ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

 Σήμερα το πρωί συναντώ στο δρόμο δυο γνωστές μου γυναίκες, ηλικιωμένες.

-Τί κάνουν τα παιδιά; τις ρωτάω.

-Τί να κάνουν τα παιδιά; Τα παιδιά έχουν ξεμυαλιστεί με τα πάρτυ, απαντούν με ένα στόμα κι οι δυο τους. "Εν δια δυοίν", όπως έλεγαν οι αρχαίοι, όταν δύο μιλούν με ένα στόμα ή όταν δύο στόματα λένε ένα πράγμα. Όπως όταν λέμε "Σώπα και μη μιλάς".

-Δε χαίρεστε που γλεντάνε τα παιδιά; Δε φοβάστε την κατάθλιψη;

-Φοβούμαστε, αλλά τουλάχιστον να φορούν μάσκες.

-Εγώ χαίρομαι, τίς λέω, με την άνθιση στα πάρτυ. Μακάρι οι νέοι να γλεντούν. Σαν τί θέλετε να πεθάνουν οι νέοι για να ζήσουν οι γέροι ή να έρθει διχασμός.

Ευγενικέ αναγνώστη δες την αμερικάνικη ταινία "; Παλιό φθινόπωρο στα χέρια σου". Τί σημαίνει άραγε; Είναι ένας ιδιωματισμός; Σημαίνει "Παλιό φθινόπωρο στη διάθεσή σου"; Ή ότι δε γίνονται πάρτυ χωρίς διάθεση (και χωρίς λεφτά). Δείτε την ταινία και βγάλ'τε συμπέρασμα.

Το πάθημα του Κομφούκιου

 

Στο βιβλίο "Έξω η στενοχώρια" ο συγγραφέας περιγράφει κάποιον που του άρεσε να είναι πνεύμα αντιλογίας. Αυτός , λοιπόν, ο τύπος, έδωσε κάποτε εξετάσεις για να τον προσλάβουν κάπου και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις της επιτροπής.

Δεν μπόρεσε όμως να κρατηθεί και κάποια στιγμή είπε σε ένα μέλος της επιτροπής, "κάνετε λάθος".

Ο άνθρωπος αυτός απορρίφθηκε παμψηφεί, παρόλο που απάντησε σωστά σε όλες τις ερωτήσεις που του έκανε η επιτροπή

Τί θα μπορούσε άραγε να κάνει , με το λάθος; Κατ' αρχήν δεν ήταν υποχρεωμένος να αναδείξει το λάθος. Στο Ευαγγέλιο πηγαίνει κάποιος στον Ιησού και του ζητεί τη γνώμη του για ένα θέμα που είχε με τον αδελφό του. Ο Ιησούς του είπε; Ποιός με διόρισε δικαστή σας;

Όταν διαβάζουμε κάποιο κείμενο και δεν συμφωνούμε, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το διαβάσουμε και πολύ λιγότερο δεν είμαστε υποχρεωμένοι να εκφράσουμε τη διαφωνία μας, εκτος αν μας ζητηθεί και πάλι, πρέπει να το κάνουμε με μεγάλη προσοχή. Αλλιώς δεν θα ζητούν οι φιλοι την παρέα μας.

Η μητέρα μου μας συμβούλευε να λεμε "Καλογιάννη" , να μη λέμε"Κακογιάννη". Το ίδιο λέει το Ευαγγέλιο, "ευλογείτε και μην καταράσθε". Η ζάχαρη δεν είναι καλή ως τροφή, αλλά στα λόγια είναι καλή.Το μωρό, αν δεν το χαΪδέψουν μαραζώνει. Τα λόγια μου, λέει η Γραφή πέφρει "ως όμβρος επ΄άγρωστιν και ως νιφετός επί χόρτον." Δηλαδή τα λόγια του πέφτουν απαλά σαν τη βροχή επάνω στη χλόη και σαν το χιόνι επάνω στο χορτάρι.

Μια φορά ο Κομφούκιος πήγε να συμβουλέψει έναν αρχιληστή, να μην κάνει ληστείες κι αντί ο αρχιληστής να τον ακούσει παρά λίγο να του κόψει το λαιμό. Όταν ο Κομφούκιος απομακρύνθηκε από το λημέρι του αρχιληστή, είπε στον εαυτό του: "Τί ήθελα να πάω να με καυτηριάσει, αφού δεν χρειαζόμουνα καυτηρίασμα

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Ο ψαλμός της συνέσεως

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου 

Αυτοί φοβήθηκαν και πανικοβλήθηκαν εκεί, όπου δεν υπήρχε φόβος..

