Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου
Ευχαριστώ το Θεό και σας που μπαίνετε στον κόπο και βάζετε πολλές φορές τα πράγματα στη θέση τους.
Το γράψιμό μου, αγαπητέ κ. Κυπριανέ, είναι μια πνευματική υποθήκη στα παιδιά μου. Δεν θα τό ΄θελα να μην μπορούν να βγάλουν άκρη.
Ο πατέρας μου είχε σαν χόμπυ να αντιγράφει βιβλία που τον ενδιέφεραν ή και μικρές αστείες ιστορίες.
Μάταια ψάχνω να βρω μια σειρά που να λέει πώς νιώθει. Ούτε μία!
Τί κρίμα! Σκοτώθηκε όταν ήμουν τριών χρονών και δεν τον θυμάμαι.
Μια φορά συνάντησα ένα συνταξιούχο ειρηνοδίκη, που η μάνα του πέθανε στη γέννα. Δεν την είχε δει ούτε σε φωτογραφία.
Παρακαλούσε το Θεό στην προσευχή του να του δείξει τη μορφή της μάνας του στο όνειρο.
Κάποιο βράδυ είδε αυτό το όνειρο.
Είδε μια σιλουέτα ντυμένη στα μαύρα στην κορυφή ενός λόφου, που τον καλούσε.
Ανέβηκε με κομμένη ανάσα και πλησίασε στην μαυροντυμένη γυναίκα.
Τον έπιασε απ΄ τους ώμους και του είπε:"Έλα, κοίταξέ με, εγώ είμαι".
Τα μάτια του ειρηνοδίκη είχαν βουρκώσει καθώς μου διηγιόταν το όνειρό του.
Το χρωστούμε στους απογόνους μας να εκφράσουμε τον εαυτό μας. Να πούμε ποιοι είμαστε, πώς σκεφτόμαστε και πώς νιώθουμε. Η άγνοια είναι αμαρτία!
Όταν ρώτησα ένα πνευματικό φίλο πως πιστεύει στη μετά θάνατον ζωή, μου είπε: "Πιστεύω γιατί το νιώθω ως καθήκον, να προσεύχομαι γι΄ αυτούς. Αν δεν υπήρχαν δεν θα το ένιωθα."
Τα ζώα νοιάζονται για τα όμοιά τους όσο είναι ζωντανά, ακόμα και τραυματισμένα ή άρρωστα. Μόλις πεθάνουν αδιαφορούν εντελώς. Μπορούν και να φάνε το πτώμα τους.
Όταν ό άνθρωπος ταυτίζει τον εαυτό του με το σώμα του νιώθει σαν το ζώο. Θέλει το σώμα του να καεί.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο άνθρωπος δεν έχει πνεύμα, αλλά είναι μόνο σάρκα από την επιθυμία να καεί μετά το θάνατο του σώματος.
Πρόκειται για την επιθυμία της ανυπαρξίας, που είναι πέρα για πέρα εωσφορική.
Ο Διάβολος απειλεί το Θεό με την ανυπαρξία.
Δεν έχουμε την ευχέρεια να διαλέξουμε μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας. Έχουμε μόνο την ευχέρεια να επιλέξουμε μεταξύ της μακάριας ύπαρξης και της κολασμένης.
Η αυτοκτονία είναι ένα μάταιο πράγμα. Δεν μπορεί κανείς να διαλέξει την ανυπαρξία, ό,τιδήποτε κι αν κάνει το σώμα του, στάχτη ή σκόνη.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Έγραψα τις σκέψεις μου αυτές ως απάντηση στο παρακάτω σχόλιο του κ. Κυπριανού:
Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Του Κυπριανού Χριστοδουλίδη
ΜΛ : "Ο κόσμος συγχέει την ψυχική με την πνευματική κατάσταση. Ψυχή έχουν και τα ζώα, αλλά μόνον οι άνθρωποι έχουν πνεύμα".
Κυπριανός Χ : Ναι, υπάρχει σύγχυση. Διότι το σώμα έχει ψυχή, αλλά στερείται η ψυχή του σώματος - αν δεν το επιδιώξει ο άνθρωπος - πνεύματος. Έτσι, μένει μόνο με την ψυχή του σώματος. Εναπόκειται σ΄ αυτόν να επιδιώξει, να αποκτήσει και να αποκαλύψει, την ψυχή της ψυχής. Δεν είναι άλλη από την ψυχή του πνεύματος. Την οποία έχουμε όλοι, αλλά δεν φροντίζουμε να καθαρίσουμε την εικόνα που μας δόθηκε. Το ενδιαφέρον μας είναι μόνο η ψυχή του σώματος, μας βοηθούν οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι και κάποιοι άλλοι, αλλά αυτό που επιτυγχάνουμε δεν είναι η αποκάλυψη της ψυχής του πνεύματος.
