι μετά Χριστόν , επειδή ο Χριστός με το αίμα του επλήρωσε πάσαν την δικαιοσύνην , δεν υπάρχουν δίκαιοι μετά Χριστόν  Ουδείς προφήτης (δίκαιος) μετά Χριστόν. Μετά Χριστόν δεν υπάρχουν «δίκαιοι» αλλά  άγιοι .  Ίσως διότι οι δίκαιοι προ Χριστού  δικαιώνονται με τα έργα του Νόμου του Θεού, ενώ οι Άγιοι δεν δικαιώνονται, αλλά αγιάζονται με τη χάρη του Θεού.

‘Αρα  τον στίχο αυτόν του Δαβίδ πρέπει να τον κατανοήσουμε με την έννοια της Εκκλησίας, και να τον μεταφράσουμε ως εξής:; «Να ευφραίνεσθε οι ελεηθέντες από τον Κύριον». Να χαιρόμαστε εμείς που δεχθήκαμε το έλεος του Κυρίου. Η χαρά του ελέους του Κυρίου, δεν μοιάζει με καμιά άλλη χαρά, επειδή είναι πρωτόγνωρη. Είναι η ίδια η χαρά, που νιώθουμε από το γεγονός ότι ο Κύριος μας γνωρίζει.

Δυο φορές στη Γραφή, μία στο Ευαγγέλιο και μία στον Απόστολο Παύλο, γίνεται μνεία της χαράς εν Κυρίω.

Στο Ευαγγέλιο γίνεται λόγος για τη χαρά, όταν γυρίζουν οι Μαθηταί του Ιησού και αναγγέλλουν, ότι και τα πνεύματα υπακούουν στο λόγο του Θεού. Ο Κύριος τους λέει, με χαίρεσθε που και τα πνεύματα υπακούουν. Να χαίρεσθε, που τα ονόματά σας έχουν γραφεί στον ουρανό.  Και τη δεύτερη φορά  υπονοείται η χαρά, για τον ίδιο λόγο, ότι ο Θεός μας γνωρίζει. Είναι μια ιδιαίτερη χαρά αυτή, όταν κάνουμε κάτι θεάρεστο, που χαιρόμαστε επειδή το ξέρει ο Θεός και δεν έχουμε ανάγκη, να το ξέρει άλλος κανείς.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Όποιος δεν έχτισε σπίτι

 

‘Όποιος δεν έχτισε σπίτι

Και δεν πάντρεψε

Παιδί, δεν είναι κύριος

Του οίκου του

Είναι στρατιώτης και η

Ζωή του εκστρατεία.

Λέει η ελληνική

Λαϊκή παροιμία

Οίκος στη γλώσσα

Τη συμβολική είναι

το σώμα του ανθρώπου.

Η μεγαλύτερη

Βρισιά ΄ναι στο χωριό μου,

«χαμένο κορμί».

«Χαμένα κορμιά» προορίζουν

οι νέοι νόμοι τον κόσμο.

Μόσχος Λαγκουβάρδος