Ψαλμ.52.6

Ο ψαλμός της συνέσεως του Δαβίδ αποδίδει το φόβο  στην αφροσύνη και στην έλλειψη σύνεσης του  ανθρώπου,  που  δεν πιστεύει  στο Θεό. Ο ασύνετος άνθρωπος νιώθει φόβο εκεί όπου φόβος δεν υπάρχει.  Η προσωπική μας εμπειρία δείχνει ότι σχεδόν ποτέ δεν είναι αληθινός ο φόβος μας. Άλλα πράγματα φοβόμαστε και άλλα μας συμβαίνουν.

Ο ψαλμός της συνέσεως του Δαβίδ , μιλάει για  τον φόβο του ανθρώπου που δεν πιστεύει στο Θεό: «Είπεν άφρων εν καρδία αυτού ουκ έστιν Θεός. Δεν υπάρχει κανείς συνετός, που ζητεί το Θεό. Δεν υπάρχει κανείς που να ζητεί το αγαθό. Δεν υπάρχει ούτε ένας. Δε θα βάλουν επί τέλους ποτέ γνώση και δε θα συνετισθούν όλοι αυτοί που διαπράττουν τις παρανομίες. Αυτοί οι οποίοι κατατρώγουν το λαό μου, με τόση ευκολία σαν να τρώνε το ψωμί τους. Ουδέποτε εστράφησαν προς το Θεό, ουδέποτε επικαλέστηκαν τον Κύριον. Αυτοί θα φοβηθούν φόβο εκεί όπου δεν υπάρχει φόβος.» Ένα είναι αυτό, ότι ο φόβος μας δεν είναι αληθινός. Και ότι πρέπει να ελέγξουμε τον εσωτερικό μας κόσμο, σε τι κατάσταση βρίσκεται.; Μήπως  είμαστε  κι εμείς όλα αυτά που περιγράφει για τον ασύνετο άνθρωπο ο ψαλμός της συνέσεως του Δαβίδ

Ένα άλλο είναι ότι ο φόβος μας ο ίδιος ωθεί να συμβεί αυτό που φοβόμαστε. Αυτό συμβαίνει διότι με το φόβο χάνουμε το ηθικό μας κι όταν χάνει κανείς το ηθικό του, επιθυμεί το θάνατο, για να γλιτώσει από τον φόβο του θανάτου.

Ένα τρίτο είναι ότι ο φόβος μας είναι δαιμονικός, κι ο διάβολος δεν ανέχεται να γελούν με αυτόν και να μην τον παίρνουν στα σοβαρά. Ο φόβος χάνει τη δύναμή του, αν αποδεχθούμε το γεγονός που μας φοβίζει. Θυμηθείτε τη στάση των Ελλήνων ηρώων. Τους αρχαίους, που όταν τους είπαν ότι ο Δαρείος έχει τόσο στρατό, που με τα βέλη τους θα σκεπάσουν τον ουρανό. Εντάξει απάντησαν οι ήρωες, θα πολεμούμε υπό σκιάν. Κι όταν ο Κωνσταντίνος Κανάρης πυρπόλησε την τουρκική ναυαρχίδα, είπε, «Κωστή, απόψε πεθαίνεις«.

Με την αποδοχή αυτού που μας φοβίζει, ο φόβος μας εξαφανίζεται, διότι ο διάβολος, δεν μπορεί να κάνει τίποτε εναντίον του ανθρώπου που γελάει και δεν τον παίρνει στα σοβαρά. Τι μπορεί να κάνει ο διάβολος σε ανθρώπους που μετατρέπουν το αναπότρεπτο σε τραγούδι και σε χορό, «τούτη η γης που την πατούμε/ όλοι μέσα θε να μπούμε.»

Ο φόβος δεν έχει δύναμη σ’ αυτόν, που δεν παίρνει το διάβολο, στα σοβαρά. Οι δαίμονες τρέμουν αυτούς που επικαλούνται το όνομα του Ιησού. Ένα άλλο όπλο του διαβόλου είναι η λήθη του Θεού. Τότε ακριβώς που χρειαζόμαστε την επίκληση του ονόματος του Ιησού, τότε την ξεχνάμε.