Η διαφορά ανάμεσα στον "ψυχικό άνθρωπο" και στον "πνευματικό άνθρωπο", είναι ακριβώς αυτή. Ο πρώτος έχει την ψυχή του σώματος, ο δεύτερος έχει, εκτός από την ψυχή του σώματος, και την ψυχή του πνεύματος.
Το μικρό σας δοκίμιο δεν θα έλεγα ότι στερεί τον αναγνώστη του από σημαντική, αποκαλυπτική οπωσδήποτε, βοήθεια.
Λέξεις-Κλειδιά:
Πνεύμα, ψυχή, πνευματικός άνθρωπος, ψυχικός άνθρωπος, επιθυμία της ανυπαρξίας, ταύτιση του ανθρώπου με το σώμα του, αποτέφρωση...
30.6.10
"Κάθε ποίημα ένα επιτύμβιο" (Έλιοτ)
Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου
Ιησού αεί εκζητών
κοιμηθήσομαι και υπνώσω
και εν αυτώ συν Θεώ εγερθήσομαι
ότι Κύριος αντιλήψεταί μου
Ιησού αεί εκζητών
κοιμηθήσομαι και υπνώσω
και εν αυτώ συν Θεώ εγερθήσομαι
ότι Κύριος αντιλήψεταί μου
29.6.10
«Στις ασθένειες νιώθω δυνατός»
Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου
Τι σημαίνουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου «στις ασθένειες νιώθω δυνατός»(Η δύναμίς μου εν ασθενείαις τελειούται);Πώς μπορούμε να νιώθουμε δυνατοί στις ασθένειες; Να κάτι που θα ’πρεπε να το ξέρουμε όλοι, ιδίως αυτές τις μέρες που έρχονται , αν όλα αυτά που φοβούμαστε, συμβούν!
Τι πρέπει να κάνουμε για να νιώθουμε δυνατοί όταν βρισκόμαστε σε θέση αδυναμίας, όπως η αρρώστια ή οτιδήποτε άλλο; Μήπως είναι χάρισμα του Θεού και δεν εξαρτάται από μας ; Αλλά ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν, ακόμα και οι αμαρτωλοί, όταν μετανοούν.
Πολλοί δεν πιστεύουν ότι ο Θεός δέχεται την μετάνοια. Στο Γεροντικό αναφέρεται μια τέτοια περίπτωση. (Το Γεροντικό περιέχει διηγήσεις από την ζωή των αγίων ερημιτών των πρώτων χριστιανικών αιώνων). Παραθέτουμε τη σχετική διήγηση από το το Γεροντικό των Εκδόσεων Ορθοδόξου ιδρύματος o Απόστολος Βαρνάβας: « Eρωτήθηκε ο Αββάς Μιώς από ένα στρατιώτη , εάν άραγε δέχεται μετάνοια ο Θεός. (Αββάς είναι Συριακή λέξη και σημαίνει πατέρας). Ο Αββάς μετά οπού τον εδίδαξε με πολλούς λόγους, λέγει εις αυτόν. Ειπέ μου αγαπητέ, εάν σχισθή το χιτώνιόν σου, το ρίπτεις έξω; Λέγει, όχι. Αλλά το ράπτω και το χρησιμοποιώ. Λέγει εις αυτόν ο γέρων. Εάν εσύ λυπάσαι το φόρεμά σου, ο Θεός δεν θα λυπηθή το ιδικόν του πλάσμα;”
Ένας φίλος μου, σεβάσμιος ιερέας, ήταν στο στρατό ασυρματιστής. Σήμερα, μου είπε κάποτε ο φίλος μου, που το αρέσει να διηγείται ιστορίες πνευματικές, οι άνθρωποι είναι σαν χαλασμένοι ασύρματοι. Δεν επικοινωνούν ούτε μεταξύ τους ούτε, το σπουδαιότερο, με το Θεό. Στον πόλεμο ο στρατός επικοινωνεί με το επιτελείο και λαμβάνει ενισχύσεις, όταν χρειάζεται σε κάποια μάχη. Στον αόρατο πνευματικό πόλεμο στις μέρες μας από πού θα πάρουμε ενισχύσεις, αφού δεν επικοινωνούμε με το Θεό και απομακρυνόμαστε ολοένα και περισσότερο από Αυτόν;
Οι γιατροί λένε πως το μισό της θεραπείας εξαρτάται από την ψυχική και την πνευματική κατάσταση του ασθενή. (Ο κόσμος συγχέει την ψυχική με την πνευματική κατάσταση. Ψυχή έχουν και τα ζώα, αλλά μόνον οι άνθρωποι έχουν πνεύμα). Ό άνθρωπος έχει ανάγκη να προσεύχεται. Ο Απόστολος Παύλος προσευχόταν ακόμα και στη θεοσκότεινη φυλακή, όπου τον είχαν κλεισμένο.
Από τη δική του πείρα γράφει στις επιστολές του, ότι ο άνθρωπος πρέπει να προσεύχεται και να επικαλείται το όνομα του Ιησού.
Αν είναι αλήθεια αυτό που λένε οι γιατροί, ότι πρέπει να έχουμε ακμαίο ηθικό για να θεραπευτούμε, αυτό σημαίνει ότι αυτοί που χάνουν το ηθικό τους, τους παίρνει η κάτω βόλτα. Σε μια ειδική έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι περισσότεροι θάνατοι μετά τις χειρουργικές επεμβάσεις συμβαίνουν σ΄ αυτούς που είναι εγκαταλειμμένοι και που έχουν χάσει την ελπίδα τους.
Σε ποιον στηρίζει ο σημερινός άνθρωπος τις ελπίδες του και από ποιον ζητεί ηθική δύναμη , όταν χτυπάει τις πόρτες που πίσω τους δεν βρίσκεται παρά η φθορά και ο θάνατος; Εννοώ τις πόρτες όπως είναι η τηλεόραση, οι χαμηλές συγκινήσεις όπως π.χ. το ποδόσφαιρο ή όπως είναι η διασκέδαση, το αλκοόλ κ.α;
Οι άνθρωποι που μοιάζουν με χαλασμένους ασυρμάτους “αρνούνται να μιμηθούν το μόνο πρότυπο, με το οποίο δεν θα συναντήσουν κανένα εμπόδιο, το πρότυπο του Ιησού. Σ’ Αυτόν δεν υπάρχει καμία προσκτητική επιθυμία. Συνεπώς κάθε θέληση προσανατολισμένη προς τον Ιησού δεν θα προσκρούσει στο παραμικρό εμπόδιο. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρύ. (..) Ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρήτε, κτυπάτε και θα σας ανοιχθεί η πόρτα. Διότι καθένας που ζητά, λαμβάνει, και καθένας που ερευνά , βρίσκει, και εις εκείνον που χτυπά, θα του ανοιχθή η πόρτα.” (Ματθ.Ζ,7-8).
“Καθώς αρνούμαστε να ακούσουμε αυτό που μας λέγεται, σφυρηλατούμε για τους εαυτούς μας ένα πεπρωμένο αδυσώπητο. Και κανείς άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος γι΄ αυτό».
(Ρενέ Ζιράρ , Κεκρυμμένα από καταβολής, Εκδόσεις Μαρή Α. Ε. ).
Τι σημαίνουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου «στις ασθένειες νιώθω δυνατός»(Η δύναμίς μου εν ασθενείαις τελειούται);Πώς μπορούμε να νιώθουμε δυνατοί στις ασθένειες; Να κάτι που θα ’πρεπε να το ξέρουμε όλοι, ιδίως αυτές τις μέρες που έρχονται , αν όλα αυτά που φοβούμαστε, συμβούν!
Τι πρέπει να κάνουμε για να νιώθουμε δυνατοί όταν βρισκόμαστε σε θέση αδυναμίας, όπως η αρρώστια ή οτιδήποτε άλλο; Μήπως είναι χάρισμα του Θεού και δεν εξαρτάται από μας ; Αλλά ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν, ακόμα και οι αμαρτωλοί, όταν μετανοούν.
Πολλοί δεν πιστεύουν ότι ο Θεός δέχεται την μετάνοια. Στο Γεροντικό αναφέρεται μια τέτοια περίπτωση. (Το Γεροντικό περιέχει διηγήσεις από την ζωή των αγίων ερημιτών των πρώτων χριστιανικών αιώνων). Παραθέτουμε τη σχετική διήγηση από το το Γεροντικό των Εκδόσεων Ορθοδόξου ιδρύματος o Απόστολος Βαρνάβας: « Eρωτήθηκε ο Αββάς Μιώς από ένα στρατιώτη , εάν άραγε δέχεται μετάνοια ο Θεός. (Αββάς είναι Συριακή λέξη και σημαίνει πατέρας). Ο Αββάς μετά οπού τον εδίδαξε με πολλούς λόγους, λέγει εις αυτόν. Ειπέ μου αγαπητέ, εάν σχισθή το χιτώνιόν σου, το ρίπτεις έξω; Λέγει, όχι. Αλλά το ράπτω και το χρησιμοποιώ. Λέγει εις αυτόν ο γέρων. Εάν εσύ λυπάσαι το φόρεμά σου, ο Θεός δεν θα λυπηθή το ιδικόν του πλάσμα;”
Ένας φίλος μου, σεβάσμιος ιερέας, ήταν στο στρατό ασυρματιστής. Σήμερα, μου είπε κάποτε ο φίλος μου, που το αρέσει να διηγείται ιστορίες πνευματικές, οι άνθρωποι είναι σαν χαλασμένοι ασύρματοι. Δεν επικοινωνούν ούτε μεταξύ τους ούτε, το σπουδαιότερο, με το Θεό. Στον πόλεμο ο στρατός επικοινωνεί με το επιτελείο και λαμβάνει ενισχύσεις, όταν χρειάζεται σε κάποια μάχη. Στον αόρατο πνευματικό πόλεμο στις μέρες μας από πού θα πάρουμε ενισχύσεις, αφού δεν επικοινωνούμε με το Θεό και απομακρυνόμαστε ολοένα και περισσότερο από Αυτόν;
Οι γιατροί λένε πως το μισό της θεραπείας εξαρτάται από την ψυχική και την πνευματική κατάσταση του ασθενή. (Ο κόσμος συγχέει την ψυχική με την πνευματική κατάσταση. Ψυχή έχουν και τα ζώα, αλλά μόνον οι άνθρωποι έχουν πνεύμα). Ό άνθρωπος έχει ανάγκη να προσεύχεται. Ο Απόστολος Παύλος προσευχόταν ακόμα και στη θεοσκότεινη φυλακή, όπου τον είχαν κλεισμένο.