Οι μοναχοί, για να μην ξεχνούν  στον κίνδυνο τα λόγια της προσευχής, γνωρίζοντας ότι αυτό που τρέμουν οι δαίμονες είναι το όνομα του Θεού, έχουν ως προσευχή και μόνο την επανάληψη του Ονόματος του Ιησού. 

Έχουν σημασία οι λέξεις που βγαίνουν αυθόρμητα μέσα απ’ την καρδιά μας. Αυθόρμητα βγαίνουν μέσα απ’ την καρδιά μας, τα λόγια που είναι το περίσσευμα της καρδιάς. «Απ’ το περίσσευμα της καρδιάς, μιλάει το στόμα». Η μητέρα που έχει μέσα στην καρδιά της περίσσεια αγάπη για το παιδί της, αυθόρμητα προφέρει «Χριστός και Παναγιά». Τα ιερά ονόματα «Χριστός και Παναγιά» είναι ο θησαυρός της, η περίσσεια της αγάπης και της ευλάβειας, που φέρνει τη χάρη του Θεού. 

 Η ανθρώπινη φύση πλάστηκε από το Θεό να είναι ελεύθερη από τον καταναγκασμό των αναγκών, από τις ασθένειες κι από τους φόβους και τα άλλα πάθη. Ο εκ μητρός  παππούς μου,  έλεγε πάντα την ευχή «στο Θεό ν’ αρέσει». Ήξερε πως η καλύτερη ζωή γι΄ αυτόν, η ζωή που ήθελε να ζει, είναι η ζωή που αρέσει στο Θεό. Ενωμένοι με το Θεό είμαστε ελεύθεροι. Μετατρέπουμε το φόβο μας σε τραγούδι και σε παιχνίδι, σαν τα παιδιά του Μεσολογγίου, για τα οποία ο  Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, γράφει στους Ελεύθερους Πολιορκημένους του, (ο πόλεμος) « εμπόδισμα δεν είναι/ στις κορασιές να τραγουδούν και στα παιδιά να παίζουν». 

*Απόδοση Ι.Θ.Κολιτσάρα

Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Η κοινωνικότητα είναι έμφυτη

 Η κοινωνικότητα είναι έμφυτη, λέει ο Αριστοτέλης, εννοώντας στους Έλληνες, αλλά νομίζω ότι είναι έμφυτη σε όλους τους ανθρώπους. Φαίνεται ότι κάθε έθνος , όπως και κάθε άνθρωπος πρέπει να διανύσει το δρόμο του, ώσπου να φτάσει στην ολοκλήρωση.

Η κοινωνικότητα, λοιπόν, είναι έμφυτη στους Έλληνες . Δεν είναι "συμβατική", όπως πιστεύει ο δυτικός κόσμος. Κι αφού είμαστε Έλληνες και ανήκουμε στο Έθνος μας, δεν είναι στην δυνητική μας ευχέρεια να είμαστε κοινωνικοί. Νιώθουμε την ανάγκη να είμαστε κοινωνικοί.

Όταν λοιπόν, κάνουμε κάτι καλό, δεν το χαιρόμαστε μόνοι μας ούτε με τη σκέψη ότι το βλέπει ο Θεός. Θέλουμε να χαρούν μαζί μας κι οι άλλοι. Η παροιμία "κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό", δεν εννοεί να το χαιρόμαστε μόνοι μας. Εννοεί να μην το κάνουμε για να δείξουμε στους άλλους, ότι κάνουμε καλό. Για το "θεαθήναι τοις ανθρώποις".

Στην παραβολή του χαμένου προβάτου, όταν αυτός που το έχασε, όταν το βρει, καλεί τους άλλους για να χαρούν μαζί του, που το βρήκε.

Γνωρίζω κάποιον, που έχει την καλή συνήθεια, όταν θέλει να σου πει κάτι, αρχίζει με αυτά τα λόγια, "άκουσε να χαρείς".

Μ' αρέσει ο στίχος του ψαλμού "ευφρανθήσεται δίκαιος επί τω Κυρίω", δηλαδή "θα χαρεί ο δίκαιος μαζί με το Θεό." ή "θα χαρεί ο δικαιος τη χαρά του Θεού."