Από τη δική του πείρα γράφει στις επιστολές του, ότι ο άνθρωπος πρέπει να προσεύχεται και να επικαλείται το όνομα του Ιησού.
Αν είναι αλήθεια αυτό που λένε οι γιατροί, ότι πρέπει να έχουμε ακμαίο ηθικό για να θεραπευτούμε, αυτό σημαίνει ότι αυτοί που χάνουν το ηθικό τους, τους παίρνει η κάτω βόλτα. Σε μια ειδική έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι περισσότεροι θάνατοι μετά τις χειρουργικές επεμβάσεις συμβαίνουν σ΄ αυτούς που είναι εγκαταλειμμένοι και που έχουν χάσει την ελπίδα τους.
Σε ποιον στηρίζει ο σημερινός άνθρωπος τις ελπίδες του και από ποιον ζητεί ηθική δύναμη , όταν χτυπάει τις πόρτες που πίσω τους δεν βρίσκεται παρά η φθορά και ο θάνατος; Εννοώ τις πόρτες όπως είναι η τηλεόραση, οι χαμηλές συγκινήσεις όπως π.χ. το ποδόσφαιρο ή όπως είναι η διασκέδαση, το αλκοόλ κ.α;
Οι άνθρωποι που μοιάζουν με χαλασμένους ασυρμάτους “αρνούνται να μιμηθούν το μόνο πρότυπο, με το οποίο δεν θα συναντήσουν κανένα εμπόδιο, το πρότυπο του Ιησού. Σ’ Αυτόν δεν υπάρχει καμία προσκτητική επιθυμία. Συνεπώς κάθε θέληση προσανατολισμένη προς τον Ιησού δεν θα προσκρούσει στο παραμικρό εμπόδιο. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρύ. (..) Ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρήτε, κτυπάτε και θα σας ανοιχθεί η πόρτα. Διότι καθένας που ζητά, λαμβάνει, και καθένας που ερευνά , βρίσκει, και εις εκείνον που χτυπά, θα του ανοιχθή η πόρτα.” (Ματθ.Ζ,7-8).
“Καθώς αρνούμαστε να ακούσουμε αυτό που μας λέγεται, σφυρηλατούμε για τους εαυτούς μας ένα πεπρωμένο αδυσώπητο. Και κανείς άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος γι΄ αυτό».
(Ρενέ Ζιράρ , Κεκρυμμένα από καταβολής, Εκδόσεις Μαρή Α. Ε. ).
27.6.10
.jpg)
ΜΠΟΡΙΣ ΠΑΣΤΕΡΝΑΚ (Δοκίμιο)
(Η πρώτη και η τελευταία παράγραφος):
"Πνεύμα μου η ζωή"(Ιώβ)
"Στα μικρά αυτά δοκίμια λογοτεχνίας και κινηματογράφου καταγράφουμε την προσωπική ομολογία την οποία εκμυστηρεύτηκε στο έργο του ο δημιουργός του, συγγραφέας ή σκηνοθέτης. Είναι ωραίο , όταν διαβάζεις π.χ. κάποιο λογοτεχνικό κείμενο να νιώθεις πίσω από αυτό την παρουσία ενός ανθρώπου, παρά ενός συγγραφέα! Μια μεγάλη Ρωσίδα ποιήτρια, Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα, θεωρούσε τη λογοτεχνία πίσω απ΄ την οποία δε νιώθεις τη ζωή "αισθητικισμό" και την αποκαλούσε ειρωνικά "belle letters" (ωραίο γράμμα), δηλαδή κενό."
....................................................................................
"Τί πίστευε στη ζωή του Ο Παστερνάκ; Στην αρχή του Δόκτορα Ζιβάγκο γράφει: " Υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να αξίζει την αφοσίωσή μας; Ελάχιστα πράγματα. Νομίζω πως πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην αθανασία, το άλλο αυτό, κάπως τονισμένο, όνομα της ζωής. Πρέπει να είμαστε πιστοί στην αθανασία, πιστοί στο Χριστό."
(Από το βιβλίο Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΙΣΜΟΥ,Μικρά δοκίμια λογοτεχνίας και κινηματογράφου, του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου, ΔΙΑΝΟΜΗ Βιβλιοπωλεία ΠΑΙΔΕΙΑ, Λάρισα τηλ.2410. 239038).
"Πνεύμα μου η ζωή"(Ιώβ)
"Στα μικρά αυτά δοκίμια λογοτεχνίας και κινηματογράφου καταγράφουμε την προσωπική ομολογία την οποία εκμυστηρεύτηκε στο έργο του ο δημιουργός του, συγγραφέας ή σκηνοθέτης. Είναι ωραίο , όταν διαβάζεις π.χ. κάποιο λογοτεχνικό κείμενο να νιώθεις πίσω από αυτό την παρουσία ενός ανθρώπου, παρά ενός συγγραφέα! Μια μεγάλη Ρωσίδα ποιήτρια, Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα, θεωρούσε τη λογοτεχνία πίσω απ΄ την οποία δε νιώθεις τη ζωή "αισθητικισμό" και την αποκαλούσε ειρωνικά "belle letters" (ωραίο γράμμα), δηλαδή κενό."
....................................................................................
"Τί πίστευε στη ζωή του Ο Παστερνάκ; Στην αρχή του Δόκτορα Ζιβάγκο γράφει: " Υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να αξίζει την αφοσίωσή μας; Ελάχιστα πράγματα. Νομίζω πως πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην αθανασία, το άλλο αυτό, κάπως τονισμένο, όνομα της ζωής. Πρέπει να είμαστε πιστοί στην αθανασία, πιστοί στο Χριστό."
(Από το βιβλίο Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΙΣΜΟΥ,Μικρά δοκίμια λογοτεχνίας και κινηματογράφου, του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου, ΔΙΑΝΟΜΗ Βιβλιοπωλεία ΠΑΙΔΕΙΑ, Λάρισα τηλ.2410. 239038).
23.6.10
Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό
του Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν,
Όταν πρωτοπήγα στο σχολείο στην πόλη Ροστόβ, στον ποταμό Ντόν – θυμάμαι ότι στο δρόμο μου περνούσα ένα αστραφτερό σήμα της Ένωσης των Αθεϊστών Αγωνιστών – οι συμμαθητές μου με κορόιδευαν, με την παρότρυνση των μελών της Komsomol, επειδή συνόδευα τη μητέρα μου στην τελευταία εκκλησία που απέμενε στην πόλη, και μου άρπαξαν το σταυρό που φορούσα στο λαιμό μου.
Αργότερα θυμάμαι την εξήγηση που έδιναν μερικοί γέροι για τις μεγάλες συμφορές που είχαν πέσει στη Ρωσία: «Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά» .
Από τότε πέρασα 50 ολόκληρα χρόνια μελετώντας την ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης. Έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, έχω συγκεντρώσει εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες κι έχω συνεισφέρει με οκτώ δικά μου βιβλία στην προσπάθεια να ξεκαθαριστούν τα χαλάσματα που άφησε πίσω της η μεγάλη αυτή εξέγερση.
Αλλά αν μου ζητούσε κάποιος να διατυπώσω όσο πιο επιγραμματικά γίνεται τη βασική αιτία της καταστροφικής αυτής Επανάστασης, που εξολόθρευσε 60 περίπου εκατομμύρια συμπατριωτών μου, δεν θα έβρισκα φράση πιο ταιριαστή από εκείνη: «Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά».
Ο ξεπεσμός της ανθρώπινης συνείδησης, που στερήθηκε τη θεία της διάσταση, είναι ένας από τους πιο αποφασιστικότερους παράγοντες όλων των μεγάλων εγκλημάτων αυτού του αιώνα. Όλες οι προσπάθειες να βρούμε διέξοδο από τις σημερινές συμφορές της ανθρωπότητας θα είναι μάταιες, όσο δεν αναπροσανατολίζουμε τη Συνείδησή μας, με Μετάνοια, προς το Δημιουργό του Κόσμου. Το νόημα της ζωής δε συνίσταται στην επιδίωξη της υλικής επιτυχίας αλλά στην αναζήτηση της πνευματικής καταδίωξης και ανάπτυξης. Ολόκληρη η ύπαρξή μας πάνω στη Γη δεν είναι παρά μία παροδική, μεταβατική φάση προς κάτι υψηλότερο. Ένα σκαλί της σκάλας. Μόνοι τους οι υλικοί νόμοι δεν μπορούν να εξηγήσουν τη Ζωή, ούτε να της δώσουν νόημα και κατεύθυνση.
Απέναντι στις φρούδες ελπίδες των δύο περασμένων αιώνων δεν έχουμε να αντιτάξουμε παρά μόνο τούτο: μία αποφασισμένη Αναζήτηση για να αγγίξουμε και πάλι το ζεστό χέρι του Θεού, το οποίο τόσο απερίσκεπτα απαρνηθήκαμε. Μόνον έτσι μπορούμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αντικρίσουμε τα λάθη αυτού του δυστυχισμένου 20ού αιώνα και να οδηγήσουμε τα χέρια μας σωστά ώστε να τα διορθώσουμε.