Μ' αρέσει επίσης αυτό που άκουσα να λέει κάποιος με χαρά και με ταπείνωση, στον εαυτό του, ότι ¨ο Θεός τον ξέρει." Τό άκουσα αυτό πριν χρόνια και μόνο τώρα το νιώθω βαθιά μέσ' στην ψυχή μου. Νιώθω τη χαρά, να με ξέρει ο Θεός. Την ίδια χαρά επίσης νιώθω, όταν κάνω κάτι καλό μπροστά στο Θεό.

Δεν μ' αρέσει όμως που δεν μου είναι αυτό αρκετό. Έπρεπε να μου αρκεί αυτό. Γιατί με νοιάζει να ξέρουν οι άλλοι, όταν έχω την επίγνωση αυτή, ότι ο Θεός με ξέρει, και ότι ο Θεός με βλέπει.

Είναι ανόητη αυτή η ανάγκη ή δικαιολογείται από την έμφυτη κοινωνικότητα;

Χαιρόμαστε την κοινωνία μας με τους άλλους, πόσο μάλλον την κοινωνία με το Θεό, όταν έχουμε επίγνωση ότι είναι ο Θεός μέσα μας. Θυμάμαι τα λόγια του ιερέως που κοινώνησε τη γιαγιά μου λίγο πριν την κοίμησί της "Μετάλαβε με επίγνωση", είπε ο σεβαστός λειτουργός του Υψίστου.

Τη χαρά της κοινωνίας με το Θεό εκφράζει στον ΡΙΔ΄ψαλμό του ο Ψαλμωδός: τον οποίο παραθέτουμε εδώ:

"Ηγάπησα ότι εισακούσεται ο Θεός

της φωνής της δεήσεώς μου,

ότι έκλινεν το ους αυτού εμοί,

και εν ταις ημέραις αυτού επεκαλεσάμην.

περιέσχον με ωδίνες θανάτου

κίνδυνοι άδου εύροσάν με.

θλίψιν και οδύνην εύρον.

και το όνομα Κυρίου επεκαλεσάμην.

Ω, Κύριε, ρύσαι την ψυχήν μου.

ελεήμων και δίκαιος ο κύριος,

και Κϋριος ο Θεός ημών ελεά.

φυλάσσων τα νήπια ο κύριος.

εταπεινώθην. και έσωσσέν με.

,επίστρεψον , η ψυχή μου, εις την ανάπακυσίν σου,

ότι Κύριος ευηργετησέν σε.

ότι εξείλατο την ψυχής μου εκ θανάτου,

τους οφθαλμούς μου από δακρύων,

κααι τους πόδας μου από ολισθηματος.

ευαρεστήσω εναντίον Κυρίου εν χώρα ζώνταν.

Ψαλμός ΡΙΔ'

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Η απληστία και ο επεκτατισμός δεν είναι πολιτική

 

Γράφω τις παρακάτω σκέψεις με αφορμή την εσφαλμένη άποψη μερικών οι οποίοι, φαντάζονται ότι ο δικτάτορας, , με την απληστία του και τον επεκτατισμό του, είναι καλός για τη χώρα του.

Γράφω τη λέξη "απληστία" και όχι "πολιτική", διότι ο επεκτατισμός δεν είναι πολιτική. Η αρχική σημασία της λέξης "πολιτική" είναι η λέξη "πολιτισμός" και η αρπαγή δεν είναι πολιτισμός.

Οι πόλεμοι στην εποχή μας δεν είναι πλέον τοπικοί Είναι απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια της ανθρωπότητας. Δεν πρέπει να επαινεί κανείς τον επεκτατισμό κανενός κράτους, ότι δήθεν είναι καλός για την ίδια τη χώρα του, ,ενώ είναι επικίνδυνος για την ειρήνη και την ασφάλεια του πλανήτη. 

Δεν είναι πολιτισμένα ούτε τα ίδια κράτη , τα οποία παίζουν  το ρόλο του διεθνούς "ταραξία" ,ούτε τα κράτη που τα υποστηρίζουν πουλώντας τα όπλα τους σ' αυτά.. Η κίνηση της αγοράς των όπλων και γενικά τα οποιαδήποτε συμφέροντα δεν είναι το παν, όταν διακυβεύεται η ύπαρξη της ανθρωπότητας.

Δε θα γράψω για τους Ήρωες του Εικοσιένα;

Δε θα γράψω για τους ήρωες του Εικοσιένα; Ο λογισμός μου αυτός με ελέγχει. Ωραία λιακάδα έχουμε σήμερα στη Λάρισα! Αλλα εγώ έχω κακοκεφιά. Ποτέ δεν μου άρεσε η επικαιρότητα. Θα ήθελα να γράψω για τους ήρωες του '21 όχι λόγω επικαιρότητος. Η επικαιρότητα sήμερα είναι και αύριο χάνεται. Θέλω να σκέφτομαι αυτό που μένει.