Ο κόσμος μας παρασύρεται σ’ έναν ανεμοστρόβιλο. Αλλά μόνον στις ώρες τέτοιων δοκιμασιών εκδηλώνονται και τα υψηλότερα χαρίσματα του Ανθρωπίνου Πνεύματος.
πηγή: http://anastasiosk.blogspot.com/2010/06/blog-post_5821.html
αναδημοσίευση από: http://exagorefsis.blogspot.com/
-zoiforos
Τελευταία ανανέωση ( 22.06.10 )
Όταν πρωτοπήγα στο σχολείο στην πόλη Ροστόβ, στον ποταμό Ντόν – θυμάμαι ότι στο δρόμο μου περνούσα ένα αστραφτερό σήμα της Ένωσης των Αθεϊστών Αγωνιστών – οι συμμαθητές μου με κορόιδευαν, με την παρότρυνση των μελών της Komsomol, επειδή συνόδευα τη μητέρα μου στην τελευταία εκκλησία που απέμενε στην πόλη, και μου άρπαξαν το σταυρό που φορούσα στο λαιμό μου.
Αργότερα θυμάμαι την εξήγηση που έδιναν μερικοί γέροι για τις μεγάλες συμφορές που είχαν πέσει στη Ρωσία: «Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά» .
Από τότε πέρασα 50 ολόκληρα χρόνια μελετώντας την ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης. Έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, έχω συγκεντρώσει εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες κι έχω συνεισφέρει με οκτώ δικά μου βιβλία στην προσπάθεια να ξεκαθαριστούν τα χαλάσματα που άφησε πίσω της η μεγάλη αυτή εξέγερση.
Αλλά αν μου ζητούσε κάποιος να διατυπώσω όσο πιο επιγραμματικά γίνεται τη βασική αιτία της καταστροφικής αυτής Επανάστασης, που εξολόθρευσε 60 περίπου εκατομμύρια συμπατριωτών μου, δεν θα έβρισκα φράση πιο ταιριαστή από εκείνη: «Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά».
Ο ξεπεσμός της ανθρώπινης συνείδησης, που στερήθηκε τη θεία της διάσταση, είναι ένας από τους πιο αποφασιστικότερους παράγοντες όλων των μεγάλων εγκλημάτων αυτού του αιώνα. Όλες οι προσπάθειες να βρούμε διέξοδο από τις σημερινές συμφορές της ανθρωπότητας θα είναι μάταιες, όσο δεν αναπροσανατολίζουμε τη Συνείδησή μας, με Μετάνοια, προς το Δημιουργό του Κόσμου. Το νόημα της ζωής δε συνίσταται στην επιδίωξη της υλικής επιτυχίας αλλά στην αναζήτηση της πνευματικής καταδίωξης και ανάπτυξης. Ολόκληρη η ύπαρξή μας πάνω στη Γη δεν είναι παρά μία παροδική, μεταβατική φάση προς κάτι υψηλότερο. Ένα σκαλί της σκάλας. Μόνοι τους οι υλικοί νόμοι δεν μπορούν να εξηγήσουν τη Ζωή, ούτε να της δώσουν νόημα και κατεύθυνση.
Απέναντι στις φρούδες ελπίδες των δύο περασμένων αιώνων δεν έχουμε να αντιτάξουμε παρά μόνο τούτο: μία αποφασισμένη Αναζήτηση για να αγγίξουμε και πάλι το ζεστό χέρι του Θεού, το οποίο τόσο απερίσκεπτα απαρνηθήκαμε. Μόνον έτσι μπορούμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αντικρίσουμε τα λάθη αυτού του δυστυχισμένου 20ού αιώνα και να οδηγήσουμε τα χέρια μας σωστά ώστε να τα διορθώσουμε.
Ο κόσμος μας παρασύρεται σ’ έναν ανεμοστρόβιλο. Αλλά μόνον στις ώρες τέτοιων δοκιμασιών εκδηλώνονται και τα υψηλότερα χαρίσματα του Ανθρωπίνου Πνεύματος.
πηγή: http://anastasiosk.blogspot.com/2010/06/blog-post_5821.html
αναδημοσίευση από: http://exagorefsis.blogspot.com/
-zoiforos
Τελευταία ανανέωση ( 22.06.10 )
18.6.10
Επιστρέφοντας στο πνεύμα της δραχμής
Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου
“Zηλούτε τα πνευματικά”
Απόστολος
Θα γυρίσω στο πνεύμα της δραχμής. Εννοώ θα ζω πνευματικά με τη δραχμή και μόνο σωματικά θα ζω με τον ωμό υλισμό του ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να θυμάμαι πάντα την απάτη του ευρώ για να μην γίνομαι θύμα του. Αφορμή για να κάνω την παραπάνω σκέψη ήταν ένα μικρό βάζο με ταχίνι, που το αγόρασα τριάμισυ ευρώ.
Επιστρέφοντας στο σπίτι με το βαζάκι στο χέρι σκέφτηκα ότι τρ5ιάμισυ ευρώ είναι
Χίλιες εκατόν ενενήντα δραχμές. Όταν το συνειδητοποίησα ένιωσα φρίκη. Θα έδινα ποτέ τόσα χρήμα για ένα μικρό βάζο με ταχίνι; Οπωσδήποτε όχι. Δεν θα ξανάτρωγα στη ζωή μου ταχίνι, όπως δεν έφαγα ποτέ χαβιάρι, γιατί είναι τροφή για τους πλούσιους. Με αυτήν την σκέψη θα ξεχώριζα τις τροφές σε τροφές πλουσίων και τροφές φτωχών και μαζί θα ξεχώριζα και τους ανθρώπους σε πλούσιους και σε φτωχούς. Θα ήμουν τρελός, αν όντας ένας φτωχός άνθρωπος αγόραζα αυτά που μόνο οι πλούσιοι μπορούν να τα αγοράσουν.
Θα μου πείτε ότι το ευρώ ανέβασε στα ύψη όλα τα είδη . Αν πράγματι δεν έβρισκα τίποτα φθηνό να αγοράσω θα αναγκαζόμουν να διακρίνω τις ανάγκες μου ανάλογα με την ελαστικότητά τους. Θα έκανα μια ιεραρχία των αναγκών. Μπορώ να ζήσω χωρίς
ένα πράγμα και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς ένα άλλο πράγμα. Έτσι θα χώριζα τα πράγματα διαλέγοντας αυτά που είναι απαραίτητα, φτάνοντας ακόμα και στον ασκητισμό του Ευαγγελίου. Αν έχουμε διατροφές και σκεπάσματα να αρκούμαστε σ΄ αυτά.
Την ίδια διάκριση θα απαιτούσαμε να κάνει και το κράτος, αν θέλει να είναι σύμμαχος με το λαό ή θέλει να είναι αντίπαλός του. Έως πότε όμως θα είναι αντίπαλός του. Κάποια μέρα η αντιπαλότητα του κράτους θα φέρει την κοινωνική εξέγερση. Αυτή είναι το αντίπαλο δέος για τις δυνάμεις που νομίζουν ότι δεν υπάρχει αντίπαλον δέος π.χ. η Αμερική ή και για του ς πολιτικούς που νομίζουν ότι θα είναι αιωνίως στην εξουσία και ξεχνούν ότι είναι θνητοί και εκτεθειμένοι στη φθορά.
Διάκριση του κράτους ως συμμάχου του λαού σημαίνει ότι το όριο της φτώχειας είναι τόσο ανεκτό, ώστε θα επιθυμούσε κανείς να ζήσει ως φτωχός, αν δεν είναι δούλος της φιλαργυρίας, της φιληδονίας και της ματαιοδοξίας του. Και πριν από όλα αυτοί που καταλαμβάνουν την εξουσία δεν πρέπει να παραμένουν σ΄ αυτήν ούτε μια μέρα, αν δεν είναι σε θέση να εξαλείψουν την ανεργία των νέων, με τη σημερινή απάνθρωπη μορφή της. Όσο χρόνο βρίσκονται στην εξουσία να ψάχνουν να βρουν πιο άξιους από αυτούς, στους οποίους να την παραδώσουν. Αν έχουν αναλάβει δεσμεύσεις στους ξένους πρέπει να δώσουν λόγο γι΄ αυτό, επειδή η εξουσία ανήκει στους Έλληνες και όχι στους ξένους. Κανένας δεν θα ψήφιζε κάποιον πολιτικό, ο οποίος θα έλεγε την αλήθεια, όπως όφειλε να την πει, ότι επιδιώκει την εξουσία για να υπηρετήσει ξένα συμφέροντα. Κι αυτή είναι επίσης μια απάτη ορισμένων πολιτικών παράλληλη με την απάτη του ευρώ.
Οι Έλληνες είμαστε μάρτυρες του ότι το ευρώ, επιβλήθηκε στη χώρα μας με μια χονδροειδή απάτη, η οποία εξακολουθεί επί χρόνια ως ένα έγκλημα διαρκείας. Τις συνέπειες του εγκλήματος βιώνει ο Ελληνικός λαός με τη γενική σύγχυση , την αβεβαιότητα , την έλλειψη καλής πίστης και χρηστών ηθών και γενικά με την έκπτωση όλων των αξιών του πολιτισμού της χώρας μας . Η επιβολή του Ευρώ στην Ελλάδα με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε χωρίς προηγουμένη ενημέρωση και πνευματική προσαρμογή συνοδεύτηκε με τον ωμό υλισμό που διέπει αυτούς που επέβαλαν στη χώρα μας το νόμισμα αυτό.
(Συνεχίζεται)
“Zηλούτε τα πνευματικά”
Απόστολος
Θα γυρίσω στο πνεύμα της δραχμής. Εννοώ θα ζω πνευματικά με τη δραχμή και μόνο σωματικά θα ζω με τον ωμό υλισμό του ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να θυμάμαι πάντα την απάτη του ευρώ για να μην γίνομαι θύμα του. Αφορμή για να κάνω την παραπάνω σκέψη ήταν ένα μικρό βάζο με ταχίνι, που το αγόρασα τριάμισυ ευρώ.