Κι αν μένει κάτι ζωντανό εις τους αιώνες των αιώνων είναι η πίστη των Ηρώων στο Χριστό και η Ελληνο-ορθόδοξη Παράδοση.

Θα έχω μέσα μου το πνεύμα των Ηρώων του Εικοσιένα, αν νιώθω βαθειά μέσα στην ψυχή μου τον πόθο της Ελευθερίας.

Όταν ρώτησαν τον Κολοκοτρώνη πότε θα ελευθερωθούμε, απάντησε: Όταν πέσει επάνω σε όλους μας ο πόθος της Ελευθερίας, σαν βροχή.

Αυτός που γράφει όχι κατά παραγγελίαν, αλλά από ανάγκη, όταν νιώθει μεσα του τον οίστρο για να γράψει, νιώθει ακριβώς το ίδιο με αυτό που εξέφρασε ο Κολοκοτρώνης με την μεταφορά της βροχής. Η έμπνευση πέφτει επάνω μας σαν δυνατή βροχή και δεν αφήνει κανένα σημείο του σώματός μας και του πνεύματος στεγνό!

Άραγε είναι τώρα ζωντανό αυτό το αίσθημα ή είναι η ζωή μας σαν κάτι κακό, για να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα;; Πού είναι η φρεσκάδα του πνεύματος, η νιότη, του Εικοσιένα. "Μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του Εικοσιένα". Πού ακούγονται τώρα λόγια σαν αυτά; Η βουλησιαρχία και ο χρησιμοθηρισμός της Δύσης, έχουν καταλάβει το πνεύμα μας. Ήταν άραγε πάντα η Δύση ένας κόσμος που δύει κι οι Φιλέλληνες που αγωνίστηκαν μαζί με τους υπόδουλους Έλληνες δεν ήρθαν από τη Δύση; Όχι δεν ανήκουμε οι Έλληνες στη Δύση. Η Δύση ανήκει στους Έλληνες.

Κι εμείς ως απόγονοι των Ηρώων του Εικοσιένα, γνωρίζουμε την Ελευθερία από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, που σημαίνει ότι γνωρίζουμε την ελευθερία ως αγώνα για την ελευθερία. Από την άλλη μεριά οι Έλληνες γνωρίζουν καλά την αξία του χρήματος. Οι Έλληνες φορούν μάσκα έξω στον άερα, , όχι διότι τους προστατεύει από τον ιό, αλλά γιατί τους προστατεύει από το πρόστιμο. Οπότε δεν έχουν να κάνουν με γελοιοποίηση. Γελάμε με όλα αυτά. Και ο διάβολος δεν νιώθει καθόλου άνετα, γιατί δεν μπορεί να κάνει τίποτε στους ανθρώπους που γελούν και δεν τον παίρνουν στα σοβαρά.

 

ΜΥΛΟΣ

 ΜΥΛΟΣ

Μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβεις

Όταν ο αποικιοκράτης κατέβαινε

απ΄ το λεωφορείο, φώναζε κάποιον ιθαγενή,

να του κουβαλήσει τις βαλίτσες του.

Κι όταν έφταναν στον προορισμό τους,

ο ιθαγενής εισέπραττε μια κλωτσιά.

Κάποτε οι αποικιοκράτες έφυγαν

από τις χώρες της Αφρικής.

Πώς έφυγαν; Με τις κλωτσιές.

Μια παροιμία λέει: «μπάτε σκύλοι αλέστε

και αλεστικά μη δώσετε.»

Σκύλοι είναι αυτοί που μετατρέπουν

τους άλλους σε θύματα. Μύλοι

είναι τα θύματα, που αλέθουν

και εισπράττουν κλωτσιές.

Την εποχή αυτή, σκύλοι και μύλοι

δεν ξεχωρίζουν. Αυτός

που είναι σκύλος σε μια περίπτωση,

σε μια άλλη περίπτωση είναι μύλος.

Αυτό που μπορεί να καταστρέψει

τον κόσμο, την εποχή αυτή,

είναι ο Μύλος - συνώνυμο του Χάους.

Μόσχος Λαγκοιυβάρδος