Επιστρέφοντας στο σπίτι με το βαζάκι στο χέρι σκέφτηκα ότι τρ5ιάμισυ ευρώ είναι
Χίλιες εκατόν ενενήντα δραχμές. Όταν το συνειδητοποίησα ένιωσα φρίκη. Θα έδινα ποτέ τόσα χρήμα για ένα μικρό βάζο με ταχίνι; Οπωσδήποτε όχι. Δεν θα ξανάτρωγα στη ζωή μου ταχίνι, όπως δεν έφαγα ποτέ χαβιάρι, γιατί είναι τροφή για τους πλούσιους. Με αυτήν την σκέψη θα ξεχώριζα τις τροφές σε τροφές πλουσίων και τροφές φτωχών και μαζί θα ξεχώριζα και τους ανθρώπους σε πλούσιους και σε φτωχούς. Θα ήμουν τρελός, αν όντας ένας φτωχός άνθρωπος αγόραζα αυτά που μόνο οι πλούσιοι μπορούν να τα αγοράσουν.
Θα μου πείτε ότι το ευρώ ανέβασε στα ύψη όλα τα είδη . Αν πράγματι δεν έβρισκα τίποτα φθηνό να αγοράσω θα αναγκαζόμουν να διακρίνω τις ανάγκες μου ανάλογα με την ελαστικότητά τους. Θα έκανα μια ιεραρχία των αναγκών. Μπορώ να ζήσω χωρίς
ένα πράγμα και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς ένα άλλο πράγμα. Έτσι θα χώριζα τα πράγματα διαλέγοντας αυτά που είναι απαραίτητα, φτάνοντας ακόμα και στον ασκητισμό του Ευαγγελίου. Αν έχουμε διατροφές και σκεπάσματα να αρκούμαστε σ΄ αυτά.
Την ίδια διάκριση θα απαιτούσαμε να κάνει και το κράτος, αν θέλει να είναι σύμμαχος με το λαό ή θέλει να είναι αντίπαλός του. Έως πότε όμως θα είναι αντίπαλός του. Κάποια μέρα η αντιπαλότητα του κράτους θα φέρει την κοινωνική εξέγερση. Αυτή είναι το αντίπαλο δέος για τις δυνάμεις που νομίζουν ότι δεν υπάρχει αντίπαλον δέος π.χ. η Αμερική ή και για του ς πολιτικούς που νομίζουν ότι θα είναι αιωνίως στην εξουσία και ξεχνούν ότι είναι θνητοί και εκτεθειμένοι στη φθορά.
Διάκριση του κράτους ως συμμάχου του λαού σημαίνει ότι το όριο της φτώχειας είναι τόσο ανεκτό, ώστε θα επιθυμούσε κανείς να ζήσει ως φτωχός, αν δεν είναι δούλος της φιλαργυρίας, της φιληδονίας και της ματαιοδοξίας του. Και πριν από όλα αυτοί που καταλαμβάνουν την εξουσία δεν πρέπει να παραμένουν σ΄ αυτήν ούτε μια μέρα, αν δεν είναι σε θέση να εξαλείψουν την ανεργία των νέων, με τη σημερινή απάνθρωπη μορφή της. Όσο χρόνο βρίσκονται στην εξουσία να ψάχνουν να βρουν πιο άξιους από αυτούς, στους οποίους να την παραδώσουν. Αν έχουν αναλάβει δεσμεύσεις στους ξένους πρέπει να δώσουν λόγο γι΄ αυτό, επειδή η εξουσία ανήκει στους Έλληνες και όχι στους ξένους. Κανένας δεν θα ψήφιζε κάποιον πολιτικό, ο οποίος θα έλεγε την αλήθεια, όπως όφειλε να την πει, ότι επιδιώκει την εξουσία για να υπηρετήσει ξένα συμφέροντα. Κι αυτή είναι επίσης μια απάτη ορισμένων πολιτικών παράλληλη με την απάτη του ευρώ.
Οι Έλληνες είμαστε μάρτυρες του ότι το ευρώ, επιβλήθηκε στη χώρα μας με μια χονδροειδή απάτη, η οποία εξακολουθεί επί χρόνια ως ένα έγκλημα διαρκείας. Τις συνέπειες του εγκλήματος βιώνει ο Ελληνικός λαός με τη γενική σύγχυση , την αβεβαιότητα , την έλλειψη καλής πίστης και χρηστών ηθών και γενικά με την έκπτωση όλων των αξιών του πολιτισμού της χώρας μας . Η επιβολή του Ευρώ στην Ελλάδα με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε χωρίς προηγουμένη ενημέρωση και πνευματική προσαρμογή συνοδεύτηκε με τον ωμό υλισμό που διέπει αυτούς που επέβαλαν στη χώρα μας το νόμισμα αυτό.
(Συνεχίζεται)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)